Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Ο πιστός φίλος»

O μικρούλης Χανς είχε πολλούς φίλους, αλλά ο πιο πιστός του φίλος ήταν ο Χιου ο μυλωνάς. Κι αλήθεια, τόσο αφοσιωμένος ήταν ο πλούσιος μυλωνάς στο μικρούλη Χανς, που δεν περνούσε ποτέ από τον κήπο του δίχως να σκύψει πάνω απ’ τη μάντρα για να κόψει ένα μεγάλο μπουκέτο λουλούδια ή μια χούφτα αρωματικά βότανα, ή δίχως να γεμίσει τις τσέπες του με κεράσια και δαμάσκηνα, αν ήταν η εποχή τους.

«Oι αληθινοί φίλοι πρέπει να μοιράζονται τα πάντα», έλεγε ο μυλωνάς, κι ο μικρούλης Χανς κουνούσε το κεφάλι χαμογελώντας και καμάρωνε που είχε ένα φίλο με

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Στο θέατρο του Άργους»

Τσουκνίδες και παπαρούνες φθείρουν το λαξευτό σκαλί:
κανένας ποιητής στεφανωμένος με την ελιά της αθανασίας
δεν τραγουδά το ευχάριστο άσμα του, ούτε η γοερή Τραγωδία
τρομάζει τον αέρα· το πράσινο στάρι κυματίζει γλυκά

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), Το κείμενο για το οποίο βραβεύτηκε στα αρχαία ελληνικά κατά την αποφοίτησή του από το Τρίνιτυ Κόλλετζ

«Ήμουν σχεδόν δεκάξι χρόνων όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι το θαύμα και
το κάλλος της αρχαίας ελληνικής ζωής. Ξαφνικά, μου φάνηκε πως έβλεπα 

λευκές φιγούρες να ρίχνουν πορφυρές σκιές πάνω στις ηλιόλουστες παλαίστρες' 

ομάδες γυμνών νέων και νεαρών παρθένων να κινούνται μέσα σ' ένα βαθύ

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Ιmpression de voyage»

Ζαφείρινη είναι η θάλασσα κι ο ουρανός ομοιάζει
να καίγεται, ως οπάλινος εις τον αγέρα λίθος.
Έχουν υψώσει τα πανιά· πρίμος φυσάει αγέρας
να πάμε στης ανατολής τις γαλανές τις χώρες.
Από την πλώρη την ψηλήν η Ζάκυνθος προβάλλει,

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Μια ζωή επιστολές» (αποσπάσματα)

 Στον Μαξ Μπήρμπομ

[...] Κάποτε νόμιζα πως η ευγνωμοσύνη ήταν βαρύ φορτίο. Τώρα ξέρω πως δίνει φτερά στην καρδιά. Νομίζω πως οι αχάριστοι έχουν καρδιά και πόδια βαριά σαν μολύβι. Μα, όταν δεις  και νιώσεις, έστω λίγο, έστω μόνο για μια στιγμή, πόσο ωραίο πράγμα είναι η ευγνωμοσύνη, τα πόδια σου δεν βουλιάζουν πια στην άμμο της θαλάσσης, μια άγνωστη μέχρι τότε χαρά σού αποκαλύπτεται, η χαρά να μετράς και να βρίσκεις πολλά˙ όχι όσα κατέχεις αλλά όσα οφείλεις. [...] – 28/5/1897

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Γνώμες περί τέχνης»

Ὁ καλλιτέχνης εἶνε ὁ δημιουργὸς τῶν ὡραίων πραγμάτων.
Σκοπὸς τῆς τέχνης εἶναι νὰ φανερώνει τὴν τέχνη καὶ νὰ κρύβει τὸν καλλιτέχνη.
Κριτικὸς εἶν’ ἐκεῖνος ποὺ ἐκφράζει μὲ τρόπο διαφορετικὸ εἴτε μὲ νέο ὑλικὸ τὴν ἐντύπωση ποὺ τὰ ὡραῖα πράγματα τοῦ προξενοῦν.

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Νάρκισσος»

 Όταν ο Νάρκισσος πέθανε, η λιμνούλα στην οποία καθρεπτιζόταν έβαλε τα κλάματα.
Οι νύμφες Ορειάδες τη συμπόνεσαν.
Είχε δίκιο να κλαίει καθώς έχασε έναν τόσο όμορφο σύντροφο.
-Ήταν όμορφος ο Νάρκισσος; ρώτησε η λιμνούλα.

