Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παστερνάκ Μπορίς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παστερνάκ Μπορίς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Μπορίς Λεονίντοβιτς Παστερνάκ (Борис Леонидович Пастернак), «Ορισμός της Ποίησης»

Ποίηση είναι το σφύριγμα που χύθηκε ξαφνικά,
Είναι το τρίξιμο πατημένων κόκκων του πάγου,
Είναι η νύχτα που παγώνει κάποιο φύλλο για τα καλά,
Είναι μονομαχία δύο αηδονιών, χειρονομία μάγου.

Μπορίς Λεονίντοβιτς Παστερνάκ (Борис Леонидович Пастернак), «Νικητής»

Στη μνήμη σας κρατάτε ακόμα το αίσθημα της ξέρας
Στο λαιμό, όταν με του κακού τη δύναμη, της μέρας
Το θολό, έπεφταν πάνω μας κραυγάζοντας και δρούσε,
Και το φθινόπωρο με βήματα δοκιμασίας προχωρούσε.

Μπορίς Λεονίντοβιτς Παστερνάκ (Борис Леонидович Пастернак), «Φεβρουάριος»

Φεβρουάριος! Πιάσε μελάνη και κλάψε!
Θρηνώντας για τον Φλεβάρη γράψε,
Ενώ η λασπουριά βροντοκοπάει
Και καίγεται την μαύρη άνοιξη.

Μπορίς Λεονίντοβιτς Παστερνάκ (Борис Леонидович Пастернак), «Αγαπημένη, τι άλλο θέλεις;»

Έτρεχαν στον τοίχο οι ωροδείκτες.
Η ώρα έμοιαζε με κατσαρίδα.
Σταμάτα πια, γιατί πετάς πιάτα,
Γιατί ταράσσεσαι, γιατί σπας ποτήρια;
Σ’ αυτή τη ταΐστρα τη σανιδένια
Όλα μπορούν να συμβούν.

Μπορίς Λεονίντοβιτς Παστερνάκ (Борис Леонидович Пастернак), «Κι εγώ αγαπούσα»

Κι εγώ αγαπούσα, κι η ανάσα
Της αϋπνίας νωρίς το πρωί
Από το πάρκο κατέβαινε στο φαράγγι, στα σκοτεινά
Πετούσε γρήγορα πέρα από το αρχιπέλαγος
Των λειμώνων, που βυθίζονταν στην κουρελιασμένη ομίχλη,
Στην αψιθιά, στη μέντα και στα ορτύκια.

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης