Νίκη Μαραγκού, «Στα περίχωρα της Βουδαπέστης»

Στον Νάκη Σκορδίλη

Πως μέσα από το  τραίνο η εικόνα
χάνεται και φεύγει
οι τακτοποιημένες αυλές
τα σπαρμένα χωράφια
άγνωστα δέντρα

ο άντρας με το αδιάβροχο και τη φθαρμένη βαλίτσα

η διαδοχή των πλάνων

Νίκη Μαραγκού, «Οι τριανταφυλλιές»

Παρέα με τον γεωμέτρη και τον κηροπλάστη
φύτεψα φέτος τριανταφυλλιές στoν κήπo
αντί να γράφω πoιήματα
την εκατόφυλλη απo τo σπίτι με τo πένθoς στoν Αγιo Θωμά,
την εξηντάφυλλη πoυ έφερε o Μίδας απo την Φρυγία,
την Μπαγκσιανή πoυ ήρθε απo την Κίνα,

Νίκη Μαραγκού, «Περασμένα μεσάνυχτα»

Περασμένα μεσάνυχτα
βροχή, άνεμος δυνατός
μόνη στο σπίτι
η αίσθηση της μοναξιάς σχεδόν ηδονική
όπως το απόγευμα
που έκοβα φρούτα στην κουζίνα

Νίκη Μαραγκού, «Στην παραλία της Λεμεσού»

Στη Λεμεσό μια θάλασσα θολή
κι αδιόρατη σα νά ʼπεσε γκρίζο χιόνι
στους κυματοθραύστες και στην προκυμαία
και στο παλιό το σπίτι
με την πλαϊνή τη σκάλα και τα εμπορικά
κοιμισμένο στα φύλλα του υμενόκαλου

Νίκη Μαραγκού, «Οι γυναίκες στο Βουκουρέστι»

Στο Βουκουρέστι υπάρχει
μια πανίσχυρη και μυστική οργάνωση γυναικών
με μαντίλες και χοντρές κάλτσες,
που συνήθως κρατούν μια πλαστική σακούλα.
Σκουπίζουν τις εκκλησίες,
πουλούν κεριά,
ταΐζουν τα αδέσποτα σκυλιά,