Κατερίνα Ατσόγλου, «Πέτρες σμαράγδια»

Γέμιζες τις τσέπες μου με πέτρες
και εγώ καθώς πολύ ερωτευμένη ένιωθα
νόμιζα πως μου χάριζες σμαράγδια.
Έδενες τα μάτια μου
το φως μην αντικρίζω

Κατερίνα Ατσόγλου, «2115 μ.Χ»

Αφού φάγαμε με κάθε ευλάβεια όλες τις σάρκες μας

και ήπιαμε κάθε σταγόνα αίματος

συνδεθήκαμε με μπαταρίες επαναφορτιζόμενες

περιμένοντας τη Δευτέρα Παρουσία.

Κόκαλα και κρανία κείτονταν βουβά

Κατερίνα Ατσόγλου, «Τα κενά»

Από καιρό ήθελα να σκοτώσω την καρδιά μου
όλο με έμπλεκε σε καταστάσεις
μέχρι που άρχισε και εκείνη να πονά
στο τέλος κατάλαβα πως τη χρειάζομαι

Κατερίνα Ατσόγλου, «Όνειρα βουτηγμένα σε φορμόλη»

Η αλαζονεία δεν έχει τέλος
δεν έχει και φίλους
ζει στα σκοτεινά καλύβια
μιας παρατημένης επαρχιακής

Κατερίνα Ατσόγλου, «Ο έρωτας»

 Ο έρωτας δεν ρωτά.
Δεν ζητά τον λόγο ευγενικά.
Δεν αναγνωρίζει απαγορευτικά.
Δεν υπολογίζει λογικές.

Κατερίνα Ατσόγλου, «Παρών»

 Το σπίτι έστεκε βουβό
ανάμεσα στα κυπαρίσσια και τις λεύκες
μέσα του έκρυβε μια ψυχή με άσπρο φουστάνι και μακρύ πέπλο
ξυπόλυτη περιφερόταν στα άδεια δωμάτια
τακτοποιούσε μαξιλάρια και υφάσματα