Ειρήνη Παραδεισανού, «Γράμμα στον Κώστα Καρυωτάκη»

Ποιητή με το διάφανο δέρμα,
το δέντρο που σε ίσκιωσε
ρίχνει τα κλαδιά του στον όρθιο ύπνο μας.
Μ’ αυτά παλεύουμε να σε κοιτάξουμε.

Κι αν σε πουλήσαμε κι εσένα,
κι αν βγάλαμε απ’ το αίμα σου θεωρίες φιλολογικές

Ειρήνη Παραδεισανού, «Βαβέλ»

Είπε πως ήταν μοναχός
Μιλούσε μία γλώσσα απόκρυφη πολύ
Που στην εσώτερή τους ένδεια
Έμοιαζε γρίφος
 
Και βύθισε τα χέρια του
Σ’ ένα λαγήνι άμμο καυτή

Ειρήνη Παραδεισανού, «Πέντε ασάλευτα ποιήματα»

I
Να σωπαίναν τα κόκαλα.
Νιώθω το λευκό να σαλεύει στα νεύρα.
Στέκομαι μέσα στο πέπλο
ακίνητη
σε φλέβα αλατιού.
Υγρό στο μεδούλι

Ειρήνη Παραδεισανού, «Απόλογος»

Θα ‘ρθει καιρός που τα παιδιά
θα στρέφουνε τις κόγχες των ματιών τους στον πατέρα
κι εκείνος θα γέρνει ολοένα προς το χώμα
μέχρι να γίνει κουκκίδα άμμου
σε πέτρινη θάλασσα.
τα πόδια θα συστρέφονται στ΄ άλικο χώμα

Ειρήνη Παραδεισανού, «Το αδικαίωτο του χώματος χασμουρητό»

Ήρθαν τα καρφιά που αγκυλώνουν
με το πρόσχαρο γέλιο του δύτη
που σαλτάρει στο τσιμέντο και σπάει τα δόντια του.

Τα κοίταζα με το πάθος του συλλέκτη.
Δεν ήξερα τι να δώσω γι’ αντάλλαγμα.
Το μυαλό μου νερουλό μπαλάκι στα χέρια του γίγαντα πίσω απ’ το πέπλο.

Ειρήνη Παραδεισανού, «Η νότα του χλευασμού»

Μετά την κηδεία
ζαλωθήκαμε τη χωμάτινη φλέβα
στον κρόταφο.

Αντίκρυ οι άκαπνοι.
Κουνούσαν με συμπόνια το κεφάλι.
Τα μάτια τους χτιστά

Ειρήνη Παραδεισανού, «Στη φλέβα της πέτρας»

Έπεφτε κίτρινη βροχή απ΄ τα γιγάντια μάτια
σίδερα σπαρμένα στο χώμα.
Η μάνα έστρεφε το λαιμό
φέγγος βαθύ
μια τρύπα ολάσπρη από καπνό και ανάσες.
Τα χέρια της ψαχουλευτά στο σώμα του ψαριού

Ειρήνη Παραδεισανού, «Δεν είναι τίποτα πιο πέρα για να δείτε»

Κίτρινο μάτι πίσω απ’ το σεντόνι
δίχως ρυτίδα να στέκει καρφί στο στέρνο τ’ ουρανού
μαγνήτης που ρουφά τους κύκλους των φθαρτών ματιών.

Ελάτε μικρά μου παιχνίδια.

Ειρήνη Παραδεισανού, «Η αρρώστια μου όνομα δεν έχει»

Η αρρώστια μου όνομα δεν έχει.
Δεν της βρήκαν ακόμη τον τρόπο να υπάρξει.

Στέκει χορτάτο σίδερο στη ραχοκοκαλιά μου.

Ειρήνη Παραδεισανού, «Με τα χέρια σε όρθιο καημό...»

 ( 1 )
Την πέτρα που κουβαλώ στο βραχνό στήθος
μου δίνουν μαντζούνια να σπάσω.
 Με συμβουλεύουν με λόγια γεμάτα αγάπη.

Ειρήνη Παραδεισανού, «Αξιότιμοι συνάδελφοι..»

Αξιότιμοι συνάδελφοι
εσείς οι ποιητές με τη βούλα
εσείς που υπήρξατε υπάκουοι μαθητές
σχολών δημιουργικής γραφής

Ειρήνη Παραδεισανού, «Μικρή Ινδιάνα»

Ο άνεμος σε κράτησε βαθιά βαθιά στην εικόνα του παιδιού
κι εσύ με βία πάλευες να αποσχιστείς
από την όψη του