Δημήτρης Αθανασέλος, «Υπόσχεση»

Κομμάτι αναλλοίωτης φύσης η μηχανή του πεπρωμένου
εκκωφαντικά υπενθυμίζει «για όλους και για κανέναν».
Ο κόσμος της αφάνταστης πραγματικότητας
κόσμος της πικρότατης απάτης·
μολυσμένη τριγυρνά
για χείρα βοηθείας στην κάθαρση.
Αποδεσμεύω τώρα το αυθόρμητο.

Δημήτρης Αθανασέλος, «Αποσιώπηση»

Βίωνες τ' αναπάντεχο δειλά,
το γόητρο γίνηκε φόβητρο.
Η ανάσα μύρισε σκόνη.
Όλα αλλάξανε πρόσωπο,
δεν φορούν πλέον έναν ζεστό κόκκινο ήλιο.
Εσύ είσαι μακριά
και τις πόρτες έχω σφαλιστές

Δημήτρης Αθανασέλος, «Γέννηση»

Οι πέτρες με προδίδουν και ντύνομαι όλα τα πρόσωπα της μνήμης.

Εμπεριέχομαι και περιβάλομαι απο το (ψηλόλιγνο) σώμα σου. Ψηλαφώ τις ακούσιες
θλίψεις σου.
Ακούω τις αποχρώσεις των λόγων σου. Η έλειψη σου θρέφει την επιθυμία μου/αλλόκοτος

ερωτισμός.

Δημήτρης Αθανασέλος, «Άχρονοι τόποι»

Έψαχνα το σπίτι μου. Ο τόπος γεμάτος επαναστατημένα αγριόχορτα, ψιθύρους λουλουδιών, κάθε λογής αγκάθια ζωντάνευαν την εγκατάλειψη.
Στην εξώπορτα οι φράχτες υψώνονται ψηλοί/ το εσωτερικό δυσδιάκριτο.
Δίπλα στην ιτιά – που δε κλαίει γιατί νιώθει πως έκανε το χρέος της – το καταφυγιο του σκυλου• σωρός από χώμα.
Η μνήμη μου μια πέτρα.
Το σπίτι μισογκρεμισμενο.

Τα σπλάχνα του φανερώνονται•

Δημήτρης Αθανασέλος, «Προθάλαμοι ελευθερίας»

Χάθηκα σε χοντροκομμένα σκεπάσματα, δεν αποτίμησα σωστά τη διεύρυνση -διερεύνηση- της στιγμής.
Απορροφήθηκα σε παράξενες συμμετρίες σωμάτων και αδηφάγων
κτιρίων, -τίμια απομίμηση μιας φύσης εκλεπτυσμένης- προθάλαμοι
ελευθερίας.
Το σώμα πάντα στις επάλξεις.
Το σώμα σου γυρισμένο στην Ανατολή/ το δικό μου στη

Δημήτρης Αθανασέλος, «Φιλονικία»

Ψυχή ανένδυτη από φτιασιδώματα.
Ιερότητα γυμνή
που δε φόρεσε το πανωφόρι
της πλάνης.

Μυστική οδύνη για την παρούσα ύπαρξη.
Φιλονικία εκ των έσω

Δημήτρης Αθανασέλος, «Αναμονή»

Ο χρόνος βαθαίνει
κι εσυ μικραίνεις
στο λογισμό μου.
Η μνήμη αποδυναμώνεται
και τα πουλιά
που άφησα ελεύθερα
στον κήπο μου,

Δημήτρης Αθανασέλος, «Πράξη - Απραξία»

Το απαλότερο πράγμα του κόσμου νικά το σκληρότερο πράγμα στον κόσμο.Το άυλο εισχωρεί στο αδιαχώρητο.Γι' αυτό γνωρίζω την αξία της απραξίας.Τη δίχως λόγια διδαχή και δίχως πράξη εργασία κατανοούν ελάχιστοι. 

ΛάοΤσε

Ανένδοτοι οι χειμώνες.
Σκαλισμένοι με καλλιγραφία επιδειξία στο τίποτα.
Κι όμως

Δημήτρης Αθανασέλος, «Φως»

Ο ποιητής, μελετώντας το σκοτάδι, δεν έχει άλλο μέτρο από το φως. Γι' αυτό γράφει.
Μάνος Χατζιδάκις   

Αμάλγαμα δυνάμεων η σιωπή
-αφουγκράζεται Φως-
αλχημεία ζωής
μετουσιώνει όλη την ανθρωπότητα

Δημήτρης Αθανασέλος, «(Δια)φυγή»

Άλλα λόγια μου ‘πες,
Θέλω να μου λες
πριν φύγουμε μαζί
προς το λιμάνι.

Τι πήγαμε να κάνουμε εκεί;

Κανείς μας δεν ήθελε να φύγει.

Δημήτρης Αθανασέλος, «Στιγμές»

Πώς να κλείσεις την αιωνιότητα
σε μια στιγμή, κυοφορώντας
ευλαβικά φόβο.
Ανύπαρκτος μα ισχυρός
ο χρόνος διαφαίνεται αυστηρός
και οροθετεί αλυχτώντας
παρελθόν, παρόν, μέλλον

Δημήτρης Αθανασέλος, «Προσδοκία»

Εκεί που κατοικώ
δέντρα ξεφυτρώνουν
σ’ άγονα σπίτια
κι οι καμάρες
τρέφουν κισσούς
που μας τυλίγουν σαν σάβανα.

Δημήτρης Αθανασέλος, «Σθένος»

τίς περισσεία τῷ ἀνθρώπῳ
ἐν παντὶ μόχθῳ αὐτοῦ,
ᾧ μοχθεῖ ὑπὸ τὸν ἥλιον;
Εκκλ. 1,3

Άγομαι κανόνων
και χαμερπών θλίψεων.
Είμαι νομίζω άνθρωπος.

Δημήτρης Αθανασέλος, «Ανύψωση»

Ψάχνω να βρω
την ανατομία του παρελθόντος·
τα μέλη σε απόσχιση.
Οι χάρτες κρύφτηκαν επιμελώς
κι ο θάνατος
δεν έσφυζε ποτέ άλλοτε
από τόση ζωή.

Δημήτρης Αθανασέλος, «Κατανόηση»

Γεννώ δικαιοσύνη
ζωοδοτώ τραγωδία
σβήνω αμφιβολίες
συγκροτώ και οργανώνω πάθη.
Κοσμικός μικρόνοος νους
αποτυχημένοι θεοί ολόγυρα
νεκρός ανάμεσα σε νεκρούς.