Ειρήνη Καραγιαννίδου, «Νεκρή φύση»

Να έρθεις βράδυ
μεσάνυχτα στον τοίχο
φαναράκια κρατώντας
πάνω στην εξαντλημένη ακουαρέλα
να βρει ο ύπνος χρώματα
να ζωγραφίσει
Εσένα
ό,τι πιο ζωντανό στη νεκρή μου φύση.

Ειρήνη Καραγιαννίδου, «Δίχως ψέματα στις ούγιες»

Ο καιρός με τον καιρό γίνεται σαρκοβόρος
Έλεγα πως δεν θα τύχαινε σε μένα
Και να που απόψε λιώνει το φεγγάρι κι Όλοι
νομίζουν γίνεται στο έργο
Κι εσύ δεν θέλεις να υποθέσεις και δεν μπορείς
Αν η πέτρα ή το ψαλίδι
Πλανεύουνε καλύτερα Αυλίδες

Ειρήνη Καραγιαννίδου, «Πραγματογνωμοσύνη»

Στην επαρχία ως συνήθως
κάπου μεταξύ Βενιζέλου δώδεκα και Σκρα γωνία
διασταυρώνονται οι σιωπές
όπως διασταυρώνονταν κι οι παύσεις
έντεκα παρά τέταρτο
μ’ εκείνον τον κοκκινολαίμη
που ’σπαγε το παιχνίδι της σιωπής
μόλις σώπαινε ο θόρυβος του αυτοκινήτου

Ειρήνη Καραγιαννίδου, «Γιορτή αιώνιων εκρήξεων»

Κι όπως κοιμάσαι
απατώντας με κύματα
σου μιλώ σαν να σε ξέρω
επειδή μοιάζεις στην ψυχή μου
– θαρρώ –
κατάφωρα εμπλεκόμενη
σε αιχμηρές περιπλανήσεις.

Ειρήνη Καραγιαννίδου, «πέφτουν ποτέ από αγάπη τα φτερά;»

Λένε πως δεν υπάρχεις.

Αντίθετα σ´ αυτούς που σέρνουν τις μεγάλες προσδοκίες
Εγώ το βλέμμα σου για μαρτυρία επικαλέστηκα
Αυτό που γίνεται σωσίβιο
μην ναυαγήσει ο άφτερος με το φευγιό σου
κι αλλάξει πριν την ώρα της η εποχή

Ειρήνη Καραγιαννίδου, «Δύο Οδύσσειες και μια υπομονή»

Με τη θάλασσα πάντα ενάντια
Λιώνεις τους πάγους στο Κουροσίβο
Μένουν ακέφαλοι οι τράγοι
Νούφαρα φυτρώνουν στο Μακ Μάρντο
Θολώνουν τις ισημερίες οι Χίμαιρες
Μια νέα λαχτάρα ζυγώνει
Σ’ ένα κατάρτι αντίκρυ του στόχου

Ειρήνη Καραγιαννίδου, «Σαν μπλε θυμάμαι»

Να κεντήσεις
με σακοράφα χειμωνιάτικη
τώρα που καλοκαιριάζει
τ´ όνομά μου σε υφάδι
ν´ ανεμίζω σε κλαδί
φουλάρι
έντρομο σε αεροσυρμές

Ειρήνη Καραγιαννίδου, «Τα σα εκ των σοκ»

Είναι κάποιες πανσέληνοι ίδιες παιδικές χαρές
Σε φέρνουν βόλτα γύρω-γύρω όλοι
Μα ώσπου να γίνεις ο Φιλέας Φογκ
και πεις τις μέρες μοίρες
Έχουμε κιόλας γίνει μια τραμπάλα νύχι
Φιλεύσπλαχνες στο βάθος του χρησμού τους
Να έχεις πάντα κάτι να μασάς.

Ειρήνη Καραγιαννίδου, «Τι είσαι;»

Αγνοώ
αν είσαι κύμα μαγνητικό
ικεσία πλεούμενης λαχτάρας
ή απλώς θαλάσσια συνείδηση.
Γεγονός είναι
πως και στον ύπνο μου
ακόμη,

Ειρήνη Καραγιαννίδου, «Stay punk for ever»

Βγήκαν τα φεγγάρια του τρελού ανάποδα
Υπερπηδώντας τ’ αναρίθμητα στίφη
Όπως ένα καράβι πηδά χτυπώντας την πρύμνη του
στην κάννη ενός τανκ,
σε φούστα μεταγωγικού,
σε αλυσιδωτή αντίδραση αστραγάλου,
σε όλα εκείνα που μουσκεύουνε τη νύχτα όταν βγαίνει το φεγγάρι

Ειρήνη Καραγιαννίδου, «Ίχνη»

Αστόλιστη
σ’  ένα ξεγυμνωμένο πέλαγο
φαντάζομαι καταμεσής
τα μάτια σου
αλογάκια της θάλασσας
εύθυμα να τρέχουν.