Πέτρος Σκυθιώτης, «2»

Ο άνθρωπος-οριγκάμι
τσάκιζε απ΄ όλες τις πλευρές
και στο τέλος πήρε
τη μορφή
ανθρώπου
με χάρτινο σώμα
και ψυχή κομμένου δάσους

Πέτρος Σκυθιώτης, «Η τέχνη είναι μεγάλη»

Κάποιο βράδυ άρχισε να βρέχει. Ο Αλμπέρτο κάθησε στο
πιάνο.
     Η βροχή θα κατεβάσει κάτω τα ψάρια, είπε.
     Και τα ψάρια βλέπουν στο σκοτάδι.
     Και τα ψάρια τρώνε ό,τι μικρό βλέπουν. Σε λίγο τα νερά
μπαίνανε μέσα, εγώ ανέβηκα στο τραπέζι.

Πέτρος Σκυθιώτης, «Επιτραπέζιο»

Ο Αλμπέρτο είχε μία τσάντα, όπου έλεγε πως κουβαλούσε
όλο το Παρίσι.
     Όταν πίναμε καφέ στη βεράντα, την άνοιγε, τα άπλωνε
στο τραπέζι κι έδειχνε: τώρα έπρεπε να ήμασταν εδώ, μετά
θα πηγαίναμε εκεί, στις έντεκα θα τριγυρνούσαμε εκεί.
     Δεν είχα δει ως τότε άνθρωπο να χωράει τρεις γειτονιές σε
μια τσάντα, πόσω μάλλον μια πόλη.

Πέτρος Σκυθιώτης, «Θηλυκόμορφα αγγεία»

Ο Αλμπέρτο είχε στον κήπο του τρία αγάλματα γυναικών.
Στο ένα έλειπαν τα χέρια, στο άλλο έλειπαν τα πόδια, το τρίτο
δεν είχε λεπτομέρειες.
     Ο χρόνος έρωτα, είπε, είναι ο χρόνος γλυπτικής του ειδώλου.
     Ο τρόπος είναι η ευκρίνεια των λεπτομερειών του.
     Απ’ αυτές εδώ τόσο πρόλαβα να μάθω, τόσο πρόλαβα
να φτιάξω.

Πέτρος Σκυθιώτης, «4»

Το παν είναι να πετύχεις την αιτία
που μερικές φορές καμουφλάρεται
ως αποτέλεσμα

πρώτα τελειώνουν τα φάρμακα
και μετά τα ψέματα
πρώτα οι σχοινοβάτες

Πέτρος Σκυθιώτης, «6»

Ἐκεῖ ποὺ πᾶς καὶ πίνεις
καὶ βρίσκεις τὸν Γιῶργο
καὶ τὰ λέτε
σ’ ἔχω δεῖ πολλὲς φορὲς ποὺ ἔρχεσαι στὸ κέφι
καὶ φτιάχνεις μὲ τὰ χέρια σου
κάτι ὄνειρα θεόρατα πνιγμένα
ἀλλὰ καθόλου θολὰ μὲς στὸ μυαλό σου

Πέτρος Σκυθιώτης, «Γνωριμία με τον αναγνώστη»

Ο Αλμπέρτο έγραφε πως αυτός που κρύβεται μέσα στις σκιές
είναι κατάσκοπος· αυτός που κρύβει μέσα του σκιές είναι καλλιτέχνης.
Εξαρτάται ποια μορφή κρυφτού τού άρεσε από μικρός.
Ποιητή ορίζει τον καλλιτέχνη της κατασκοπίας, αυτόν.
Αναγνώστη ορίζει τον κατάσκοπο του καλλιτέχνη, εμένα.
Οι δύο έννοιες δεν μπορούν να υπάρξουν αυθύπαρκτες· είναι
ένα τάνγκο χωρίς φουστάνι, είναι ένα πρόσωπο χωρίς μόνιτορ.

Πέτρος Σκυθιώτης, «Ο δικός σου τάφος»

Στο τέλος της παράστασης ο κωμικός ζήτησε να κλείσουν τα
φώτα, περπάτησε αργά στη σκηνή και στάθηκε όσο γινόταν
πιο κοντά μας.
Λοιπόν, ακούστε τώρα κάτι που θα γελάσετε όλοι.
Η κανονική μου δουλειά είναι γεωμέτρης.
Εσείς είστε ψηφίδες.
Εδώ μέσα είναι τάφος.

Πέτρος Σκυθιώτης, «1»

Ψοφάω να δω τ’ όνομά μου
σε μπουκάλι μπύρας
πακέτο τσιγάρων
εξώφυλλο βιβλίου
σε κάτι χειροπιαστό τέλος πάντων
να μ’ αγαπούν και να με πληρώνουν
χωρίς να με λένε πουτάνα

Πέτρος Σκυθιώτης, «16»

Τα όνειρα
σαν τα ρούχα τα παιδικά
αλλάζεις αλλάζεις
κι έρχεται
η στιγμή
που πια δε χωράς
όσο αγαπημένα κι αν

Πέτρος Σκυθιώτης, «Έκθεση σύγχρονων ονείρων»

Όπως ανοίγει η εποχή των παραθύρων έτσι κλείνει η κουρτίνα
του κόσμου, είπε ο Αλμπέρτο, εγκαινιάζοντας την έκθεση των
εκτεθειμένων.
Πίσω ο κόσμος περίμενε· ύστερα έβγαλε τις μάσκες από τα
πρόσωπα και τις τοποθέτησε στους πίνακες. Κάθε πίνακας ήταν
μια πλάκα μουσικής. Όσο προχωρούσε η ώρα, το σαξόφωνο

Πέτρος Σκυθιώτης, «Γι' αυτό ήταν Αμερικάνος»

Ἤμασταν στὴν ἀνάλυση τῆς δεύτερης κούπας καφὲ τοῦ Ἀλ-
μπέρτο ὅταν τοῦ εἶπα πὼς πείνασα. Ἐπανέλαβε πὼς ἡ τροφὴ
εἶναι κοινωνικὴ κατασκευὴ τῶν ἄθεων, ἀλλὰ ἐγὼ ἐπέμεινα ν’
ἀνάψει τὴν κουζίνα.
Σηκώθηκε καὶ πάτησε τὸ κουμπὶ τῆς τηλεόρασης. Ἀμέσως
ἄνοιξε μιὰ ὑποδοχὴ κάτω ἀπ’ τὴν ὀθόνη γεμάτη ἀστρόσκονη.
Τὴ μάζεψε καὶ τὴν ἔριξε στὸν καφέ μου.

Πέτρος Σκυθιώτης, «Τεχνικές προσήλωσης»

Ο Αλμπέρτο ρώτησε κάποτε γιατί στοιχίζουν τους ανθρώπους.
Σκέφτηκα πως ίσως γιατί δεν βλέπουν το ίδιο όνειρο ή γιατί
δεν έχουν το ίδιο βήμα·
     είπα πως σίγουρα γιατί δεν επέλεξαν μια ιδέα να
     κυκλοφορεί ελεύθερα.
     Σηκώθηκε, βγήκε στην αυλή, μέτρησε αργά έντεκα βήματα,