Θάνος Ανεστόπουλος, «Τίποτα δεν σε συνδέει με την φλόγα που έλαμπε μέσα σου..»

Τίποτα δεν σε συνδέει με την φλόγα που έλαμπε μέσα σου.
Τα λευκά δειλινά δεν είναι πια.
Τα δάκρυα πάγωσαν στα μάγουλα των υπηκόων σου.
Σταλαγμίτες.
Παγωμένες οι πόλεις σου.
Θρύψαλα τα όνειρα στους παιδικούς ύπνους.
Άρρωστη ετοιμοθάνατη μήτρα η Χώρα.
Η ανθρωπότητα δεν νοιάζεται για τις εκλογές.

Θάνος Ανεστόπουλος, «Βαρέα Ανθυγιεινά»

Κουράστηκα στην άκρη της αγκαλιάς σου
Κρεμάμενος
απ’ την επιφύλαξη
να αφεθούμε σε μνήμες χορτασμένες
από ένσημα βαρέων ανθυγιεινών ερώτων
Κουράστηκα
να προφέρω τα ονόματά μας
κρυφά

Θάνος Ανεστόπουλος, «Φωτογραφία»

Διαρκώς ενεστώτας παρελθόντος.
Διορθώνοντας τα ”ωρθογραφυκά” λάθη
του μέλλοντος.
Να διψώ για ελπίδα για αλλαγή για αρμονία για γαλήνη
φορώντας τα γυαλιά του φόβου στο πρόσωπο της Αγάπης.
Με αυτήν την δόση της χλωμής αλήθειας
που ξεπροβάλει απ την φωτογραφία της απουσίας μας.

Θάνος Ανεστόπουλος, «Μελαγχολία»

Δυόμιση ώρα, της νύχτας το δώρο – ένα γλυκό ενθύμιο
– μια κλεψύδρα δακρύων.
Σκάψιμο βαθύ στις ρυτίδες της συνεχιζόμενης μοναξιάς,
η ανάγνωση των βρεγμένων απ’ το πρωτοβρόχι στίχων.
Πανάθεμα τις αλήθειες που στάζουν απ’ τις κόγχες των ματιών της.
Από της νύχτας τα μάτια,
από της νύχτας τα βαριά βλέφαρα,

Θάνος Ανεστόπουλος, «Ξερόκλαδα»

Παιδικό κλάμα
με τους γαλήνιους λυγμούς σου
Το δικό μου
στο νάρθηκα.

Σήμερα
και αύριο
και χτες

Θάνος Ανεστόπουλος, «Παράθυρα»

Ανοίξτε τα κορμιά με τα νύχια
ανοίξτε το φλασκί με το γλυκό κρασί
ανοίξτε τα βλέφαρα πόρτες
ανοίξτε τ’ ανοιχτά παράθυρα
ανοίξτε τα λειψά και μισοφώτιστα δωμάτια
ανοίξτε τις σιωπές
ανοίξτε τα ουράνια τοπία

Θάνος Ανεστόπουλος, «Αρπαχτικά»

Πλέον υπάρχουν ανέπαφες ψυχές;
Δρόμοι να τους διασχίζουνε άδολοι μαχητές;
Πλέον ακούγονται του δίκαιου οι φωνές;
Οι γνώσεις τι απέγιναν;
Μνήμες μόνο παλιές;
Το πιο γενναίο αίμα

Θάνος Ανεστόπουλος, «Βλέφαρα του Φλεβάρη»

Βλέφαρα του Φλεβάρη

κινούνται κι ανασαλεύουν

βάρη τεράστια βάρη

που την ματιά φορτώνουν

και την καρδιά τρυπούν

Θάνος Ανεστόπουλος, «Τελευταίος σταθμός»

 Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.

Θάνος Ανεστόπουλος, «Ανθρωπότητα»

 Δεν υπάρχει ο θάνατος όταν κοιμόμαστε καθημερινά μαζί του
Δεν υπάρχουν όμορφες νύχτες όταν δεν αφηνόμαστε
στην αποκάλυψή τους
Δεν υπάρχουν σοφοί όταν μεταναστεύουν οι λέξεις
απ' την ντροπή τους

Θάνος Ανεστόπουλος, «Αΰπνωτος»

Στην ατοπία των εχθρών
στον παραλογισμό τους
στην ατρεμία των γαιών
και στους γαιομιγείδες

Θάνος Ανεστόπουλος, «Ελευθερία»

Ποιοι είστε εσείς που μιλάτε για ελευθερία,
με τις τεράστιες μαύρες τρύπες για μάτια
και δίχως την εμπειρία του έρωτα
μα με υγρούς βραχνούς λόγους,