Έρμαν Έσσε (Hermann Hesse), «Ο λύκος»

 O Γερμανός συγγραφέας Έρμαν Έσε έγραψε αυτό το διήγημα στις αρχές του εικοστού αιώνα, το 1903, όταν ακόμη τα άγρια ζώα δε διέτρεχαν πολλούς κινδύνους ούτε απειλούνταν με εξαφάνιση, όπως συμβαίνει στην εποχή μας. O μακρύς και ψυχρός χειμώνας των γαλλικών και ελβετικών βουνών περιγράφεται πολύ σκληρός για τα ζώα της περιοχής, τόσο που ακόμα και οι γνωστοί για την επιθετικότητά τους λύκοι να αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης.

Ποτέ άλλοτε τα γαλλικά βουνά δεν είχαν γνωρίσει τόσο κρύο ούτε τόσο μακρύ χειμώνα. Εδώ και βδομάδες ο αέρας ήταν διαυγής, ξηρός και ψυχρός. Τις μέρες οι χιονισμένες

Έρμαν Έσσε (Hermann Hesse), «Ο λύκος της στέπας» (απόσπασμα)

Ο μελαγχολικός Χάρρυ Χάλλερ ζει σε ένα νοικιασμένο δωμάτιο. Η απέχθεια που νιώθει για τον μοντέρνο τρόπο ζωής τον ωθεί να μένει μόνος - σαν ένας λύκος της στέπας. Και παρόλο που αποζητά την ανθρώπινη ζεστασιά και τη συντροφικότητα, αδυνατεί να συμβιβαστεί με την υποκρισία των αστικών αξιών. Ωστόσο, γνωρίζοντας την ανέμελη αλλά και απατηλή Ερμίνε θα νιώσει τα ψήγματα μιας πιθανής ευτυχίας.

Έρμαν Έσσε (Hermann Hesse), «Ραβέννα»

Και στη Ραβέννα ακόμη πήγα.

Μια μικρή πολιτεία νεκρή ’ναι,

που ’χει εκκλησιές πολλές κι ερείπια, –

μπορείς για δαύτα να διαβάσεις.

Έρμαν Έσσε (Hermann Hesse), «Γυναίκες αγαπώ..»

Γυναίκες αγαπώ που πριν χιλιάδες χρόνια εζήσαν
και τις αγάπησαν ποιητές και τις ετραγουδήσαν.

Και πόλεις αγαπώ που τα ψηλά, αδειανά τους τείχη
κλαίνε γενιών που σβήσανε βασιλικών την τύχη.

Έρμαν Έσσε (Hermann Hesse), «Πεταλούδα στο κρασί»

Στο κύπελλο με το κρασί μια πεταλούδα πετά,
στο γλυκο χαμό της υποκύπτει μεθυσμένη,
λάμνει βρεγμένη να πεθάνει αποφασισμένη·
ώσπου στο τέλος το δάχτυλό μου από μέσα την τραβά.

Έρμαν Έσσε (Hermann Hesse), «Όλοι οι θάνατοι»

Μέχρι στιγμής έχω γευτεί όλους τους θανάτους
και θα πεθάνω γι’ άλλη μια φορά
γνωρίζοντας το θάνατο του ξύλου μες στο δέντρο,
το θάνατο της πέτρας στο βουνό,
το θάνατο της γης στην άμμο,

Έρμαν Έσσε (Hermann Hesse), «Το ‘χεις νιώσει κι εσύ;»

Το ‘χεις νιώσει κι εσύ ότι κάποια στιγμή
Στο μέσο μιας χαράς βοερής,
Σε μια αίθουσα όλο ευθυμία, σε μια γιορτή,
Εσύ ξάφνου σιωπάς κι αποχωρείς;

Έρμαν Έσσε (Hermann Hesse), «Η ώρα»

Χρόνος υπήρχε· μπορούσα να είχα φύγει,
κι όλα δεν θα είχανε συμβεί,
κι όλα θα ήταν καθαρά και διαυγή,
όπως ήτανε πριν τη μέρα εκείνη!

Έρμαν Έσσε (Hermann Hesse), «Παράκληση»

Όταν μου απλώνεις το μικρό σου χέρι,
Που τόσα ανείπωτα λέει,
Σε ρώτησα ποτέ μου,
Αν μ’ αγαπάς;

Έρμαν Έσσε (Hermann Hesse), «Ευτυχία»

Όσο την ευτυχία κυνηγάς,
Δεν είσαι ώριμος να ευτυχήσεις.
Κι ας έχεις όσα αγαπάς.

Έρμαν Έσσε (Hermann Hesse), «Στην ομίχλη»

Παράξενο να τριγυρνάς στην ομίχλη!
Μόνη κάθε πέτρα, μόνος κάθε θάμνος,
Κανένα δέντρο δεν βλέπει το άλλο,
Καθένας είναι μόνος.