Άννα Αφεντουλίδου, «Κρυφτό»

Οι μέρες ξηλώνουν την άκρη τ’ ουρανού
ο ήλιος συστρέφεται
κι ο άνεμος βογκάει στον φωταγωγό

Πιπιλάω μικρές καραμέλες του λαιμού
στέλνω μηνύματα και τρέχω
Ακουμπάω στον τοίχο πριν με βρουν

Άννα Αφεντουλίδου, «Διπλό παιχνίδι»

Ψηλαφίζω τον κώδικα των λόγων σου
τι να σημαίνουν

τα φουσκωμένα σημαδάκια
κουκκίδες παύλες και κενά
η φλέβα που χτύπησε αριστερά
και το δεξί σου φρύδι

Άννα Αφεντουλίδου, «Διπλή οθόνη»

Στον διπλό σου σωσία επενδύω μισή αγκαλιά
ροκανίζω τη γεύση που μου κρύβει

Μεταγγίζοντας πάλι πέτρες φιλιά
νερό που έσταξε πάνω σε πλάκες

Πράσινα δάκρυα μες στις ρωγμές
στραγγίζω τα μπράτσα σου

Άννα Αφεντουλίδου, «Λειψή στιγμή»

Πλήκτρα κωδίκων χαμηλά στεγανά
ρίγος ο κίνδυνος που σκαρφαλώνει

Το μηδέν του φόβου ξανά με χτυπά
ξεπηδά μια εικόνα που μού ψιθυρίζει

Γαλάζιε άγγελε διώξε μακριά
το αντίλαλο φως που μας περιορίζει

Άννα Αφεντουλίδου, «Μικρή ιστορία ανταλλακτικής ισομετρίας»

Κτήριο αναπαλαιωμένα καινούριο.
Παράθυρα, ταβάνια και κάγκελα.
Δάπεδα βουβά, σώματα σκαλιστά, σκοτεινοί σταλακτίτες της μνήμης.
Σκουριασμένο ασανσέρ μετρά τις σελίδες σου.
Στο βάθος μια σειρά από πόρτες.
Αν διαλέξεις την κόκκινη, ίσως γλιτώσεις.
Οι τρύπες στους τοίχους έγιναν

Άννα Αφεντουλίδου, «ΕΚΣΤΑΣΙΣ: όραμα 3: Κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι»

Ξύλινο τραπέζι με μαγκωμένα συρτάρια.
Μπρούτζινα πόμολα σκουριάζουν τα δάχτυλα.
Από τη μια μεριά κουτσαίνει.
Κριτς κριτς, κομματιάζει τη νύχτα.
Περιμένω ιδρωμένη στη σκιά της.
Σφιχτά δεμένα τα στήθη με μακριά μαντίλια, αφήνουν τα πόδια γυμνά.
Σαν να περπατά σε αγκάθια, γυαλιά ακροδάχτυλα.

Άννα Αφεντουλίδου, «ΕΚΣΤΑΣΙΣ: όραμα 2: Κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι»

Εκείνη με τυλιγμένο το κεφάλι σ’ ένα κίτρινο πανί κοιτάζει τον τοίχο.
Σκούρο δέρμα και πράσινα μάτια.
Γδαρμένος ο καθρέφτης δεν απαντά, 

αλλά αυτή συνεχίζει να του μιλά λαχανιάζοντας:
«Δυο κάθετες ρίγες μου βαραίνουν τα μάτια»
Κοιτάει δίπλα απ’ το παράθυρο.
Σκιές από παλιές κορνίζες.

Άννα Αφεντουλίδου, «Αντί Ιστορίας με Φεγγίτη»

Έλα να σού δείξω είπες τον φεγγίτη του σπιτιού
πολύ παλιό αυτό το σπίτι
γυρνούν μέσα του ακόμα ανάσες βογκητά και στεναγμοί
στο βάθος κάστρα του παλιού καιρού
μη μη είπες μη βγαίνεις
αλλά εγώ σκαρφάλωνα κόκκινα τα κεραμίδια τυλιγμένοι σωλήνες παράξενου υλικού

Άννα Αφεντουλίδου, «ΕΚΣΤΑΣΙΣ: όραμα 1: Κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι»

Σκοτεινή η θάλασσα.
Δυο παιδιά κολυμπούν.
Στην παραλία η άμμος καίει το βλέμμα.
Αυτή έχει μαύρα μαλλιά και κατάλευκο δέρμα.
Με πλησιάζει.
Τι θέλει;
Γλυκό αχνό χαμόγελο με ανακουφίζει.
Περπατά δίπλα μου ακροπατώντας αθόρυβα.

Άννα Αφεντουλίδου, «Α-λογον»

Δέχτηκα το χαλινάρι
για ν’ απολαύσω τον ιππέα
για να καλπάσω εγώ μαζί του
ξεγελώντας
ότι αυτός έχει το πρόσταγμα

Μέχρι στιγμής
καλά τα πήγα

Άννα Αφεντουλίδου, «Μικρή ιστορία διπλών πλυντηρίων»

 Άνοιγα έκλεινα πόρτες παράθυρα
τραύλιζα τρέκλιζα έπαιζα
διάδρομοι φίδια οροφές κεραυνοί
τακούνια σε πλακάκια πολύχρωμα.

Κατοικούσα χρόνια σ’ αυτές τις σπηλιές
είχα ξεχάσει πώς είναι να βγαίνεις στο φως