Άλφρεντ Τέννυσον (Alfred Tennyson), «Ωδή εις μνήμη» (απόσπασμα)

1.
Εσύ που κλέβεις την φωτιά,
Από τις πηγές του παρελθόντος,
Για να δοξάσεις το παρόν, ω, βιάση,
Επισκέψου τις ταπεινές μου επιθυμίες,

Άλφρεντ Τέννυσον (Alfred Tennyson), «Η Δεσποσύνη του Σαλότ»

Μέρος Ι
Στου ποταμού κάθε πλευρά
απλώνονται αγροί με σιτηρά,
που ντύνουνε τον κάμπο ως τον ορίζοντα
κι ο δρόμος μέσ’ απ’ τον αγρό τραβά

Άλφρεντ Τέννυσον (Alfred Tennyson), «Χτύπα, καμπάνα, δυνατά»

Χτύπα, καμπάνα, δυνατά μές στ’ ουρανού τα πλάτη
ήχε, πέτα στα σύννεφα, στο φως που τρεμοσβήνει,
Πεθαίνει ο χρόνος, χάνεται μεσ’ στης νυχτιάς τα σκότη
χτύπα, καμπάνα τώρα που τη στερνή πνοή αφήνει.

Άλφρεντ Τέννυσον (Alfred Tennyson), «Οδυσσέας»

(…)
Ο θάνατος τα τερματίζει όλα.
Μα κάτι πριν την έσχατη στιγμή,
κάποια φτιαξιά του λόγου άξια, μπορεί ακόμα να συμβεί
καθόλου ανάρμοστη σ’ ανθρώπους π’ αντιπάλεψαν θεούς.

Άλφρεντ Τέννυσον (Alfred Tennyson), «Οδυσσέας»

 Τι αξίζει, αν στην ατάραχη γωνιά μου
σαν οκνός βασιλιάς στέκω στο πλάγι
γριάς συντρόφισσας και σωστά μοιράζω
το δίκιο στους ανίδεους ανθρώπους,

Άλφρεντ Τέννυσον (Alfred Tennyson), «Από την Πριγκηπέσσα»

Δάκρυα, δάκρυα λες ανώδυνα (δεν ξέρω τι θένε να πουν)
δάκρυα πούρχονται, απ΄ τα βάθη λες κάποιας θείας απελπισίας,
και ξεχειλίζουν έξω απ΄ την καρδιά, κι ανεβαίνουν ως τα μάτια,
καθώς κοιτάμε τους ευτυχισμένους κάμπους του χινόπωρου,
κι αναπολούμε τις ημέρες που δεν είναι πια.