Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Γραμμές»

Η κρύα η γη κάτω κοιμότανε,

έλαμπε απάνω ο κρύος ο ουρανός,

και γύρω, μ’ ένα ήχο που σε μάργωνε,

από παγοσπηλιές και κάμπους χιονοσκέπαστους

η πνοή της νύχτας κύλαε σαν το θάνατο

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Λευτεριά»

Το ’να με τ’ άλλο τα βουνά μιλούν τα φλογισμένα
κι οι φοβερές τους οι βροντές ηχούνε πέρα ως πέρα.
Οι ανταριασμένες θάλασσες ξυπνούνε η μια την άλλη
και του τυφώνα η σάλπιγγα σύντας φυσήξει, σειούνται

Βιογραφία: Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), (1792-1822)

Ο Πέρσι Μπις Σέλεϊ (Percy Bysshe Shelley) ήταν Άγγλος ποιητής, βασικός εκπρόσωπος του ρομαντισμού. Ανήκει, μαζί με τον λόρδο Βύρωνα και τον Τζον Κιτς, στη δεύτερη γενιά των Άγγλων ρομαντικών. Ο Σέλεϊ  δεν γνώρισε την αναγνώριση που περίμενε ως ποιητής στη διάρκεια της ζωής του. Μετά τον θάνατό του, όμως, το έργο του έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές και επηρέασε πολλές γενιές ποιητών. Αν και η οικογένειά του ήταν αριστοκρατική, ο Σέλεϊ

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Ελλάς» (απόσπασμα)

ΗΜΙΧΟΡΟΣ Ι
Στης ελπίδας το μούχρωμα,
Όπως οι ήσκιοι του ονείρου,
Δοξασμένοι παράδεισοι του υγρού λάμπουν απείρου:

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Ωδή στον Δυτικό Άνεμο»

Ι.
Ω άγριε Δυτικέ Άνεμε, πνοή εσύ της ύπαρξης του Φθινοπώρου,
Εσύ, που απ’ την αόρατή σου παρουσία τα πεθαμένα φύλλα
Παρασύρονται, όπως φαντάσματα που ένας μάγος τα σκορπίζει,

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Το σύννεφο» (2η μτφρ)

Στα διψασμένα φέρνω εγώ λουλούδια τη βροχούλα
τη δροσερή, απ’ τις θάλασσες κι απ’ τα ποτάμια· φέρνω
στα φύλλα, καθώς γέρνουνε στα μεσημεριανά τους
ονείρατα, τον απαλό τον ίσκιο. Απ’ τα φτερά μου
ξεχύνονται οι δροσοσταλιές που τα γλυκά ξυπνάνε

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Η Σελήνη»

Και σαν χλωμή κι αδύνατη γυναίκα οπού πεθαίνει,
οπού τρεκλίζει βγαίνοντας από την κάμαρά της,
και τυλιγμένη τη λεπτή κι αέρινή της γάζα
πάει όπου θέλει τ’ άρρωστο το παραλήρημά της,

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Οζιμάντια»

Προσκυνητής μου διηγήθηκε: στην ερημιά σιωπηρή
Είδα δυο τεράστια πέτρινα πόδια,
Και δεν υπάρχουν γύρω σώμα, χέρια,
Μόνο τμήμα προσώπου: βλέμμα αγέρωχο, σκληρό,

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Αρέθουσα» (απόσπασμα)

Παράτησ’ ἡ Ἀρέθουσα τὸ στρῶμ’ ἀπὸ χιόνια
Κι’ ἀπ’ τ’ Ἀκροκεραύνια βουνὰ ροβολᾷ,
Καὶ μέσ’ ἀπ’ τὰ σύγνεφα, γκρεμνοὺς καὶ κοτρώνια,
Τὲς βρύσες, κοπάδι της λαμπρό, πιλαλᾷ.

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Προμηθέας Λυόμενος» (απόσπασμα)

ΠΡΟΜ.
Μονάρχη τῶν Θεῶν καὶ τῶν Δαιμόνων καὶ ὅλων
τῶν Πνευμάτων, ἐξὸν ἑνός, τῶν πυκνομένων
στοὺς λαμπροὺς αὐτοὺς κόσμους ποῦ κλωθογυρίζουν

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Ο ύμνος του Πάνα»

Από τα δάση τα σκιερά
και  τις βουνοσπαρμένες χώρες,
 Έρχομαι, έρχομαι,
 Από  τα νησιά που ο ποταμός περιζώνει,

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Ύμνος του Απόλλωνα»

Οι ώρες που άγρυπνες φρουρούν τον ύπνο μου κρυμμένες
πίσω από παραπετάσματ’ αστροϋφασμένα
κι από τα πλάτια του σεληνοφώτιστου ουρανού
διώχνουν τις έγνοιες απ’ τα μάτια μου τα θολωμένα,
τη μάνα τους, τη γκρίζα Αυγή, προσμένουνε να πει,

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Ελεγείο»

Αγριεμένε αέρα που θρηνείς,
πόνε πολύ λυπητερέ για να σε τραγουδήσω,
αέρα που λυσσομανάς όταν το σύννεφο
το σκοτεινό μουγκρίζει ολονυχτίς,

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Θρήνος»

Ω, κόσμε! ω Χρόνε! ω Ζωή!

που τα στερνά σκαλιά σας σκαρφαλώνω,

ενώ τρέμουν τα πόδια μου απ’ όπου πριν είχα διαβεί,

η δόξα της δικής σας άνοιξης πότε θα ξαναρθεί;

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Το σύννεφο»

Στα διψασμένα λούλουδα βροχούλα δροσερή
εγώ φέρνω απ’ τις θάλασσες κι από τους ποταμούς·
ίσκιο απαλό ρίχνω σε φύλλα που καταμεσήμερο
σε κόσμους ταξιδεύουνε ονείρων μαγικούς

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Αλκυόνες και γύπες»

Φύγετε, φύγετε απ’ εδώ, ούτε στιγμή να μείνετε,
σεις, αλκυόνες, της γλυκιάς ενθύμησης πουλιά!
Σ’ άλλη καρδιά πιο ήσυχη ζητήσετε φωλιά·
η ρημασμένη μου καρδιά φωλιά σας πια δεν γίνεται.

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Στην..»

Όταν οι απαλές σβήνουν φωνές,
στη μνήμη αντηχούν οι μουσικές –
το άρωμα της βιολέτας που πεθαίνει,
ζει μες στην αίσθηση που ανασταίνει.

Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley), «Η φιλοσοφία της αγάπης»

Οι βρύσες σμίγουν στα ποτάμια

κι αυτά παν στον ωκεανό,

κι οι αγέρηδες αιώνια σμίγουν

εκεί ψηλά στον ουρανό·