Βασίλης Δασκαλάκης, «Ακτινολογικό»

 προσοχή κύριε, θα μείνετε στείρος
βγάλτε τη βέρα και
βάλτε στην καρδιά το ρουλεμάν
βαθιά αναπνοή
ύστερα στύσις
ανάρπαστοι και παραγωγικοί
δημόσιοι υπάλληλοι
κύριε Καρυωτάκη

Βασίλης Δασκαλάκης, «Προσομοίωση»

 δεν προσποιούμαι
δε φοβάμαι
οι άγκυρές μου σε μια ξέρα ριζωμένες
σε παγερό κρεβάτι χειρουργείται
η ψυχή μου και η αναισθησιολόγος
ανήσυχη
χρόνος μηδέν ξανά
σμήνη αποδημητικών

Βασίλης Δασκαλάκης, «Παράλληλη μνήμη»

εν τοις όρεσι και ταις διαβάθραις των κλεισουρών

ο γενέθλιος τόπος μου
μια λιτή εικόνα
μη ρέον ύδωρ
άγρια τοποθεσία
απόκρημνα φαράγγια
άδενδροι βράχοι

Βασίλης Δασκαλάκης, «Θρόισμα στο κόκκινο»

 Οι λέξεις μου χάνονται
στο κόκκινο των χειλιών σου
γίνομαι μαγικός ήχος
γλιστρώ από τα χέρια σου

Και εσύ όλο να δραπετεύεις
σε πέλαγος θλίψης

Βασίλης Δασκαλάκης, «Βέροια»

Κάθομαι, παλεύω γελώντας
ροδάκινο αίμα
σταλακτίτες της μοναξιάς
στου Αλιάκμονα τις κοίτες

Χαμηλώνω, χαμηλώνω, ανάπαυση
ζωή τροχόσπιτο-σπιρτόξυλο

Βασίλης Δασκαλάκης, «Ενάρετος»

στο πολύχρωμο ζόρι του κάμπου
τσακάλι ασπρόμαυρο χορεύει
στα σπαρτά
σε λάκκους κάνει προσευχές
κι ο γύπας ξεριζώνει την καρδιά
του Προμηθέα
Ιούλιος ο μήνας κήρυκας
θερίζει την πραμάτεια του

Βασίλης Δασκαλάκης, «Στον πύργο του Schwartz»

 Οι ψυχές μας είναι ακόμα εδώ
Προσευχές-σημαίες στα Αμπελάκια
μη μας ξεχνάτε
Ταξίδι άλλο να μη δούμε…
Χώρα μας, νήματα κόκκινα
Σφράγισαν τις ζωές μας
Αυτή δεν ήταν εκδρομή
Μα μια θυσία στο βωμό του Βάαλ

Βασίλης Δασκαλάκης, «Πουλιά»

 Σκέφτομαι τον καθημερινό θάνατο
την μηδαμινή δυνατότητα
να ξεγελάσω το χρόνο

Βλέπω την αταραξία σου
θυμάμαι το θυμάρι...

Υπάρχω σε ένα αδιάκοπο γλεντοκόπι

Βασίλης Δασκαλάκης, «Φοίνικες»

Πολλές φορές η μουσική
ξυπνά εντός μου ένα μικρό ατίθασο γιατί
Θέλω να σέρων το χορό
στην πίστα της αιώνιας νιοτης
Ν’ ανοίξω τα φλογισμένα μου φτερά

Πολλές φορές η μοναξιά μου
τρυπούσε το ταβάνι

Βασίλης Δασκαλάκης, «Ανάνηψη»

 ρίγησα δέος με τον Κάλβο
μια νύχτα στο Λιβόρνο
ήμουν το σφάγιον
ένιωσα το βλέμμα του
το παγερό χαμόγελο
τον ήχο του καθαρτηρίου
φωνές –να τον προλάβουμε έλεγαν–
φωτάκια αναβόσβηναν

Βασίλης Δασκαλάκης, «Σούρουπο στο Λέντα»

 Γλυκά νυχτώνει απόψε
μια νοσταλγία με ξελογιάζει
πετώ τη μάσκα
ο τόπος μου
άδειος καθρέφτης

πόσες φορές να σε τραγούδησα αγαπημένη!