Τίτος Πατρίκιος, «Η κίνηση των πληροφοριών»

Ήτανε φυσικό όταν στις Συρακούσες
κατατροπώθηκαν οι Αθηναίοι
στο Πεκίνο δεν έμαθαν απολύτως τίποτα.
Όπως και τώρα είναι φυσικό
που ο διπλανός μου δε μαθαίνει τίποτα
για τις καταστροφές που γίνονται παραδίπλα του.
Το βρίσκω επίσης φυσικό

Τίτος Πατρίκιος, «Οι γυμνοί και οι ντυμένοι»

Δεν ξέρω αν πρέπει να γελάς
μ’ αυτούς που έχασαν την εξουσία
ή αντίθετα να τους λυπάσαι.
Ίσως καλύτερα ταιριάζει η λύπηση
έτσι κακόμοιροι που περιφέρονται
ψάχνοντας κάτι να βάλουν πάνω τους
για να σκεπάσουνε τη γύμνια τους.

Τίτος Πατρίκιος, «Ο ίλιγγος του ύψους»

Όλους μάς εκλύουνε τα ύψη
Όλοι ονειρευόμαστε να ανεβούμε πιο ψηλά
Να κατακτήσουμε την κορφή του Ολύμπου
Να συναντήσουμε τις μούσες πάνω στον Ελικώνα
Να κατοικίσουμε σε υπερυψωμένο ρετιρέ
Να στιγματίσουμε δημόσια την υψηλή κοινωνία
Να πετύχουμε ή δυνατόν και τρίτο υψηλό μισθό

Τίτος Πατρίκιος, «Οι σίγουροι πως θα επιβιώσουν»

Όλο και περισσότεροι εξαγγέλλουν μια καταστροφή
πιστεύοντας σ’ αυτή την αναγκαία κάθαρση
που θα ξαναγεννήσει καλύτερο τον κόσμο.
Κι αν πρόκειται χώρες ολόκληρες να γίνουν στάχτη
χιλιάδες άνθρωποι να χαθούν
δεν τους πολυνοιάζει.
Την ιστορία, λένε, την ξεγεννά η βία

Τίτος Πατρίκιος, «Φωτογραφίες και βιογραφίες»

Τα ερωτικά μας όνειρα συντηρήθηκαν
από τις αμετάβλητες φωτογραφίες
των γυναικών που είχαμε αγαπήσει.
Τα πολιτικά μας όνειρα νικήθηκαν
απ’ τις μεταβαλλόμενες βιογραφίες
των ηγετών που κάποτε μας είχαν πείσει.

Τίτος Πατρίκιος, «Ένας επαρχιώτης Προμηθέας»

Αν ψάξεις πιο προσεκτικά τον βρίσκεις
τον άλλον
που κρύβεται μέσα σου.
Τον ονομάζεις εαυτό
τον αλυσοδένεις
λες πως ξεμπέρδεψες μαζί του.
Όμως καμιά φορά μπορεί και να λυθεί
ν’ αλλάξει σε αρπακτικό πουλί, σε γύπα.

Τίτος Πατρίκιος, «Ακρόπολη»

Ακρόπολη
αρχαία μάρμαρα που με κοιτάτε
ποιοι πέρασαν
ποιοι πολέμησαν
ποιοι χάραξαν τ' όνομά τους
ποιοι μείναν άγνωστοι για πάντα
είμαι κι εγώ ένας απ' αυτούς.
Πατάω το ίδιο χώμα

Τίτος Πατρίκιος, «Η βία»

Προσπαθώ να πω τα πράγματα
με τ’ όνομά τους
και κάθε τόσο συναντώ
καινούργιες δυσκολίες.
Λόγου χάρη να πω τη βία, βία,
όχι ειρηνευτική επέμβαση
τη βία των πλουσίων και ισχυρών,
ούτε αναπόφευκτες ακρότητες

Τίτος Πατρίκιος, «Όταν κοπάζει ο θόρυβος»

Για το ψωμί το δίκιο την αλήθεια, ίσως και να μη φτάνει μια ζωή.
Μα τη ζωή μου την ένιωσα ζωή μες στον αγώνα, αδέλφια.
Και για να μάθω να μιλώ, όταν ο τρόμος τα στόματα βουβαίνει
Να μάθω να ανορθώνομαι, όταν θεριεύει ο θάνατος
Για να μπορώ τα ίδια τα λάθη μας να αντέχω
πόσες αδυναμίες έπρεπε να κατανικήσω,
με πόσες πρέπει κάθε στιγμή να αντιπαλεύω.
Όμως μονάχα τούτη την αδυναμία, συγχωρήστε μου,

