Κώστας Στεργιόπουλος, «Πράξις λαθραία»

«...σαν πάει κάτι / να / γραφή / είναι / ως αν /
να γράφονταν / από την άλλη μεριά /
αγγελτηρίων / θανάτου...»
Ν. ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ήταν ωραία στην αοριστία της
αυτή που με κρατούσε
ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως,

Κώστας Στεργιόπουλος, «Παραμορφωτικοί καθρέφτες»

 Όπως μπαίνεις και προχωρείς στην αίθουσα,
σ’ αρπάζουν οι καθρέφτες
και σου τραβούν τη μύτη και τ’ αφτιά.

Σου χώνουν το κεφάλι μες στους ώμους,
σου παίρνουν το κεφάλι από τους ώμους.
μακραίνεις και μικραίνεις ετοιμόρροπος
στην κορυφή δυο ξύλινων ποδιών.

Κώστας Στεργιόπουλος, «Μυθολογία»

“A horse! a horse! my kingdom for a horse!”
W. SHAKESPEARE (King Richard III, act V, sc. IV.)

Έλα να παίξουμε τον Άτλαντα,
τον Ηρακλή με τη Λερναία Ύδρα
ή τον Περσέα με τη Μέδουσα.
Τον Σίσυφο θα ’ταν πολύ κοινό.
Καλύτερα τον Οδυσσέα με τον Κύκλωπα
και, προπαντός, τον Οδυσσέα με τις Σειρήνες.

Κώστας Στεργιόπουλος, «Ο ήχος της ψυχής»

Κάποτε ο ήχος της ψυχής παύει ν' ακούγεται.
Ξαναπέφτουμε στα ίδια λάθη.
Κι εκεί πού λέγαμε να περπατήσουμε πάνω στη
θάλασσα,
πια δε μπορούμε να βαδίσουμε ούτε στη στεριά.
Μέσα στον άπειρο χρόνο είναι σα νάχουμε χαθεί.
Κι ας μιλούμε τις νύχτες με ίσκιους και φαντάσματα.
Η ζωή ξημερώνει ξανά την άλλη μέρα:

Κώστας Στεργιόπουλος, «Τώρα μπορούμε να δρέψουμε..»

                 Στο Γιάννη Μπακογιαννόπουλο

Τώρα μπορούμε να δρέψουμε πάλι τ’ αποκαΐδια της πυρκαγιάς,
κρατώντας ακόμα στα μάτια μας το φάσμα της πλάνης,
σφίγγοντας ακόμα στα χέρια μας το σχήμα της απάτης.
Μια σύντομη αστραπή, που σε βυθίζει στο σκοτάδι.

Κώστας Στεργιόπουλος, «Ο άγνωστος»

Στα σκοτεινά έγκατά μας
κατοικεί κάποιος που το κλειδί κρατάει της ύπαρξής μας,
χαμένος πάντα, μοναχός κι ανεξιχνίαστος,
με μνήμη πιο παλιά απ' τον κόσμο, φορτωμένος
με τις πληγές μας όλες και τις τύψεις μας.

Κώστας Στεργιόπουλος, «Οι Σειρήνες»

Καλά καλά δεν πρόφτασα να τις δω· τις άκουσα
που τραγουδούσαν.

Κι οι ναύτες στα κουπιά κουφοί,
κι ο άνεμος πρίμος στα πανιά,

Κώστας Στεργιόπουλος, «Γη του Πυρός»

Εδώ θα πεθάνουμε,
σκάβοντας για νερό
κάτω απʼ αυτό το σκληρό φως,
σε τούτη την άνυδρη γη
που φλέγεται.
Μας τριγυρίζουν ίσκιοι από γεράκια,
όρνια αρπακτικά,

Κώστας Στεργιόπουλος, «Ανάμεσα στους ανθρωποφάγους»

Τους είδα που άναβαν την πυρά,
κι η σιωπή τους βάρυνε απάνω μου
σαν απόφαση.
Τα τροχισμένα δόντια, τʼ αρπαχτικά νύχια.
Μα εκείνοι σώπαιναν πάντα

Κώστας Στεργιόπουλος, «Τα πράγματα»

 Τα πράγματα παλιώνουνε πριν από μας,
τα έπιπλα και τα παλιά μας σπίτια.
Κι αν ζούνε πιο πολύ, ζούνε νεκρά.

(Αν είχαμε μείνει ακόμα εκεί,
θα ’χαμε πλακωθεί κάτω απ’ τα ερείπια.)