Μπλεζ Σαντράρ (Blaise Cendrars), «Γραφή»

Η γραφομηχανή μου χτυπάει ρυθμικά
Κουδουνίζει στο τέλος κάθε στίχου
Τα πλήκτρα τυπώνουν τα ρ τους
Μια στο τόσο γέρνω πίσω στην ψάθινη καρέκλα μου και
βγάζω ένα μεγάλο
Πυκνό σύννεφο καπνού
Το τσιγάρο μου είναι πάντοτε αναμμένο
Ακούω τότε τον ήχο των κυμάτων

Μπλεζ Σαντράρ (Blaise Cendrars), «Αντιθέσεις»

Τα παράθυρα της ποίησης μου είναι ορθάνοιχτα στα βουλεβάρτα
και τις βιτρίνες τους.
Λάμπουν
Του φωτός πολύτιμα πετράδια.
Άκου τα βιολιά της λιμουζίνας και τα ξυλόφωνα των λινοτυπικών.
Ο επιγραφοποιός σκουπίζεται με την πετσέτα του ουρανού.
Κάθε τι είναι χρώματος κηλίδες
Και τα καπέλα των γυναικών που περνούν είναι κομήτες στη φλόγα της εσπέρας

Μπλεζ Σαντράρ (Blaise Cendrars), «Πάσχα στη Νέα Υόρκη»

Κύριε, είναι σήμερα η μέρα της γιορτής Σου·
Σ’ ένα βιβλίο παλιό τα θεία Σου πάθη διάβασα,

Την αγωνία, τα έργα Σου κι όλα τα θεία Σου λόγια,
Που κλαίνε στις σελίδες του μονότονα, γλυκά.

Για τη θανή Σου μου ’λεγε ένας καλόγερος παλιός
Την ιστορία Σου γράφοντας με γράμματα χρυσά

Μπλεζ Σαντράρ (Blaise Cendrars), «Γιατί»

Το πουλί κελαηδάει
Το κοιτάζουν οι πίθηκοι
Μαεστρία
Χαμογελώ σαν γράφω
Ό,τι κι αν μου συμβαίνει είναι για μένα το ίδιο
Κι ό,τι κι αν κάνω είναι ζήτημα απόλυτης αδιαφορίας
Τα μάτια μου ακολουθούν κάποιον που δεν βρίσκεται εδώ πέρα
Γράφω με την πλάτη στον προορισμό μου γυρισμένη