Γιάννης Λειβαδάς, «Κίνδεινος»

Ορυμαγδός
Κι ένα κρακ ύστερα -
Μπλεζ, δεν τη βγάζω καθαρή
Και ο Αντονέν τις προάλλες είπε
Και ξείπε·
Αυτή η πιρόγα που κουφώνουμε
Πάει να μοιάσει με κιβούρι
Ω ρε τι τρέλες κάνουμε

Γιάννης Λειβαδάς, «Φαντάζομαι πως θα επιβιώσω ταυτισμένος»

Πολύ πρόσφατα εξέθεσα τα προβλήματα της
εμπειρίας όπως επιτακτικά οι μπακατέλες
υποθέτουν μακρηγορώντας ότι μας βρίσκουν
μοιρολάτρες όταν άλλοτε μας έβρισκαν προσαρμοστικούς
σ’ όσα μας αφορούσαν.
Φαντάζομαι πως θα επιβιώσω ο μαγκούφης
ταυτισμένος με το ημιτελές

Γιάννης Λειβαδάς, «Ολικό Ποίημα»

Σαν να μεταφράζεις
ξύλινα άλογα
 
Συναισθηματικός πληθωρισμός
Ο Θεός τη Νύχτα
 
Μια πρόκληση που σκοτώνει
Τα βαμβακερά των γυναικών

Γιάννης Λειβαδάς, «Πασίφικ»

Το πρωί ένας περασμένος θάνατος
Τα έχει όλα
Όπως ακριβώς τα έχεις πει
Τα έχουν πει
Τα έχουν διαδώσει

Είναι εδώ
Έτοιμος για όλα

Γιάννης Λειβαδάς, «Στο σταντ του La Manne στο 90 της Claude Bernard»

Αυτό είναι αρχείο μέχρι να πάψει να είναι.
Πάρλες.
Λίγο κρύο από τους αγκώνες και κάτω.

Όταν κάθε αποτυχία θα κερνάει βασισμένη
στα στατιστικά που θα την φέρνουν πρώτη
στην εκτίμηση των πολιτών,
θα αποτελεί δύναμη.

Γιάννης Λειβαδάς, «Minuit»

Ενάμισι x ενάμισι
με το πνεύμα να οργιάζει.
Η πρώτη υδρόγειος του Νέου Κόσμου
ήταν χαραγμένη σε αυγό στρουθοκαμήλου.
Το μηδέν είναι ό,τι περισσότερο μπορεί
να υπάρξει μέσα κάποιου το κεφάλι.
Σχάση.

Γιάννης Λειβαδάς, «Ομπρέλες περιπάτου»

Απ’ την απελπισία
μέχρι την Pont De Sully.

Κανένα σπίτι στη μέση του δρόμου.
Ομπρέλες περιπάτου αναλήπτονται.

Ο ήχος που φτάνει
είναι η φωνή του αδιανόητου.

Γιάννης Λειβαδάς, «Λημέρι»

Πώς ν’ αγαπήσεις ένα ποίημα λοιπόν
με όλες του τις στροφές•
εύκαμπτο και άτεγκτο
όπως μια καρδιά ποιητή
και όμορφο
όπως ποτέ η αλήθεια δεν θα γίνει
και χειροπιαστό όπως οι επτά μου αισθήσεις
αναζητούν να γίνει.

Γιάννης Λειβαδάς, «Benaulim»

Στροφές ζεστών λέξεων
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον
Περιορίζουν τις διαστάσεις.
Πιο πολύ θαυμάζω τον Πραξιτέλη
Παρά τον Ερμή.
Ώσπου η νύχτα να γίνει παρθένα
Ώστε το να είναι να γράφεις.

Γιάννης Λειβαδάς, «Σ' αυτήν την ζωή και στην άλλη»

1.
Βλέπω που με ξεπερνάω με αγάπη άλλων
Κυρίως πεθαμένων.
Μόνο που κυνηγάω: τις ρόγες της ζωής.
Γράφω σημαίνει ξεχνάω και αφήνω.
Σημαίνει ξεπερνάω με την αγάπη άλλων -
Κυρίως πεθαμένων.
Ενός.

Γιάννης Λειβαδάς, «Σ' αγαπώ στις περιφέρειες»

Σ' αγαπώ στις περιφέρειές σου το σκοτάδι

Σ' αγαπώ μαντρότοιχος του νεκροταφείου του Μονπαρνάς

Σ' αγαπώ μεγάλη Τετάρτη νηστικός και χαμένος

Θα περπατήσω μέχρι την άλλη άκρη των λέξεων

Σ' αγαπώ

Γιάννης Λειβαδάς, «Βράδυ στο Marais»

Το ποτήρι μου στη βροχή

και νιώθω υπέροχα κάτω απ’ τα φώτα

των μπαρ αυτόν τον Μάρτιο.

Είμαι νεκρός κι όμως

αναρωτιέμαι αν αύριο θα μπορέσω

να πεθάνω ξανά

Γιάννης Λειβαδάς, «Αβίαστη επιθυμία»

Ο ήλιος∙

μα δεν κάνει για να αγοράσουμε

ούτε μια σπίθα απ’ τη νερώνεια

πυρκαγιά.

Μερικές φορές

σαν σήμερα

Γιάννης Λειβαδάς, «Μεσαύγουστος»

Στο αίθριο των
των αιωνιοτήτων

ετοιμοθάνατες μύγες

Γιάννης Λειβαδάς, «Ποίημα Κελύφους 11»

Το εγώ είναι μια δουλειά
με προοπτικές.
Όταν κοιτάζω το φεγγάρι μορφάζω
όπως όταν διαβάζω ένα καλό ποίημα.

Γιάννης Λειβαδάς, «Ποίημα Κελύφους 1»

Όταν γράφω βάζω τον χρόνο στη θέση του.
Αν με δεις να κοιμάμαι σκούντα με
μ’ όλη την ψυχή σου.
Αλλά τώρα σε τούτης της υπέροχης τύχης

Γιάννης Λειβαδάς, «Ποίημα Κελύφους 17»

Άκουσε,
οι καλύτερες ερμηνείες
βρίσκονται λίγο πριν και λίγο ύστερα.
Ο προβληματισμός που έχεις

Γιάννης Λειβαδάς, «Αστέρια πέφτουν στην Αλαμπάμα»

Λες κάτι και είναι ένα νεκρό ποίημα
Μην περιμένεις τίποτα.
Ούτε οι εφιάλτες δε μας ξυπνούν από αγένεια.
Στην ηλικία μου το ξανασκέφτονται οι θεατρίνοι.

Γιάννης Λειβαδάς, «Κάθομαι σʼ όλες τις καρέκλες»

Κάθομαι σʼ όλες τις καρέκλες
Γιατί δεν υπάρχει θέση
Για την τέχνη

Γιάννης Λειβαδάς, «Η σιωπή τρέμει πάνω στο χλομό μου χέρι»

Η σιωπή τρέμει πάνω στο χλομό μου χέρι
εσωτερικά κόρνες γκονγκ καμπάνες
σαν ο ήλιος μετά την βροχή μια συγγνώμη
που δεν γίνεται δεκτή