Λένα Καλλέργη, «Η καταγωγή ενός είδους»

Δεν ξέρω τίποτε από πλοία.

Όταν τα βλέπω να περνούν κάτω απ’ τον ήλιο
κάτι βαθιά νυχτερινό με διαπερνά
μια γνώση από κλειστή καμπίνα
απ’ το σκοτάδι της θάλασσας.

Λένα Καλλέργη, «Κόλπο»

Θα στείλω τα λόγια μου σε ξένες χώρες
Σε μακρινές κατασκηνώσεις το καλοκαίρι
Να ντυθούν χρώμα πόλεων με αρχοντικά σκαλίσματα
Στους αρμούς διατηρημένων σπιτιών
Να παίξουν στη λάσπη γυμνά πέρα απ' τον ισημερινό
Να κυνηγήσουν τάρανδους και να μυρίζουν κέδρο
Για να τα δεις πρώτη φορά κρυμμένα, μαγικά

Λένα Καλλέργη, «Spleen»

Δὲν ἔχω ποιήματα ἀλλὰ κι ἱστορίες
Τὸ σκοτεινὸ δωμάτιο νὰ φωτίσω.
Τὰ μάγια λύνω. Τὴ σιωπὴ θ’ ἀφήσω
Νὰ ἠχεῖ σ’ αὐλὲς κλειστὲς καὶ σκάλες κρύες.

Δέθηκε ὁ δρόμος μὲ τσιμέντο γκρίζο.
Ξύνει ἡ βροχὴ τὸ τζάμι μ’ ἕνα νύχι

Λένα Καλλέργη, «Δημιουργός»

Τοὺς ἔδωσα ὅ,τι ἁρμόζει στὸν καθένα:
ἀστερισμοὺς γιὰ τὰ μάτια τους
σμάρια νεφῶν γιὰ τὰ μαλλιά τους.
Στοὺς ναυαγοὺς ἔστειλα τρικυμίες.
Ἧττες καὶ προδοσία στοὺς ἀρχηγούς.
Ἄνθη καὶ θάνατο γιὰ τὶς μητέρες.
Τοὺς εἶπα: Παιδιά μου, ὅλοι πρωτότοκοι,
ἡ περιουσία δική σας.

Λένα Καλλέργη, «Ο εραστής-ψάρι»

Γλιστροῦσε ἀπὸ τὰ χέρια μου
κι ἔπρεπε
νὰ ἔχω μεγάλη τέχνη στὴν ἀπόχη.

Ὄχι βαρὺ καμάκι, θὰ πονέσει.
Ὄχι τὸ ἀγκίστρι, θὰ ματώσουν
τὰ καλοδουλεμένα του βράγχια.

Λένα Καλλέργη, «Λίφτινγκ»

Δεν σιδερώνω. Είναι ύβρις
Να ακυρώνονται οι ζάρες.

Δεν είδα χαρακιές ποτέ
Να σβήνονται τόσο εύκολα.

Λένα Καλλέργη, «Peugeot»

Ποιήτρια, με εξαιρετική ευαισθησία, νοημοσύνη και
ψυχή, με αντιμετωπίσιμη τάση προς τη μελαγχολία
και με ανεπτυγμένη αίσθηση ευθύνης, αναζητεί εργασία
πλήρους απασχόλησης που να τη βοηθά να ζει.

Λένα Καλλέργη, «Σκαρί»

 Το κορμί
πάντα μπαίνει
σε μανίκια στενά
σε φόδρες αλύγιστες

Λένα Καλλέργη, «Λειτούργημα»

Πέρασα όλη μου τη ζωή
Σ’ αυτό το ξενοδοχείο
Περιμένοντας να έρθεις.

Χωρίς δικό μου σπίτι.

Λένα Καλλέργη, «Ο Ξένος»

Με δέχτηκαν αργά στην ενδοχώρα.
Με όρους νησιού
Χωρίς γέφυρες
Με άδεια που εκκρεμεί