Κατερίνα Καριζώνη, «Η τριλογία και ο θάνατος του μολυβένιου στρατιώτη»

«Η ιστορία μου δεν θα ’χει Happy End»
Βαγγέλης Χεκίμογλου

1.
Τα όνειρά μου είναι φτιαγμένα από μολύβι
για να αντέχουν στον πόλεμο, μας έλεγε
ο μολυβένιος στρατιώτης
μα η καρδιά μου είναι από στάχτη.

Κατερίνα Καριζώνη, «Το μετρό της Θεσσαλονίκης»

Το μετρό της Θεσσαλονίκης
τρυπάει κάθε νύχτα το μυαλό μου
τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα
και φώτα μακρινά
σφυρίζει όπως οι σειρήνες του πολέμου
κι ύστερα βυθίζεται στα ερείπια κάτω απ’ την πόλη
εκεί σταματάει και φορτώνει τους νεκρούς
εμπόρους, χρυσοχόους, τεχνίτες χαλκού

Κατερίνα Καριζώνη, «Συμβουλές για όσους λύνουν σταυρόλεξα»

Να λύνετε σταυρόλεξα
για να αποφύγετε μελλοντικά το αλτσχάιμερ.

Στη λέξη έρωτας να ξέρετε ότι
πάντα κάποιο γράμμα περισσεύει
και κάποιο δεν σου φτάνει
γι’ αυτό να δείχνετε μεγαλοψυχία και υπομονή∙
στη λέξη αλήθεια
τα γράμματα είναι πιο πολλά

Κατερίνα Καριζώνη, «Μερικές σκέψεις για τον έρωτα»

Ο έρωτας είναι σπείρα
όπως εκείνη στο όστρακο που μάζεψες το καλοκαίρι
όπως εκείνη στο καύκαλο του σαλιγκαριού
όπως η σπείρα του κυκλώνα στους τροπικούς
κι η άλλη των εκατομμυρίων αστεριών στον γαλαξία
όπως η σπείρα των ληστών στους δρόμους της πόλης
–μια μορφή αρπαγής είναι κι ο έρωτας βεβαίως–
κι εσύ μια σπείρα που γυρίζει χρόνια μέσα μου
και δεν γνωρίζω από μαθηματικά

Κατερίνα Καριζώνη, «Ρεσάλτο»

Όλα κρέμονταν από μια σταγόνα
της βροχής
κάποιοι είχαν στρώσει το τραπέζι
με σερβίτσια πορσελάνης
εσύ καθόσουν απέναντι μου κι έφεγγες
ένα πλοίο κουρσάρικο
περνούσε από το βάθος των ματιών σου

Κατερίνα Καριζώνη, «Αυτά που μας σκοτώνουν»

Τα πράγματα που δεν υπάρχουν
μας φωνάζουν συνεχώς
και οι φωνές τους σκεπάζουν
όλα τα άλλα που υπάρχουν
Τα πράγματα που δεν υπάρχουν
ζούν μέσα στα δάκρυα
ξυπνούν τις νύχτες

Κατερίνα Καριζώνη, «Πρωινό ξύπνημα»

Κάθε πρωί
ένας πόλεμος σε παρασέρνει μακριά μου
και σε φέρνει πίσω διαμελισμένο.

Κάθε πρωί
ανασυγκολλώ τον σπασμένο χρόνο

Κατερίνα Καριζώνη, «Τα πνιγμένα ποιήματα»

Τόσα καράβια πάνω στο χαρτί
ολόκληρες νηοπομπές από λέξεις
πλέουν αθόρυβα δεμένες με σκοινιά
στόλοι περήφανοι σε πλήρη ιστιοφορία
φυσάει λεβάντες και φουσκώνει τα πανιά τους
από κάτω περνούνε σαρκοβόρα ψάρια

Κατερίνα Καριζώνη, «Στιγμιότυπο»

Πάνω στα χείλη σου
έσταξε η λήθη
ένα χαμόγελο.

Εκεί που η θύμηση ξανάρχιζε
δυο ρυτίδες

Κατερίνα Καριζώνη, «Χωρισμός»

Τρεις χιλιάδες μαύροι κύκνοι
σε πήραν μακριά μου
πετούσανε αργά προς τον ορίζοντα
έσερναν ένα δίχτυ χρυσαφένιο
όπου κοιμόσουν γαλήνιος και ανύποπτος
στα χέρια σου κρατούσες μια σφεντόνα

Κατερίνα Καριζώνη, «Χαλκιδική»

Από παντού με κυνηγούν πευκοβελόνες
χύνεται η θάλασσα στο αριστερό μου αυτί
οι βάρκες αναποδογυρίζουνε στα φύκια
γίνονται βαριές, δυσκίνητες χελώνες
τρων τους κολυμβητές με τις πολύχρωμες ομπρέλες

Κατερίνα Καριζώνη, «Η αγάπη μου»

Η αγάπη μου είναι μια πλατεία
με σιντριβάνια ασάλευτα,
έφηβους γαλήνιους,
που ερωτεύονται το περιπλανώμενο φως,

Κατερίνα Καριζώνη, «Τα ναυάγια»

 Δεν ξέρω γιατί μ΄ αρέσουν τα ναυάγια
Μου φαίνεται πως είναι στοιχειωμένα
Ανάμεσά τους περνούνε ψάρια
Περνούν αρχαία αγάλματα, πνιγμένοι
Ψάχνουν στα ημερολόγια των πλοίων

Κατερίνα Καριζώνη, «Πίνοντας καφέ στα δυτικά»

Αν είχα διαβάσει

εκείνο το γράμμα σου εγκαίρως

αν μέσα στη μέθη

και στις επινίκιες μουσικές

στην πανδαισία των συντριμμένων ερώτων

Κατερίνα Καριζώνη, «Στο σκάκι»

Στο σκάκι έχανα πάντα

ποτέ κανένα πιόνι μου δεν έγινε βασίλισσα.

Τη δική μου βασίλισσα

τη μάζευα μαχαιρωμένη απ’ τη σκακιέρα