Μπορίς Λεονίντοβιτς Παστερνάκ (Борис Леонидович Пастернак), «Αγαπημένη, τι άλλο θέλεις;»

Έτρεχαν στον τοίχο οι ωροδείκτες.

Η ώρα έμοιαζε με κατσαρίδα.

Σταμάτα πια, γιατί πετάς πιάτα,

Γιατί ταράσσεσαι, γιατί σπας ποτήρια;

Σ’ αυτή τη ταΐστρα τη σανιδένια

Όλα μπορούν να συμβούν.

Η ευτυχία, δε λυπάται την ευτυχία!

Βροντή δεν ακούστηκε, γιατί σταυροκοπιέσαι;

Ίσως η αστραπή χτυπήσει, –

Κι ανάψει η μουσκεμένη καμπίνα.

Αλλιώς θα ξεσκίσουν όλα τα κουτάβια.

Η βροχή θα περάσει το ξώστεγο σα τα σκάγια.

Έχουμε ακόμη ξύλα στην εξώπορτα.

Η ζέστη του φεγγαριού πίσω το έλατο – τζάκι,

Όλα, σαν πλυμένη ποδιά,

Το μαύρο σύννεφο θα τα στεγνώσει και τα νανουρίσει.

Κι όταν στο πηγάδι θα ορμήσει

Ο ανεμοστρόβιλος της νοσταλγίας, τότε περαστική

Η θύελλα θα υμνήσει την οικοκυρική.

Τι άλλο θέλεις ακόμη;

Ο χρόνος κάηκε στην κηροζίνη

Σαν την σκνίπα που όρμησε στη λάμπα.

Νάτος στην αυγή ο γκριζογάλανος

Ξύπνησε νυσταγμένος, ξύπνησε μουσκεμένος.

Κοιτάζει στο παράθυρο, σα στη λαβή,

Παλιός, τρομακτικός από τη συμπόνια.

Υγρό το μαξιλάρι του

Παράχωσε σ’ αυτό τους λυγμούς του.

Πώς να καθησυχάσεις τούτο το κουρέλι;

Ω, χωρίς ούτε μια φορά ν’ αστειευτεί

Πώς του περασμένου καλοκαιριού

Την έρημη θλίψη να παρηγορήσει;

Το δάσος κρεμάστηκε σε μολυβένια νήματα

Γκρίζο και σκυθρωπό το αρκουδοβότανο,

Εκείνος – με δάκρυα, κι εσύ πανέμορφη

Ολάκερη, σα μέρα, σαν ανυπομονησία!

Γιατί κλαίει αυτός ο γέρος βλάκας;

Μήπως είδε άλλους ευτυχισμένους;

Μήπως τα ηλιοτρόπια στα χωριά

Θα σβήσουν – τον ήλιο – μέσα στη σκόνη και τη νεροποντή;

1922

~

Μετάφραση από τα Ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης

πηγή