Λεωνίδας Κοσκινάς, «Περίεργη διάθεση» (απόσπασμα)

[…]Κόκκινο ξύλινο μονό κρεβάτι. Μπαλκονόπορτα σάπια γεμάτη ρωγμές.
Ήχος φυσαλίδων σαν νεκρώσιμη ακολουθία. Που είσαι;
Ακροβάτης σε μια κλωστή λεπτή έτοιμη να κοπεί.
Χωρίς χέρια να κρατηθώ. Από πού;
Ακρωτηριασμένος.
Ακούς τη μελωδία της βροχής;
Ακούς τον ήχο που κάνει πάνω στη τέντα;

Λεωνίδας Κοσκινάς, «Μεσοπέλαγα»

Ένα κρουαζιερόπλοιο μου έλεγες.
Μία κρουαζιέρα μαζί.
Να διασχίσουμε τη θάλασσα
αφήνοντας τον αφρό και τα ίχνη
να κατρακυλήσουν πίσω μας,
κι εμείς πάντα να κοιτάμε μπροστά
την πλώρη, τον προορισμό, το όνειρο.

Λεωνίδας Κοσκινάς, «Η μπαλάντα της Αβεβαιότητας»

Αοριστία.
Την επιδιώκω.
Δεν ανήκω.
Ούτε εδώ, ούτε εκεί, ούτε παραπέρα.
Κι ας ανήκω σε όλους.
Κι ας ανήκω παντού.