Ανρί Μισώ (Henri Michaux), «Σου γράφω από έναν τόπο μακρινό»

Εδώ έχουμε, γράφει, έναν ήλιο μόνο κάθε μήνα, και
για λίγο. Τρίβουμε τα μάτια μας μέρες πρωτύτερα.
Μάταια όμως. Καιρός αδυσώπητος. Ο ήλιος
δεν έρχεται παρά στην ώρα του.
Έπειτα έχουμε ένα σωρό πράγματα να κάνουμε, όσο
βαστάει το φως, έτσι που μόλις προφταίνουμε να
κοιταχτούμε λίγο.

Ανρί Μισώ (Henri Michaux), «Στο δρόμο του θανάτου»

Στο δρόμο του θανάτου  
Η μάνα μου απαντήθηκε με ένα παγόβουνο
Θέλησε να μιλήσει
Μα ήταν αργά,
Ένα βαμβακερό παγόβουνο.
Μας κοίταξε κι εμένα και τον αδερφό μου,
Κατόπιν έκλαψα.

Ανρί Μισώ (Henri Michaux), «Η λίμνη»

 Όσο κι αν πλησιάσουν τη λίμνη , οι άνθρωποι
δε γίνονται γι αυτό βατράχια η λαβράκια .
     Χτίζουν τις βίλες τους τριγύρω της , μπαίνουν
 συνέχεια στο νερό γίνονται γυμνιστές ... Αδιάφορο .
 Προδοτικό και άπνευστο για τους ανθρώπους το
νερο , πιστό και θρεπτικό για τα ψάρια , συνεχίζει
 να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως ανθρώπους

Ανρί Μισώ (Henri Michaux), «Ζωή μου»

 Φευγεις χωρίς εμένανε ζωή μου .
Κυλάς.
Κι εγώ δεν έχω κάνει ακόμη ένα βήμα .
Μεταφέρεις αλλού τη μάχη .
Μ' εγκαταλείπεις έτσι .
Δε σ' ακολούθησα ποτέ .

Ανρί Μισώ (Henri Michaux), «Άνεμος»

 Ο άνεμος πασχίζει να απομακρύνει τα κύματα
απ τη θάλασσα . Όμως τα κύματα , ως είναι
φυσικό , θέλουν τη θάλασσα , κι ο άνεμος θέλει
να φυσά... όχι δεν θέλει να φυσά , ακόμη κι όταν
γίνεται μπουρίνι η θύελλα , καθόλου δεν το θέλει .
Τραβάει στα τυφλά , σαν να τανε τρελός , μανιακός ,
προς έναν τόσο τέλειας γαλήνης και απανεμιάς ,

Ανρί Μισώ (Henri Michaux), «Τοπία»

Τοπία ειρηνικά ή ερημωμένα.
Τοπία πιότερο του δρόμου της ζωής παρά της επιφάνειας της Γης.
Τοπία του Χρόνου που κυλάει αργά, σχεδόν ακίνητος και κάποτε σαν προς τα πίσω.
Τοπία κουρελιών, ξεσκισμένων νεύρων, τραγουδιών νοσταλγικών.
Τοπία για να καλυφθούν οι πληγές, το ατσάλι, ο κρότος, το κακό,
η εποχή, η θηλιά στο λαιμό, η επιστράτευση.
Τοπία για την κατάργηση των κραυγών.

Ανρί Μισώ (Henri Michaux), «Στη μεγάλη αίθουσα»

Είναι σε μια αίθουσα μεγάλη, κι όμως μοιάζει σαν στους τέσσερις ανέμους πεταμένη.
Του Κόσμου το μεγάλο ουρλιαχτό, φροντίζουν να εισχωρήσει, μα όχι ολόκληρο, όχι πολύ.
Ωστόσο, μέσα οι σκλάβοι εξετάζουν αυτούς που αφέντες ονομάζουν.
Το πλήθος έξω ελεύθερο σε γέλια χαρωπά ξεσπάει, πειράγματα ή με οργή κραυγάζει.
Ωστόσο, μέσα οι σκλάβοι εξετάζουν αυτούς που αφέντες ονομάζουν.

Ανρί Μισώ (Henri Michaux), «Η προσβολή»

Κάποτε γέννησα ένα αυγό απ όπου βγήκε η Κίνα (καθώς και το Θιβέτ, αλλά αργότερα). Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλα αυγά γεννούσα.
Ωστόσο τώρα, όταν ένα μυρμήγκι συναντά κάποιο από τ΄ αυγά μου, αμέσως το ταχτοποιεί μαζί με τα δικά του. Ειλικρινά δεν τα διακρίνει.
Κι εγώ παρίσταμαι στο θέαμα αυτό με μια πνιγμένη λύσσα.
Γιατί πώς να του εξηγήσω την περίπτωση, χωρίς να του εκθέσω την ντροπή μου;

Ανρί Μισώ (Henri Michaux), «Τα εξωτερικά σημάδια»

Είναι ο ίλιγγος το αφρισμένο μου ποτάμι.
Είναι η εξάντληση στα νούφαρα που κολυμπώ.
Το βλέμμα που διαγράφεται τόσο ψηλά, αυτό είναι το κακό μου, και το πλοίο εκείνο που θωρώ δεν θα αιμορραγούσε απ’ τους στορείς του διόλου, αν τις δυνάμεις δεν έχανα εγώ.

Κατάρτια που όρνια θυμίζουν.
Κατάρτια διπλά.

Ανρί Μισώ (Henri Michaux), «Ένας φιλήσυχος άνθρωπος»

Τεντώνοντας τα χέρια έξω απ’ τα σκεπάσματα, ο Plume εξεπλάγη καθόσον τα μέλη του δεν ‘βρισκαν το τοίχο. «Πάει καλά, σκέφτηκε, θα τον έφαγαν τα μυρμήγκια…» και ξανακοιμήθηκε.

Λίγο αργότερα, η σύζυγος του τον πιάνει και τον σκουντάει: «Κοίτα δω, βρωμοκηφήνα!», του λέει. «Όσο εσύ έπαιρνες τον υπνάκο σου, μας κλέψαν το σπίτι!». Στην πραγματικότητα, έγερνε ο ουρανός, στέγη και τοιχώματα, από πάνω τους και γύρω. «Ό,τι έγινε, έγινε», σκέφτηκε εκείνος.