Κατερίνα Μήλιου, «Αν δεν»

Αν δεν φανταστείς πώς θα ποθήσεις;
Κι αν η παρουσία δεν γεμίσει με την απουσία πώς θα ψάξεις;

Αν η σιωπή δεν φτιάξει ήχους τί θα πεις;
Κι αν η αχνάδα δεν δώσει εικόνες πώς θα δεις;

Κατερίνα Μήλιου, «Φοβού τον φόβο»

Φοβού τον φόβο της κίνησης, των λόγων, των πράξεων

Φοβού τον φόβο της μη κίνησης, της σιωπής, της απραξίας

Φοβού τον φόβο της συντροφιάς, της επικοινωνίας, της ανταλλαγής

Φοβού τον φόβο της μοναξιάς, της σκέψης, της περισυλλογής

Φοβού τον φόβο να είσαι

Κατερίνα Μήλιου, «Μόνο αυτό»

Μπροστά στην καταστροφή

δεν σιωπήσαμε.

Το φθαρτό του σώματος,

των πράξεων, της ζωής μας

δεν θρηνήσαμε.

Κατερίνα Μήλιου, «Δάκρυα»

Περίσσεψαν τα δάκρυα

κι ο θυμός.

Βούλιαξε η παραίτηση

στο ποτισμένο και

σκαμμένο δέρμα.

Σπόροι σκορπίστηκαν

Κατερίνα Μήλιου, «Τη νύχτα θέλω»

Δεν με νοιάζει η μέρα σου,

τη νύχτα θέλω να μου χαρίσεις,

τις φαντασιώσεις και τα όνειρά σου.

Μου αρέσει αυτός ο μαγικός κόσμος

που λούζεται και βγαίνει σεργιάνι

στις σκιές και στους ήχους.