Λίλλη Αυγή, «Κουβάρι»

Aν δεν το γεννήσω,
θα πεθάνω.
Εν τω σπηλαίω της μήτρας μου
άγνωστο έμβρυο
με μύρο και στάχτη κυείται,
σαν άστρο συσπάται και
τα μεσάνυχτα τίκτεται∙

Λίλλη Αυγή, «La Ritournelle»

Όταν πεθάνει ένας έρωτας πληθαίνουν
τα φώτα της πόλης κάτω από τους λόφους
κάνουν κύκλους τα ρεφραίν και
σχοινιά κρέμονται από τους πασσάλους
η λάσπη φουσκώνει
μέχρι τα γόνατα∙
πάνω αν πας θα κρεμαστείς

Λίλλη Αυγή, «Στο μπάρ»

Ντύνομαι βιαστικά.
Τραβῶ δυὸ μαῦρες γραμμὲς στὰ μάτια μου.
Φορῶ τὸ ἀγαπημένο μου τζάκετ.
Κατεβαίνω κέντρο καὶ
μπαίνω στὸ μπὰρ ποὺ συχνάζω.
Δὲν χρειάζεται κὰν νὰ παραγγείλω.
Μὲ ξέρουν πολλοί,

Λίλλη Αυγή, «Σειρήνα»

 θνητό
το δέρμα σκιρτά κι εγώ

κλαίω·
τη γλώσσα

βγάζει
τα δόντια, με κατα-

Λίλλη Αυγή, «Σκυλί»

Στο δρόμο μέχρι
το περίπτερο ένας
αδέσποτος
χρόνος με πήρε
από πίσω έσερνε
το ξεφτισμένο λουρί του
έβαλα νερό, φαί

Λίλλη Αυγή, «Ζούγκλα»

Αλύπητα στης ζούγκλας το υγρό κρεβάτι
θα σε ρίξω. Σε δάσος τροπικό με ορμή
ή σε σαβάνα θα σε πάρω. Θα ’σαι κάτι
σαν στολίδι και λάφυρο: δικό μου κορμί.
Σαν ορχιδέα θα ’μαι ανοιχτή, θα στάζω
σε ιδρωμένα δάχτυλα∙ γδέρνω, δαγκώνω
σαν φυτό σαρκοφάγο. Ασημένιο μου βάζο,

Λίλλη Αυγή, «Το σπίτι μου»

την πιο μικρή ώρα θα φορέσω
το δέρμα σου,
θα σκιρτούνε δικά μου
τα χέρια σου,
θα σπαράζει η αφή σου
δική μου∙
δικοί μου

Λίλλη Αυγή, «Το κεφάλι μου στα δυο»

Τα μαλλιά μου είναι σαν της Joni Mitchell
ίσια, μακριά και στη μέση χωρίστρα λεπίδα
μοιράζει το κεφάλι μου στα δυο
το αριστερό κομμάτι για τους πιστούς
το δεξί για τους αμαρτωλούς
κι εγώ ακέφαλο δέντρο και από τις δύο πλευρές
με ξεχαρβαλωμένα δάχτυλα σε μια κιθάρα

Λίλλη Αυγή, «Μπριζόλα»

Αν σου σερβίρω την ψυχή μου σε πιάτο
(λευκό,
πορσελάνινο,
απʼ το σερβίτσιο το καλό)
πώς θα με φας;
Σενιάν;
Με το αίμα μου ακόμη ζεστό να απλώνεται στον ουρανίσκο;

Λίλλη Αυγή, «Σονετ-»

Όλοι οι εραστές μου πέθαναν
κι εγώ είμαι ακόμα με τις πιτζάμες,
φοράω τις ωτοασπίδες μου να κλείσω τον κόσμο απ’ έξω
χωρίς ήχο κανένα
να βυθιστώ σε άπνοια, σιγή και αλαλία
σαν τους ωραίους τρελούς που με πόνεσαν πριν να μ’ αγαπήσουν
σαν τους χαμένους που με ξέχασαν πριν να με φιλήσουν

Λίλλη Αυγή, «Όταν φτύνω στο πηγάδι»

Θα πετσοκόψω μέσα μου κάτι λέξεις
που μου έδωσες
και θα φτύσω τον πόθο μου
σε ένα πηγάδι
απύθμενο και θεοσκότεινο
να μην ακούω τον αντίλαλό τους πια
στον αγύριστο να πάνε κι αυτές