Οκτάβιο Πας (Octavio Paz), «Πριν απ ΄ την αρχή»

Ακατάληπτοι ήχοι, διαύγεια αβέβαιη
Άλλη μια μέρα αρχίζει.
Σκοτεινό δωμάτιο
Δυο σώματα πλαγιασμένα

Οκτάβιο Πας (Octavio Paz), «Δίνοντας ένα τέλος σε όλα»

Αφέντρα, φλόγα αθέατη κρύο σπαθί,
Εσύ, οργή σταθερή,
Για να δώσουμε ένα τέλος σε όλα,
Ω, κόσμε στεγνωμένε,

Οκτάβιο Πας (Octavio Paz), «Ήσυχο δέντρο μες τα σύννεφα»

Εκείνος ο νεαρός στρατιώτης
χαμογελούσε ντροπαλός ευθυτενής
όπως μια νέα ροδακινιά.
Το χνούδι του προσώπου του χρύσιζε

Οκτάβιο Πας (Octavio Paz), «Εισπνοή»

 1
Σκιές της λευκής ημέρας
κόντρα στα μάτια μου. Δεν βλέπω
Τίποτα εκτός απ ΄ το λευκό:
Ο χρόνος λευκός, η ψυχή
ελεύθερη απ ΄ την ταραχή και το χρόνο.

Οκτάβιο Πας (Octavio Paz), «Η Πέτρα του Ήλιου (Ηλιόπετρα)»

Μεξικό, 1957
Μιά ιτιά κρυστάλλινη, μιά λεύκα από νερό,
ένα ψηλό σιντριβάνι γερμένο από τον άνεμο,
ένα δέντρο καλοφυτεμένο αν και χορεύοντας,

Οκτάβιο Πας (Octavio Paz), «Ηλιόπετρα» (απόσπασμα)

μια ιτιά κρυστάλλινη, μια υδρόεσσα λεύκα,
ένα ανεμοδαρμένο σιντριβάνι,
ένα δέντρο βαθύ που όμως χορεύει,
το πέρασμα ενός ποταμού που ελίσσεται,

Οκτάβιο Πας (Octavio Paz), «Αγάπη σημαίνει…»

“… Αγάπη σημαίνει αγώνας, αν δυο φιλιούνται
αλλάζει ο κόσμος, οι επιθυμίες παίρνουν οστά και σάρκα,
η σκέψη ενσαρκώνεται, φτερούγες αναβλύζουν
στις πλάτες του σκλάβου, ο κόσμος

Οκτάβιο Πας (Octavio Paz), «Οι λέξεις»

Άλλαξέ τους την πίστη/ άρπαξ’ τες απ’ την ουρά
(κι ας στριγκλίζουν οι πουτάνες)/ μαστίγωσέ τες,
βάλ’ τους ζάχαρη στο στόμα/ στις αχαλίνωτες
φούσκωσέ τες σαν μπαλόνια, τρύπησέ τες,

Οκτάβιο Πας (Octavio Paz), «Αυγή»

Γρήγορα χέρια κρύα
Τραβούνε έναν ένα
του σκοταδιού τους επιδέσμους
Ανοίγω τα μάτια

Οκτάβιο Πας (Octavio Paz), «Τίποτα»

Δεν υπάρχει τέλος,
Μήτε παράδεισος, μήτε Κυριακή
Δεν μας περιμένει ο Θεός
Στο τέλος της εβδομάδας

Οκτάβιο Πας (Octavio Paz), «Η Οι μόχθοι του ποιητή»

Κεφάλαιο  14
Δύσκολα προχωρώντας , χιλιοστό το χιλιοστό κάθε χρόνο
Φτιάχνω ένα δρόμο μέσα από τον βράχο
Εδώ και χιλιάδες χρόνια
τα δόντια μου τρώγονται

Βιογραφία: Οκτάβιο Πας (Octavio Paz), 1914-1998

Ο Οκτάβιο Πας, ήταν σημαντικός Μεξικανός ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής και διπλωμάτης, ο οποίος γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού στις 31 Μαρτίου 1914. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και σύμβουλος του Εμιλιάνο Ζαπάτα, έλειπε τον περισσότερο καιρό ακολουθώντας τους επαναστάτες, η μητέρα του με δυσκολία κατάφερνε να θρέφει τα παιδιά

Οκτάβιο Πας (Octavio Paz), «Η Πέτρα του ήλιου» (απόσπασμα)

{…}  «Η ζωή πότε ήταν αληθινά δική μας,

πότε είμαστε αληθινά αυτό που είμαστε

αληθινά, μονάχοι μας, δεν είμαστε, δεν είμαστε ποτέ

παρά ίλιγγος και χάος