Τίτος Πατρίκιος, «H Γη και η θάλασσα μας ενώνουν»

Μα η γη κι η θάλασσα δε μας χωρίζουν
δεν μπορούν να μας χωρίσουν.
Η γη είναι καλή με τους χειμώνες της, τα δάση,
τις μεγάλες πολιτείες, τα χωράφια, τα εργοστάσια ...
Η θάλασσα είναι καλή με τα υπερωκεάνια,
τα κοπάδια τα χέλια που ψάχνουν τις πόρτες των ποταμιών,
με τις βαρκούλες στα μικρά λιμάνια, τις φουρτούνες,
τα πουλιά που χτενίζουν τ’ άγρια μαλλιά της...

Τίτος Πατρίκιος, «Πολλαπλοί κόσμοι»

Δεν φτάνει μία μόνο γλώσσα
για να χειρίζεσαι τα πράγματα
και πιο πολύ δεν φτάνει
για να κρατήσεις, να χάσεις έναν άνθρωπο.
Προπάντων δεν φτάνει μοναχή της
ή γλώσσα του κορμιού στον έρωτα
χρειάζονται δυο και τρεις και παραπάνω

Τίτος Πατρίκιος, «Τέλος μιας ηλικίας»

Καθώς διάσχιζε τον κεντρικό διάδρομο με τους καθρέφτες

-στο τέρμα, λέγαν, είταν το γραφείο του διευθυντή-

βρέθηκε μονομιάς στα πρόθυρα των γερατειών.

'Ορμησε τότε προς την έξοδο κινδύνου, βγήκε

Τίτος Πατρίκιος, «Ρόδα αειθαλή»

Η ομορφιά των γυναικών που άλλαξαν τη ζωή μας

βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις

δεν χάνεται, δεν σβήνει με τα χρόνια

όσο και αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες

όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα.

Τίτος Πατρίκιος, «Χωρίς Να Σε Βλέπω»

Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω
Χωρίς ν’ αγγίζω ούτε μια σκιά απ’ το βήμα σου
Χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα ‘θελες να μείνω;
Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.
Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματά μου

Τίτος Πατρίκιος, «Πάθη»

Ποιο πάθος λες;
Αυτό ν’αφήνεσαι ρευστός
σε κάθε ερεθισμό του χώρου σου;
Το πάθος ν’απαντάς σα στρείδι;

Τίτος Πατρίκιος, «Ο δρόμος και η ζωή»

Ό,τι κι αν λέμε, ό,τι κι αν κάνουμε
ό,τι κι αν σιωπηλά ή φωναχτά αναψηλαφούμε
κάποιοι άλλοι, μικρά παιδιά ακόμα
θα ζήσουν τα ίδια χιλιοειπωμένα βάσανα

Τίτος Πατρίκιος, «Ιστορία του λαβύρινθου»

Απ' όταν ο Θησέας σκότωσε τον Μινώταυρο
ο λαβύρινθος εγκαταλείφθηκε, απολύθηκαν οι φύλακες
με τον καιρό γκρεμίστηκε η οροφή του
βγήκαν στο φως οι τρομεροί διάδρομοι
οι αίθουσες για τα βασανιστήρια, την ανθρωποφαγία

Τίτος Πατρίκιος, «Σου μίλησα ποτέ για κείνη τη νύχτα..»

Σου μίλησα ποτέ για κείνη τη νύχτα
που ως το πρωί κουβέντιαζα για σένα;
(Είχε ένα κόκκινο αργοπορημένο φεγγάρι
και λυπόμουν που δεν το ‘βλεπες.)
Ποτέ δε σου ‘πα πως κάποτε βρεχόμουν

Τίτος Πατρίκιος, «Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις»

Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις, αυτός που ξέρεις
δεν είμαι μόνο αυτός που θα’ πρεπε να μάθεις.
Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου κάπου τη χρωστάω
αν σ’ αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου
σ’ αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι,

Τίτος Πατρίκιος, «Προσπάθειες διαλόγου»

Κι άκουσα τότε μια φωνή
«θέλω επιτέλους να μιλήσουμε
χωρίς προσχήματα και συγκαλήψεις
να μιλήσουμε ανοιχτά
για σένα, για μένα, για όλους».