Ζαν Κοκτώ (Jean Cocteau), «Το λευκό βιβλίο» (απόσπασμα)

Η προσέγγιση της Ελλάδας μου προξενεί πάντοτε την ίδια ευχαρίστηση -ένα είδος ευθυμίας. Μου φαίνεται ότι επιστρέφω σπίτι μου. Στη Γαλλία, δυστυχώς, δεν αισθάνομαι πλέον σαν στο σπίτι μου. Όσο περνούν τα χρόνια και ξεμακραίνω από την εποχή που το μυαλό δεν είχε ακόμα αρχίσει να ορίζει τις αισθήσεις, γυρνώντας πίσω βρίσκω αχνάρια του έρωτα που είχα ανέκαθεν για τα αγόρια. 

Λάτρευα πάντα το δυνατό και το όμορφο, αυτό που εγώ πιστεύω πως πρέπει να τ' ονομάζουμε ωραιότερο φύλο. Το δυστύχημα μ' εμένα ήταν ότι βρισκόμουν στα χέρια μιας κοινωνίας που αντιμετώπισε το ασυνήθιστο σαν αντικείμενο ντροπής και

Ζαν Κοκτώ (Jean Cocteau), «Η Ψεύτρα» (απόσπασμα)

Θα ήθελα να λέω πάντα αλήθεια. Αγαπώ την αλήθεια.
Μα εκείνη, δε μ’ αγαπά. Αυτή είναι η καθαρή, η αληθινή αλήθεια:
η αλήθεια δε μ’ αγαπά.
Μόλις την ξεστομίσω, αλλάζει μορφή, και γυρίζει εναντίον μου.

Ζαν Κοκτώ (Jean Cocteau), «Ο Ελληνικός ρυθμός»

Θα πιώ ούζο κάτω από την κληματαριά μιας ταβέρνας.
Διέκρινα, πολύ μακριά, στην άκρη μια αταξίας
με στέγες πλυμένες από το φεγγάρι,
Τον Παρθενώνα σε σκεφτικό κουκουβάγιας ύπνο.

Ζαν Κοκτώ (Jean Cocteau), «Επικήδειος»

Επειδή υπάρχω
Σ’ αυτή τη μοναξιά
Όπου η άλλοι τρέμουν την ανυπαρξία