Βίκυ Κατσαρού, «Έξοδος»

Σύννεφο κι ομίχλη ολόγυρά Του.
Οι βουλές Του ναρκωμένα κύματα,
ο αχός τους δε φτάνει στ' αυτιά μου.
Φωτιά πορεύεται μπροστά Του.
Σπέρνει σπόρους φωτός,
ξεχαρβαλωμένα φίδια οδηγούν
τα τρομαγμένα βήματά μου.

Βίκυ Κατσαρού, «Παράσιτα»

Τα παράσιτα μέσα μου
τρέφονται απ' αγάπη.
Την ύπαρξή τους κρύβουν,
αθέατα ζουν, μασκαρεμένα,
λίγο χρόνο να κερδίσουν,
το φρούριό τους να υψώσουν.
Κι όση αγάπη οι άλλοι στάζουν
στο σφιχτό τους κόμπο,

Βίκυ Κατσαρού, «Ύπαρξη»

Τι κι αν είμαστε υπάρξεις καμωμένες από φως
–κι αναγνωρίζουμε
φως μονάχα–
κι όλη η απόσταση ανάμεσά μας
ονομάζεται σκοτάδι;

Βίκυ Κατσαρού, «Γέννηση»

Ως έκρηξη γεννήσεως
το κλάμα μου ακούστηκε.
Ως ανθός μαραμένος
ξεριζώθηκα
απ’ το γενετήσιο δέντρο
της θνητής μου μάνας.
Γεννήθηκα ξανά

Βίκυ Κατσαρού, «Ex amore»

Γεννήθηκα
υποταγμένη στη φθορά.
Κραυγάζω από πόνο
μα οι κραυγές μου
—ματωμένα περιστέρια—
ξεψυχούν στα στοργικά χέρια

Βίκυ Κατσαρού, «Κίτρινο φως»

Μια μνήμη φέγγει κίτρινη όταν κοιτώ το πρόσωπό σου.
Τον θυμό που ανοίγει τη σάρκα στα ρουθούνια σου,
το απωθημένο χαμόγελο στον φόβο των χειλιών σου,
τη μυρωδιά σου που δεν γνώρισα ποτέ.

Βίκυ Κατσαρού, «Παγωμένα δάχτυλα»

Περπατώ-περπατώ-περπατώ,
στη σόλα μου

μια τσίχλα έχει κολλήσει,
κολλά