Άννα Νιαράκη, «Ιχθυόφωνο»

Θα σου χαρίσω το θαύμα μου είπες
με τόσο σιγανή φωνή - σαν να ονειρευόμουν

Θα σου χαρίσω το θαύμα είπες
και άφησες στα χέρια μου μια συσκευή που
έβγαζε σιωπή.

Στις οδηγίες διάβασα:

Άννα Νιαράκη, «Εδώ πεθαίνουμε αργά»

στη Ντίνα Καραβίτη

Η θλίψη βαδίζει αδιάφορα προς την έξοδο
σφυρίζοντας το τελευταίο χαρούμενο τραγουδάκι
εξόδιος ακολουθία η αγάπη σου, με συντροφεύει
ως την πόρτα της άνοιξης
 
Για ποιά χαλασμένα παιχνίδια μιλάνε
οι ποιητές;
Για την κουρελιασμένη κορμοστασιά
του χειμώνα,

Άννα Νιαράκη, «Η μόνη απάντηση»

Ακόμα εδώ ανοίγω καινούργιες πληγές
στο φως-εδώ, που σημαίνει αλλού
-στις παύσεις μετράω το ρυθμό από μέσα-
 συγκινούμαι δικαίως, μεθώ έντιμα
αλλάζω σεντόνια, σιδερώνω πουκάμισα
ιδρώνω συντηρητικά, επιβιώνω στις στάχτες
φτιάχνω λίστες με ρήματα
και στοιβάζω τις μέρες μου
σε βαλίτσες και δωμάτια ξενοδοχείων

Άννα Νιαράκη, «Πλάνες»

Οι εχθροί που σε διαλέγουν για το σωστό λόγο
είναι χρησιμότεροι από τους φίλους που σε διαλέγουν
για τον λάθος.
Οι μέρες δεν είναι αρκετές. Οι νύχτες περισσεύουν.
Ο έρωτας αλλάζει πρόσωπο. Η θλίψη όχι.
Το όνομά σου είναι δικό σου.
Τα χείλη των άλλων, καθρέφτης ήχων.
Οι κριτικοί δεν διψούν για τίποτα.

Άννα Νιαράκη, «Από μηχανής θεός»

Έβαλα πλυντήριο χτες.
Χωρίς πρόπλυση,
με ένα απορρυπαντικό που καθαρίζει στους 40 βαθμούς.
Και μετά έβαλα τα κλάματα.
Είχαμε απομείνει εγώ, το πλυντήριο,
το ψυγείο, η τοστιέρα, η κουζίνα και το καλοριφέρ.
Ευτυχώς, την ώρα που κορύφωναν οι λυγμοί
και οι στροφές του πλυντηρίου,

Άννα Νιαράκη, «Σε σένα»

Σε σένα απευθύνεται αυτό το ποίημα.
Όπως και τόσα άλλα.
Σε σένα που ορνιθοσκαλίζεις ιερογλυφικά
κάτω από το φεγγάρι μιας ερήμου.
Ή μιας πόλης έρημης, λερώνοντας τους
βρώμικους τοίχους της με κόκκινη μπογιά.
Που περιφέρεσαι, χαράματα
μισομεθυσμένος, ημίτρελλος

Άννα Νιαράκη, «Υπενθύμιση»

Ο χρόνος είναι μια σύμβαση
ένας διακόπτης ον οφ
Όταν χαράζει μέσα σου το φως
παύει η ανάγκη για ημερολόγιο.
Το τελετουργικό της επιθυμίας
δεν γράφεται με τη λογική
το θυμικό υπαγορεύει υπογείως
σε ρυθμό αναχωρήσεων

Άννα Νιαράκη, «Η άλλη πλευρά»

Είμαι. Το βουητό του αέρα που
αντηχεί μέσα από την καμινάδα.
Ένα ανεπαίσθητο γαϊτανάκι από
στάχτες που χορεύει πάνω
απ’ το σβησμένο κούτσουρο.

Το μόνο ζωντανό φως.
Η καύτρα του τσιγάρου μου
που σβήνει όπου να ‘ναι.

Άννα Νιαράκη, «καθʼοδόν»

Όταν οι λέξεις σιγήσουν
θα πει πως το σώμα σου,
εύγλωττα παραδόθηκε.
Θα πει πως κάποιος
χαμήλωσε την ένταση
και μόνο η σκόνη ακούγεται,
καθώς ακουμπά
αιωρούμενη το μέτωπο.

Άννα Νιαράκη, «free jazz»

Από το ταβάνι του δωματίου 155
κρέμονται τσαμπιά άγουρα
οι ρώγες των ονείρων μου.
Κόβεις με το χέρι,
χαϊδεύεις απαλά κι ύστερα
με το στόμα
τρυγείς οργασμούς μιας

Άννα Νιαράκη, «εραστές από χαρτί»

Αβίαστα παραδόθηκα στην εντροπία του έρωτα.
Κι όσο επιμένεις να τακτοποιείς,
τόσο το χάος διαστέλλεται μες στο κεφάλι μου.
Μου εξηγείς με λογική ότι δεν γίνεται.
Μα εγώ αποτυπώνω στο χαρτί χίλιες προτάσεις
που υμνούν το στέρνο σου.
Αλήθεια, ποτέ πριν δεν με είχε απασχολήσει
ένα στέρνο τόσο.
Στέλνεις γράμματα που εξηγούν και αναλύουν