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Δεν αγαπώ και τόσο τα παιδιά σου Ελευθερία»

Δεν αγαπώ και τόσο τα παιδιά σου Ελευθερία,
Τυφλούς που ζουν για την ημέρα την αυριανή,
Άξεστους με στενοκεφαλιά τους την αγνή
Αλλά το χάος, η τρομοκρατία, του λαού η ανταρσία
Με πάθη μου συγγενεύουν, όπως η θάλασσα με την κακοκαιρία,

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Η φωνή μου»

Στον τωρινό αυτόν κόσμο, που δε γνωρίζει ανάπαψη,
μέσ’ τον πολυθόρυβο αυτόν κόσμο,
δρέψαμε, εσύ κι εγώ τις απολαύσεις όλες της καρδιάς,
και τώρα τ΄ άσπρα τα πανιά του σκάφους μας, είναι τα διπλωμένα,

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Στη σύζυγό μου»

Δεν μπορώ να γράψω μεγαλόπρεπο προοίμιο
σαν πρελούδιο για το τραγούδι
που σαν ποιητής σε ποίημα
θα τολμούσα να πω.

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Η αληθινή σοφία»

Τα ξέρεις όλα : του κάκου ψάχνω εγώ,
ποιο χώμα πρέπει για να οργώσουμε, και ποιο πρέπει να σπείρουμε με στάρι.
Η γης είν΄ όλη μαύρη από τα βάτα, κι απ΄ τα κακά χορτάρια,
και μήτε νοιάζεται καθόλου για τα δάκρυα που πέφτουν ή για τη βροχή.

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Silentium amoris»

Έτσι, όπως ο ήλιος, συχνά, με τη μεγάλη του τη λάμψη

διώχνει το χλωμό φεγγάρι, κι όσο και να του αντισταθεί,

στη ζοφερή σπηλιά του, δίχως ν΄ ακούσει,

μήτ΄ ένα καν τραγούδι του αηδονιού,

έτσι η ομορφιά σου μου σφαλνάει τα χείλη,

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Ελλάς»

«Σαν το ζαφείρι ήταν της θάλασσας το χρώμα

κι έμοιαζε οπάλιο πυρωμένο τ’ ουρανού το δώμα.

Σηκώσαμε πανιά … Και πρίμο φύσαγε τ’ αγέρι,

στις ανατολικές γαλάζιες χώρες να μας φέρει.

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Εκ Βαθέων, De profundis» (Αποσπάσματα)

• […] Όταν πρωτομπήκα στη φυλακή, μερικοί με συμβούλεψαν να προσπαθήσω να ξεχάσω ποιος ήμουν. Ήταν μια ολέθρια συμβουλή. Μόνο συνειδητοποιώντας το τι είμαι βρήκα κάποια παρηγοριά. Τώρα βρίσκονται μερικοί άλλοι που με συμβουλεύουν να ξεχάσω, όταν θ’ απολυθώ, ό,τι έκανα κάποτε στη

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ» (Απόσπασμα)

-"Δεν υπάρχει καλή επιρροή, κύριε Gray. Κάθε επιρροή είναι ανήθικη, ανήθικη από επιστημονική άποψη".

-"Γιατί;"

– "Διότι να ασκείς επιρροή πάνω σε έναν άνθρωπο σημαίνει ότι του

Βιογραφία: Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), (1854-1900)

Στις 16 Οκτωβρίου του 1854 γεννήθηκε η πιο ιδιοφυής και φιλελεύθερη λογοτεχνική πένα, όχι μόνο του 19ου αιώνα, αλλά ίσως όλων των εποχών, ο Όσκαρ Ουάιλντ. Φιλέλληνας, φιλελεύθερος, φιλήδονος, δανδής, λογοτέχνης και θεατρικός συγγραφέας, ο Ιρλανδός Ουάιλντ ερωτεύθηκε και προδόθηκε από τον ίδιο τον έρωτα, δέχτηκε σφοδρές κριτικές για τα έργα του, αλλά αποθεώθηκε από το κοινό του. Τελικά πέθανε πάμφτωχος,

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Η σιωπή του Έρωτα»

Έτσι όπως συχνά ο ήλιος με την εντυπωσιακή του λάμψη

διώχνει το θαμπό φεγγάρι, όσο και αν αντιστέκεται

στη σκοτεινή σπηλιά του, χωρίς να ακούσει

ούτε ένα τραγούδι από το αηδόνι

Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde), «Η Μπαλάντα Της Φυλακής Του Ρήντινγκ»

Ι 

Δε φορούσε πια τη στολή του γιατί το αίμα και το κρασί είναι κόκκινα και στα χέρια του είχε αίμα και κρασί, όταν τονε βρήκανε κοντά στη νεκρή. τη φτωχή γυναίκα που αγαπούσε και σκότωσε με τα ίδια του τα χέρια. 

 

Περπατούσεν ανάμεσα στους κατάδικους ντυμένος με γκρίζα φορεσιά. 

 

Στο κεφάλι είχε τον κούκο του κρίκετ. Το βήμα του ήταν ελαφρό και χαρούμενο. Όμως ποτέ μου δεν είδαάνθρωπο να κοιτά με τόση λαχτάρα το φως.