Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Ματωμένος Γάμος» (σε μορφή pdf)

Ματωμένος Γάμος ή Ματωμένα Στέφανα, όπως είναι επίσης γνωστό στα ελληνικά είναι ο τίτλος θεατρικού έργου του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. (ισπ. Bodas de Sangre). Ο Λόρκα εμπνεύστηκε από ένα άρθρο εφημερίδας που ανέφερε ένα έγκλημα στην ανδαλουσιανή πόλη Níjar. Ο Ματωμένος Γάμος είναι ένα από τα τρία τραγικά θεατρικά έργα της "ισπανικής υπαίθρου" του συγγραφέα. Τα άλλα δυο είναι η "Γέρμα" και "Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα". Και τα τρία έργα υπογραμμίζουν την πειθήνια υποταγή των γυναικών που αποζητούν ελευθερία στην παραδοσιακή κοινωνία της ισπανικής υπαίθρου, η οποία τους αρνείται την κοινωνική ή ερωτική ισότητα.

Υπόθεση του έργου

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Όταν σε δαγκώνω»

 Όταν σε δαγκώνω,
το αίμα σου έρχεται
στο στόμα μου·
κι έπειτα
εξανεμίζεται
στις γαλάζιες σου
φλέβες.

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Αποχαιρετισμός»

Αν θα πεθάνω
αφήστε το μπαλκόνι μου ανοιχτό.

Το παιδί τρώει πορτοκάλια.
(Το βλέπω απ'το μπαλκόνι μου.)

Ο θεριστής θερίζει τα στάχυα.

(Τον βλέπω απ' το μπαλκόνι μου.)

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Μπαλάντα μιας μέρας του Ιουλίου»

Ασημένια κουδουνάκια αντηχούν/ στο λαιμό των βοδιών.

Πού πας, ομορφούλα μου,/ Χιονούλα και ήλιε;

Πάω στις μαργαρίτες/ του πράσινου λιβαδιού.

Δε φοβάσαι/ που αλαργεύεις μόνη;

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Είναι ψυχές που έχουνε..»

Είναι ψυχές που έχουνε
γαλάζια αστέρια,
μαραμένα πρωινά
ανάμεσα στου χρόνου τα φύλλα,
και κόχες αγνές

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Νοέμβρης»

 Όλα τα μάτια
ήταν ανοιχτά
κατάντικρυ στη μοναξιά
με δάκρυα ξεπλυμένη.

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Άλλο τραγούδι»

Έσβησε τ’ όνειρο για πάντα!
Στη βροχερή τη νύχτα
μαθαίνει η καρδιά μου
την τραγωδία τη φθινοπωρινή
που τα δέντρα αργοστάζουν

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Γη»

 Προχωρούμε
πάνω σ’έναν καθρέφτη
δίχως ασήμι
πάνω σ’ένα κρύσταλλο
δίχως σύννεφα.

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Το φεγγάρι ξεπρόβαλλει»

Όταν βγαίνει το φεγγάρι
χάνονται οι καμπάνες
κι εμφανίζονται τ’ απροσπέλαστα
μονοπάτια.
Όταν βγαίνει το φεγγάρι

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά»

 Η νύχτα στέκει μουσκεμένη
μέσα στου ποταμιού τις όχθες
και στα στήθια της Λολίτας
από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Πρόλογος στα ποιήματα του Αντώνιο Μασάδο»

Τί κρίμα που τα βιβλία
μας γεμίζουν αγκαλιές
από τριαντάφυλλα κι αστέρια
και μετά περνάνε!
Τι βαθύ πόνο δίνει

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Παντέρμη»

 Σκάβουν το χώμα οι πετεινοί
σκάβουν ζητώντας την αυγή
την ώρα που στα σκοτεινά
βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά.

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Ματωμένος Γάμος- Μονόλογος Φεγγαριού»

Είμ' ένας κύκνος στρογγυλός μες το ποτάμι,
είμ' ένα μάτι στα ψηλά καμπαναριά,
και μες στις φυλλωσιές φαντάζω ψεύτικο φως της χαραυγής.
Κανείς δε μου γλυτώνει εμένα!
Ποιος κρύβεται; Ποιανού το κλάμα γροικιέται μες στο χέρσο κάμπο;

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Το μουγκό παιδί»

Το παιδί ζητάει τη φωνή του
(Την είχε ο βασιλιάς των γρύλων)
Σε μια σταγόνα του νερού
το παιδί ζητάει τη φωνή του

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Ο έρωτας κοιμάται στο στήθος του ποιητή»

 Ποτέ σου δεν θα μάθεις πόσο σ’ αγαπώ
γιατί βαθιά στο στήθος μου κοιμάσαι.
Κι εγώ σε κρύβω μέσα μου σαν να’ σαι
κάποια φωνή από ατσάλι κοφτερό.

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Πληγές του έρωτα»

 Το φως, αυτή η φωτιά που καίει τώρα.
Αυτός ο γκρίζος τόπος που με ζώνει.
Αυτή η θλίψη για μια ιδέα μόνη.
Η αγωνία τ’ ουρανού, της γης, της ώρας.

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Άι φωνή μυστική του σκοτεινού έρωτα»

Άι φωνή μυστική του σκοτεινού έρωτα
Άι βέλασμα δίχως πρόβατα! Άι πληγή!
Άι κεντρί από χολή, καμέλια καταποντισμένη!
Άι χείμαρρε δίχως θάλασσα, πολιτεία δίχως τείχος!

Νίκος Καββαδίας, «Federico Garcia Lorca»

Στο Θανάση Καραβία
Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι.
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ,
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι Σταυροφόροι.

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Νύχτα του Άγρυπνου Έρωτα»

Νύχτα πάνω από τους δυο με πανσέληνο,
εγώ βάλθηκα να κλαίω κι εσύ γελούσες.
Η καταφρόνια σου ήταν ένας Θεός, τα δικά μου παράπονα
στιγμές και περιστέρια αλυσοδεμένα.

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca), «Τραγούδι»

Η νύχτα δίψασε για ίσκιους
για χείλη δίψασε η πηγή
στενάζει ο άνεμος στα φύλλα
κι είναι η σελήνη μοναχή