Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Άραγε ονειρεύονται οι νεκροί;»

Σκάβει λαγούμια ο πόνος
στον χρόνο.
Μέσα στο τούνελ
το σκοτάδι
τα πρόσωπα ψηλαφίζει,
τα ξεχωρίζει,
εκείνα τα διαλεχτά

Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Το σπίτι»

Θεριεύει ο άνεμος,
χτυπούν τα ξύλινα παντζούρια
σαν γροθιές,
το σπίτι αλυχτούσε,
γι’ αυτούς που το
κατοίκησαν.
Στο τέλος της κυριακάτικης
κωδωνοκρουσίας

Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Μια στάλα εδώ»

Αθόρυβα η πληρότητα
σημαδεύει
όπως οι σπινθήρες
τη νύχτα διατρέχουν
τα καλώδια
από πυλώνα σε πυλώνα.
Μικρές εκλάμψεις φωτός
στο βλέμμα.

Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Μπονσάι»

Ζητείται κορμός.
Να κατοικηθεί.
Ρίζες έστω δανεικές.
Το φύλλωμα που από την εικόνα
δραπετεύει αφαιρείται πάντα
ευλαβικά.
Συρμάτινο χάδι μητρικό.
Δίχως νανούρισμα.

Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Ειρήνη»

Η σύγκρουση γεννά το λείο,
όχι σε συμπτώσεις,
σε σημεία ενσαρκώνεται,
σε Λευκό.
Μη μου μιλάς για αντίρροπες δυνάμεις.
Σιώπησε.
Το βλέμμα χαμήλωσε,

Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Πουέντε»

Πουέντε
θα πει θα σε ξαναδώ
στην απέναντι κρεμάμενη άκρη
και δεν θα είσαι παρά ανάστροφα εγώ.

Δεν πρόλαβα να σου το πω
λυγίζει ο χρόνος

Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Η μοναξιά της καμπύλης»

Μου αρέσει να μου αφηγείσαι
εκείνη την ιστορία για την ευθεία
που πέθανε μονάχη.
Την ιστορία που ευθεία γεννήθηκε
και στο ηλιοβασίλεμα λύγισε από το θάμβος.
Πες  μου όπως εσύ ξέρεις για την κάμψη που
ο χρόνος φέρνει μαζί με τον πόνο.
Πες μου με μάτια που κυλούν από τις κόγχες

Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Φαρ Ουέστ»

Τι απαντάς στο εκκωφαντικό κενό;
Η άρνηση σαν αντίλαλος γυρίζει
και εσύ με άδειες κόγχες και ανοιχτό
στόμα
φωνήεντα ψάχνεις να γκρεμίσεις
στο φαράγγι.
Δε σου απέμεινε παρά να μιμηθείς
το κρώξιμο των όρνιων.

Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Καθρέφτισμα»

Δεν είναι ο άνεμος
που διώχνει την άμμο
αλλά εκείνες οι οξείες γωνίες
ανάμεσα στα δάχτυλά σου,
αυτές που σαν διαβήτης
γύρω από τον αφαλό
χόρευαν

Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Οξεία μνήμη»

Σχεδόν με σπασμούς έφτυνε τα κρακ
που είχε μέσα της με προσοχή συλλέξει.
Μεταλλικός ο ήχος τους στο πάτωμα.
Ξέρεις πώς γρατζουνούν τα σωθικά
οι τσακισμένες προσδοκίες;
Πόση στωικότητα να κρύβει μια παρ’ ολίγον τέλεια τελεία
εθισμένη σε ορθές γωνίες…

Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Ρωγμές»

Σε βλέπω
με βλέπεις.
Δεν μπορώ να σε αγγίξω.
Είναι αυτός ο ήχος
προάγγελος
που τη σιωπή σε θρύψαλα
θα σπάσει.

Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Θαυμαστικά»

Τρεις τελείες,
η μία ακολουθεί την άλλη.
Όλες σκυφτές, ταπεινωμένες.
Η μια κοιτά την πλάτη της άλλης,
όλες έκπληκτες, ξαφνιασμένες.
Δεν περίμεναν το τέλος
τόσο γρήγορα, τόσο αιφνίδια.

Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Έμβρυο»

κουλουριασμένη σαν έμβρυο
βαθιά στη μήτρα της λήθης.
Σε μια υγρή μοναξιά
βυθισμένη.
Τρέφομαι με τον πλακούντα
της άρνησης.
Τρέμω στις κραυγές από εκεί

Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, «Ξημέρωμα στο ξημέρωμα»

Κανείς δεν υποπτεύεται τα απτά
Εκείνη την καταχνιά που αξημέρωτα
στα πρόσωπα κατακάθεται
και γεμίζει τους πόρους
σε σκοτεινές διαδρομές εντός
της σάρκας.