Κλεοπάτρα Λυμπέρη, «Αν η Έμιλυ ήταν λιγότερο λυπημένη»

Είμαι ο Κανένας. Εσύ ποιος είσαι;
 Είσαι κι εσύ ο Κανένας;
 ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ

Ο ποιητής καλπάζω με ίππο τις σελίδες
πάνω στη χλόη της Έμιλυ – είμαι κι εγώ ο Κανένας;
Αχ Έμιλυ, πόσο απαλή η ματαιότητα
όταν σε σέρνει στον εαυτό σου.

Κλεοπάτρα Λυμπέρη, «Ως κόκκος σινάπεως»

Έτσι συνέβη. Εκστατική ήμουν.
(H ανάμνηση, στίχοι-μυοσωτίδες του ποιητή.)
Στο σώμα του αναπαύτηκα για μια στιγμή.
Ήταν μοιραίο. Για κείνον εξέπεσα από τις αγγελικές μονές
σε καζάνια και ξαφνικές κολάσεις, για κείνον ξέχασα
όλα όσα ήμουν, με τέσσερα πόδια κολλητά
έπαιξα το τέρας του Καρυωτάκη.

Κλεοπάτρα Λυμπέρη, «Η πρώτη φορά που πρόσεξε το χέρι»

Είναι παράξενη γιορτή τα δάχτυλα του
ανθρώπου -παράξενη
η δοτικότητα των χεριών·
διότι με τα χέρια φωτίζεις αυτό που
στο τέλος πάντα επιστρέφει.
Και δεν είναι πράγμα το κάτι αυτό
όπως θα έλεγες -πράγμα των χεριών.

Κλεοπάτρα Λυμπέρη, «Είδωλα»

Ο άντρας είναι στόμα με φιλιά. Είναι ψιχίο ιερό
μέσα στην απέραντη ύλη. Είναι αυτός που έγραψε:
«το τίποτε προπορεύεται και έπεται».
Στο πέος του έχει αναπαίστους. Έχει
τον ίδιο τον δακτυλικό εξάμετρο.

Κλεοπάτρα Λυμπέρη, «Τι είναι το όν»

Η Έλλη κάθεται στο τραπέζι
(υπομένει τη βαρύτητα)·
στις παύσεις του δείπνου της εξορύσσει
μια χώρα να η σκηνή των φαινομένων

Κλεοπάτρα Λυμπέρη, «Οne night stand»

Μια κυρία μια γυναίκα δίχως φιόγκο
(εγώ)
στο λαιμό πιο δεμένη, για ν’ αρέσει
(την προτιμώ άφρονα λύκο και γάτο