Μαρία Κουλούρη, «Σισύφειος Λήθη»

Γύριζε στους κήπους
Συχνά
Πριν τελειώσει τις δουλειές
Την είδανε ανάμεσα στα πέταλα
Σκυμμένη
Του φύλακα σκύλος
Οσφραίνοντας
Το αίτημα ήταν άσπρο

Μαρία Κουλούρη, «Ηττηθήκαμε, ως πάντα»

Απόγευμα
Ώρα αναχώρησης
Το φως δεν κάνει αστεία
Δεν απειλεί
Φεύγει
Σηκώσαμε τα βήματα αργά
Άλλοι πέταξαν χαλίκια
Άλλοι κόκκους ψωμιού

Μαρία Κουλούρη, «Κτερίσματα»

Μυστήριο -
Ακουμπισμένος στα γόνατα
Μ' ένα φακό στο βλέμμα
Εμένα σημαδεύει
Το ακίνητο γλυπτό
Παρέμβαση στο πέρασμα του κόσμου
Πανάρχαιας προέλευσης ομοίωμα
Κόσμημα βιτρίνας μελλοντολιθικής εποχής

Μαρία Κουλούρη, «Στου Κάφκα»

Αν αποφάσισες να μεταμορφωθείς, γίνε χώρος
Δώσε μου καρέκλα και κρεβάτι
Άσε με να ξαπλώσω
Τόσες δίκες
Να τελειώσουν κάποτε
Σε γνώρισα παράθυρο
Έγινες σκοτάδι

Μαρία Κουλούρη, «Ενάντια»

Φορώντας φύλλα
Ως απόδειξη των αισθημάτων μου
Ανατίναξα την πόλη
Ό,τι απόμεινε η σιδερένια πόρτα
Στον κήπο που ευδοκιμείς
Και τα δέντρα

Μαρία Κουλούρη, «Θέατρο Σκιών»

Και τελικά το φως θα μείνει σβηστό
Θυσία στην ανημπόρια της αίσθησης
Μάστιγα κατάντησε αυτή η όραση
Μονοδιάστατη προβολή
Χάθηκαν ακόμα και οι όγκοι της φωνής μες στο σκοτάδι
Λαμπτήρας θαμπός δείχνει την έξοδο
Όποιος έχει μάτια βλέπει

Μαρία Κουλούρη, «Πιθανότητες του Αιγαίου»

Ίσως εμφανιστεί
Ανοίγοντας την πύλη
Χτυπώντας την καμπάνα
Ή μέσα από τα χέρια μου
Κάτω από τα πέλματα
Στου νεωκόρου την αφοσίωση
Κάθομαι στα σκαλιά
Κατακερματισμένο είδωλο

Μαρία Κουλούρη, «Ζωτικό Ψεύδος»

Ανεβαίνω στέγες μικρών σπιτιών
Μοναξιά των άστρων
Συλλέγω αγωνία βροχής
Τροφός της μέρας τραγουδώ τις εποχές
Σε γυναίκες που παντρεύτηκαν
Κι όμως ακόμα κρατάνε στάχυα
Τα μάτια φιλιά άργησαν να φτάσουν
Και η φωνή απομεσήμερο τέλη καλοκαιριού

Μαρία Κουλούρη, «Κατοπτρικό»

Μια μέρα ίσως
Με πόδια ανοιχτά αφεθώ
Όχι σαν πόρνη
Όχι σαν ερωμένη του απογεύματος
Γυναίκα θα είμαι λίγο πριν τον ύπνο
Με το ξεχειλωμένο νυχτικό
Εσύ το χρόνο σου θα’ χεις σκοτώσει

Μαρία Κουλούρη, «Θυσία»

Κι ύστερα απ΄όλα αυτά
Βρήκε τόπο για την οργή του
Την έπλυνε
Τη στόλισε
Έπραξε τα δέοντα
Ευχήθηκε μακάρια ανάπαυση
Άδραξε το κέρατο ενός ζωντανού

Μαρία Κουλούρη, «Ένας άντρας»

Όμως εγώ δεν είμαι ο έρωτας
Σιωπές δεν έμαθα να φτιάχνω
Τα κύματα δεν χτένισα
Δεν στέγνωσα τους βράχους
Μαχαίρι στην ανάσα όχι
Όχι παρέα του θανάτου
Χωράφι χώμα εύκρατο

Μαρία Κουλούρη, «Αποδοχή κληρονομίας»

Οι φίλοι
Οι παλιοί μας ουρανοί
Τις μοιρασιές αρχίσαν
Αυτοί το μέλι
Εγώ τον αέρα
Γι’ αυτούς το γάλα