Αλεξάνδρα Σάνδη, «Μαρασμός»

Ήσουν αποδημητικός
Ερχόσουν κι έφευγες
ελεύθερος από καιρούς κι εποχές
Ερχόσουν με τα σμήνη
κι έφευγες πρόωρα
Βλέπεις εσύ
δεν άντεχες ολόκληρο θέρος
ακίνητος και σταθερός

Αλεξάνδρα Σάνδη, «Κολυμβητές»

Σχίζαμε τα θερινά νερά
με τα κορμιά μας
και περιμέναμε θαύματα
όπως
αφαίρεση μαύρων στιγμάτων
θεραπεία ρευματισμών
εξόντωση λιπών και λυπών

Αλεξάνδρα Σάνδη, «Τομή»

Το βράδυ της πρώτης σφαγής
κανείς δε μας άκουσε.
Ακονίζαμε τα μαχαίρια
εναλλάξ, με σεβασμό
σαν σύμμαχοι.
Κάποια στιγμή ακονίζαμε ο ένας το μαχαίρι του άλλου.
Δεν είχε σημασία.
Τη μια λιγοψύχησα εγώ, την άλλη εσύ

Αλεξάνδρα Σάνδη, «Πόνος κωφάλαλος»

Υπάρχει ένας πόνος
διακριτός από τους άλλους
κάτω από το δέρμα
σαν μόρφωμα ασταθές.
Τα όριά του αλλάζουν
ανάλογα με το κλάμα,
με τη φλέβα που πετάγεται στο κρόταφο,
με τον αριθμό των δακρύων.

Αλεξάνδρα Σάνδη, «Επανεκκίνηση»

Ρωτούσες συνέχεια τι είναι ζωή,
μικρός συνέθλιψες χιλιάδες μυρμήγκια
κι έσωσες άλλα τόσα.
Μάταια.
Και μετά
έψαχνες μανιωδώς σε ξένα πονήματα
και σε ποιήματα άλλων.
Μάταια.

Αλεξάνδρα Σάνδη, «Σπάνιες μέρες»

Άπλωνε τη θύμησή της σε βράχια λιαστά
έλαμπαν οι σκέψεις του, την περίμεναν.
Εκείνη έφτανε με ελαφρύ κυματισμό,
τις μέρες που οι εποχές αγγίζουν η μια την άλλη,
αρκεί να ναι ο ήλιος δυνατός
να φαίνονται οι σκέψεις από μακριά.

Αλεξάνδρα Σάνδη, «Θερισμός»

Σε πάγωσα
κι ας έβραζα ολόκληρη κοντά σου
σαν ξάπλωνα.
Σε ράγισα
κι ας πρόσεχα τον τρόμο των  χεριών μου
σαν σ’ έπιανα.
Σε χλώμιασα
κι ας έπαιρνες κατάσαρκα το φως