Τζακ Κέρουακ (Jean-Louis Lebris de Kérouac), «Κινέζικο ποίημα της βροχής στο Λονγκ Άιλαντ»

Τα χρόνια περνούν
φθινοπωρινές βροχές πέφτουν πάνω στην τέντα μου
οι ικανότητές μου δεν σημαίνουν τίποτα για μένα
το κορίτσι μου δεν με συναντά πια
Ίσως γιατί έχω κρεατοελιές στον πούτσο
ή βρήκε ίσως κάποιον νεότερο άντρα με απαλό πούτσο
Μπορώ και βλέπω τα πάντα μες απ’ το μπουκάλι
του κρασιού μου
Ο Ουϊτμαν ήταν χαρούμενος για κάτι εδώ γύρω
τι είπε ο Ουϊτμαν σαν τον ακολούθησαν

Τζακ Κέρουακ (Jean-Louis Lebris de Kérouac), «Canto Tres»

Ας ξεχάσουμε τους περιπατητές
το σκηνικό
Ας κλείσουμε τα μάτια
Άσε με να Σε οδηγήσω
Εδώ υπάρχει σκούρο Γάλα
Εδώ είναι ο Αγαπημένος μας Mahameru
Που θα μουρμουρίσει γλυκά
Και σε σένα

Τζακ Κέρουακ (Jean-Louis Lebris de Kérouac), «121ο Χορικό»

Τα πάντα υπάρχουν την ίδια στιγμή
Δεν έχει σημασία πόσο χρήμα έχεις
Γίνεται ανεπαίσθητα τώρα
Το έργο
Μπορώ να γευτώ τροφή αφάγωτη
Που θα βρω
Στην επόμενη πόλη

Τζακ Κέρουακ (Jean-Louis Lebris de Kérouac), «231ο Χορικό»

Νεκροί και δεν το ξέρουν,
ζωντανοί και το ξέρουν.
Οι ζωντανοί έχουν μια νεκρή ιδέα.
Ένας άνθρωπος είναι μια ιδέα ζωντανή·
αφού πεθάνει, μια ιδέα νεκρή.
Η ιδέα των ζωντανών είναι ίδια
με την ιδέα των νεκρών.

Τζακ Κέρουακ (Jean-Louis Lebris de Kérouac), «230ο Χορικό»

Του έρωτα τα απειράριθμα νεκροταφεία
της σήψης,
Το χυμένο γάλα των ηρώων,
Καταστροφή μεταξωτών μαντηλιών
από αμμοθύελλα,
Χάδι των ηρώων που στήθηκαν σε στύλους με δεμένα τα μάτια,
Θύματα δολοφονιών που έγιναν δεκτά στη ζωή ετούτη,
Σκελετοί ανταλλάσσουν δάχτυλα και κλειδώσεις,

Τζακ Κέρουακ (Jean-Louis Lebris de Kérouac), «241ο Χορικό»

Και πόσο όμορφη είναι η ιστορία
Όταν ακούς τον Τσάρλι Πάρκερ
να τη λέει,
Είτε από δίσκους, ή σε μαζώξεις
Είτε, σε εμφανίσεις πιο επίσημες στα κλαμπ
Ενέσεις στο μπράτσο να πιάσει την καλή,
Χαρούμενα φυσούσε το
τέλειο
πνευστό

Τζακ Κέρουακ (Jean-Louis Lebris de Kérouac), «85ο Χορικό»

Στ’ αλήθεια χρειάζεσαι
Την κατάλληλη λέξη
Χρειάζεσαι στ’ αλήθεια
Βεβαίως τα πάντα είναι βλακείες
Σχήματα της βλακείας
Μια κι έξω
Κύριε Ουίλλιαμ Κάρλος
Ουίλλιαμς
Εν πάση περιπτώσει,
Ένα βλακώδες σχήμα

Τζακ Κέρουακ (Jean-Louis Lebris de Kérouac), «76ο Χορικό»

ΕΝΑΣ ΤΥΠΟΣ ΡΩΤΑΕΙ

Δεν είναι καλύτερα να μην τους ξυπνήσουμε

Ώστε να μην μάθουν

Πως ονειρεύονται;

Είναι καλύτερα να τους ξυπνήσουμε

γιατί

ονειρεύονται.

Καλύτερα δεν είναι να μην τους ξυπνήσουμε

αφού δεν γνωρίζουν

πως ονειρεύονται;

Τζακ Κέρουακ (Jean-Louis Lebris de Kérouac), «Ειρήνη»

Προστάζω το γένος το ανθρώπινο
να πάψει να διαιωνίζεται
και να αποσυρθεί με βαθιές υποκλίσεις
το συμβουλεύω
και σαν ανταμοιβή και τιμωρία
για ετούτη μου την έκκληση ξέρω
ότι θα ξαναγεννηθώ
ο τελευταίος άνθρωπος
όλοι οι υπόλοιποι θα ‘ναι νεκροί κι εγώ
μία γριά που θα πλανιέται στη γη

Τζακ Κέρουακ (Jean-Louis Lebris de Kérouac), «Aς πιούμε στην υγειά των τρελών»

 Aς πιούμε στην υγειά των τρελών,
των απροσάρμοστων,
των επαναστατών,
των ταραχοποιών.
Σε αυτούς που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά,
που δεν τιμούν τους κανόνες,
που δεν σέβονται την τάξη…
Μπορεί να τους επαινέσεις,