Ανρί Μισώ (Henri Michaux), «Στο δρόμο του θανάτου»

Στο δρόμο του θανάτου  
Η μάνα μου απαντήθηκε με ένα παγόβουνο
Θέλησε να μιλήσει
Μα ήταν αργά,
Ένα βαμβακερό παγόβουνο.
Μας κοίταξε κι εμένα και τον αδερφό μου,
Κατόπιν έκλαψα.
Της είπαμε –ψέμα χαζό- πως καταλάβαμε
Και τότε χαμογέλασε τόσο χαριτωμένα
Σαν κορίτσι δροσερό,  
Που ήτανε πάντα
Με ένα χαμόγελο τόσο όμορφο,  
Περίπου κατεργάρικο.  
Και ύστερα χάθηκε μέσα στην Σκοτεινιά
~
μετάφραση: Αργύρης Χιόνης
πηγή