Σοφία Πιπέρου, «Ο έρως και ο θάνατος»

Αυτοί που κάνουν έρωτα
μακάρι να ξεραν τον θάνατο
πόσο πολύ αγγίζουν
μακάρι από τον πόθο τους να τον ειδούν
τα μάτια τους ανοικτά να κράταγαν στο σκοτάδι
τον αγκαλιάζουν σφικτά
κι όσο ερωτεύονται πιο σφιχτά τον κρατούν
ώσπου τον πνίγουν

Σοφία Πιπέρου, «Το σονέτο της πόρνης»

Έμεινα λίγο πιο πίσω
και κοίταξα τις γόπες που πάτησε φεύγοντας.
Τι είναι τούτες οι στάχτες
που δε βρίζουν
που σε καίνε
που δε λησμονούν!
Και η πόρνη έφυγε καπνίζοντας το θυμάμαι
μα αντί για λέξεις άφησε κυκλάκια να εκραγούν.

Σοφία Πιπέρου, «Μπαλκόνι»

Μπαλκόνι,
Οδός Αντιφίλου αριθμός το δώδεκα
Και επάνου το φεγγάρι σε συμμετρία με μένα
Δεν έχει αριθμούς
Πόσο ελεύθερο να νιώθει χωρίς τη μαθηματική παραπλάνηση ότι ανήκει κάπου
Χωρίς συνείδηση δε ξέρει ότι μόνο αυτό ελπίζει να βρει παρηγοριά στο κενό που έχει γύρω του

Σοφία Πιπέρου, «Γιατί»

Γιατί,
γιατί με εγκατέλειπες;
Φόρεσες το στεφάνι σου
Οι πολλοί σε κορόιδευαν
Πονούσες με το νερό και το αίμα
Σε έπαιζαν στα ζάρια τους
Πληγωμένοι πελάτες
Έρωτας μόνος!

Σοφία Πιπέρου, «Έξωση»

Το μόνο σπίτι δεν κινείται.
Έχει μια γροθιά στο πάτωμα
μια μεγάλη στον τοίχο ταμπέλα.
Απέμεινε μονάχο
Το αγιάτρευτο σημάδι του
 επιπλέει στον αέρα που ανασαίνει.
Το σπίτι,

Σοφία Πιπέρου, «Ο πρίγκιπας της νύχτας»

Πρίγκιπα της νύχτας
καβαλάρη της σελήνης με τα εννιά σου άλογα
τα χνάρια των άστρων ακολουθώ
για να φτάσω τα άσπρα σου βήματα
νιφάδες της νύχτας, λουλούδια νούφαρα
αφημένα στο σεληνόφως
που κάθε βράδυ αλλάζει μορφή.
Πρίγκιπα της νύχτας

Σοφία Πιπέρου, «Το μέτρημα»

Μπαλκόνι !
Οδός Αντιφίλου, αριθμός το δώδεκα
και επάνου το φεγγάρι σε συμμετρία με μένα
δεν έχει αριθμούς.
Πόσο ελεύθερο να νιώθει
 χωρίς τη μαθηματική παραπλάνηση ότι ανήκει κάπου

Σοφία Πιπέρου, «Το ποίημα»

Ένας πεθαμένος το ποίημα αχάριστος

Με χέρια μολυσμένα σφίγγει τις σελίδες

Χημικά φαινόμενα που δεν επαναφέρουν το χαρτί

Από όλους τους αχάριστους θα λέγεται πάντα κάτι

Και ο ορισμός πάντα με το κάτι θα αρχίζει

Σοφία Πιπέρου, «Γράμμα σε παλιό φίλο»

Περπάτα στη σιωπή
Μα πρόσεχε μη πληγώσεις ποτέ καλέ μου φίλε
τα μάτια σου
εκείνα τα μικρά παιδάκια της μονάξιας
που κρατούν παράφρονα

Σοφία Πιπέρου, «Σαν τελευταίο ποίημα»

Δε θέλω να θλίβεσαι
σαν με θυμάσαι
αύριο θα σε πληγώσουν χειρότερα οι άνθρωποι
θα σου στερήσουν τον πρωινό
καφέ στη χόβολη

Σοφία Πιπέρου, «Παράπονα»

 Μαζεύω το σώμα μου στα σκεπάσματα
τυλίγομαι  μ' ένα στυλό
και ξεπροβάλλω
σα κουφάρι μες στο κρεββάτι.
Το κρεββάτι λυτρώθηκε,