Πολύνα Γ. Μπανά, «Η φανερή γοητεία των φωνηέντων»

Προτιμώ, αναφανδόν, τα φωνήεντα.

Ναι,
πάντα είχα μια σκανδαλιστική ροπή προς τα φωνήεντα.

Με καθηλώνει, από μικρή, η καταφανής εξωστρέφειά τους.

Ενώ,

Πολύνα Γ. Μπανά, «Απάνθρωπο»

Το στόμα κινείται,
μορφάζει,
πλήττει,
επιπλήττει,
μέμφεται,
χειρονομεί (σείοντας το δάκτυλο),
επιτίθεται,
συντρίβει.

Πολύνα Γ. Μπανά, «Αποστολή εξετελέσθη»

Ὅταν
ὁ, ἔμπλεος νοήματος, βρυχηθμός μου
δέν ἐπαρκεῖ,
τό μεστό κατανοήσεως, νεῦμα τῆς κεφαλῆς μου
δέ φτάνει
ἤ/καί
τό, ὑπερχειλίζον συμπαραστάσεως, χαμόγελό μου
δέν εἶναι ἀρκετό,

Πολύνα Γ. Μπανά, «Σφιγμένα δόντια»

 Η μητέρα μου πάντοτε έλεγε
πως σαν παιδί έσφιγγα «υπέρ το δέον» τα δόντια :
πολύ πιο συχνά απ’ ότι αναλογεί στο μέσο συνετό άνθρωπο.

Έτσι, ανθιστάμενη,
πέρασα όλη την εφηβεία .

Μα μεγαλώνοντας,

Πολύνα Γ. Μπανά, «Δικαίωμα ακροάσεως»

Κάθε δυό χρόνια
–μ᾿ ἐξαίρεση τά δίσεκτα–
τή δεύτερη Τρίτη τοῦ τέταρτου μήνα,
δέχομαι, στό γραφεῖο μου,
γιά ὀλιγόλεπτη –ὁ χρόνος εἶναι πολύτιμος– ἀκρόαση,
τόν ἄλλο μου ἑαυτό.

Καί,

Πολύνα Γ. Μπανά, «Σιλικονούχα χείλη»

Υπήρξαν φορές

που πάνω στην προσπάθεια
να κρατήσω το στόμα μου κλειστό
για να μην εφορμήσει η γλώσσα κι επιτεθεί,

είχαν πρηστεί τόσο τα χείλη,

Πολύνα Γ. Μπανά, «Νεύμα»

Μια ζωή αισθανόμουν ανάδελφη,
αδυνατώντας να ενταχθώ σε οποιαδήποτε ομάδα
(ακόμη και στην πιο μικρή, κυτταρική παρέα).

Ομαδικά παιχνίδια κι αθλήματα,
σχολικές εορτές και παρελάσεις
μου προκαλούσαν ασφυξία,
σ’ όλη την εφηβεία.

Πολύνα Γ. Μπανά, «Λίαν εύθραυστον»

 Συχνά,
            ουρλιάζω μέσα μου :

         «Παρακαλώ πολύ,
                                                  φερθείτε μου
                                                 με καλοσύνη,
                                τείνω να γίνομαι χίλια κομμάτια».

Πολύνα Γ. Μπανά, «Επιστροφή στη μήτρα»

Ὅταν,
ἄθελά μου,
τυχαίνει νά παρευρεθῶ,
σά μάρτυρας,
σέ ὁποιεσδήποτε σκηνές
ἐντάσεων,
ἀντεγκλήσεων
δριμέων κατηγορῶ

Πολύνα Γ. Μπανά, «Μετακόμιση»

Κάθε τόσο,
ἔκλεινα σ᾿ ἕνα μικρό, ἀεροστεγές, γυάλινο βάζο,
τά αἰσθήματα πού δέν ἔδειξα,
τίς σκέψεις πού δέν ἄρθρωσα,
τά λόγια πού δέν ἐκστόμισα,
τίς ἐξηγήσεις πού δέν ἔδωσα,
στίς κρίσιμες καμπές τῆς ζωῆς μου.