Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, «Τελευταίος λόγος»

Τόσο άδειος που έγινα πουλί. Τόση σιωπή που ακούγομαι τραγούδι αλλ’ αν το τραγούδι ζήλευε την ειλικρίνεια μιας μαργαρίτας δεν θα είχε τι να πει στο μάδημά του. Μπορεί επειδή η διαφάνεια υπερισχύει του χιονιού και όταν συμβαίνει αυτό τον τελευταίο λόγο η λάσπη θα έχει.

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, «Καλειδοσκόπιο»

Οι επαίτες έγιναν αποδημητικά πουλιά και ποικιλία
φτερών χωρίς αντίκρισμα ουρανού. Κουρέλια πρώιμης
βροχής και εικόνες προβάτων που αμέριμνα βόσκουν
με βέλασμα κάτασπρο κάτω από βλέμματα λύκων·
συνθέτοντας έτσι τοπίο απλωμένης σιωπής ανασκαμ-
μένο από διάτρητες στιγμές φθινοπώρου. Κι εγώ που
ποτέ δεν υπήρξα ζωόφιλος τώρα ρωτάω πώς βρέθηκαν
στο σπίτι μου τ' αδέσποτα όλα αυτά που με τρομάζουν.

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, «Ιχνογραφία»

Α'
Τυχαίο να 'ναι λες
Που μόνο ο Κανένας γύρισε στην Ιθάκη;

Γιατί δεν είναι ο νους για να θυμάται
Ούτε η μνήμη που κλοτσάει τον πεθαμένο
Μέχρι μετέωρα να κινείται το σκουλήκι
Άλλο μη βρίσκοντας τροφή από κρέας
Ούτε έχει ο θάνατος ποδάρια να στεριώσει

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, «Η επόμενη μέρα»

Μπροστά στη μισάνοιχτη πόρτα της επόμενης μέρας με ακόμα οι ώρες της τόσο νωπές και ασχημάτιστες· δεν διακρίνονται μα όλες μαζί ένα κράμα μουντό και αξεδιάλυτο κάνουν. Εγώ κρατημένος και σαν από προαίσθημα κακό δεν θέλω να μπω –ας βουίζουν στ’ αυτιά μου τα επόμενα· παριστάνω ότι δεν και ότι δήθεν ανέμελα ρίχνω πέτρες στης περασμένης νύχτας το παράθυρο. Ακούω σπασίματα γυαλιών και τότε σκέφτομαι μπορεί κάποιος δικός μου αγαπημένος να χαμογελάει κρυφά.

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, «Το μαύρο κουμπί»

Στην πόρτα στέκομαι άναυδος σαν έτοιμος να βγω και
πράγματι έτσι - θα έβγαινα μα στέκομαι σαν άναυδος
και ακίνητος. Γιατί 'ναι η μάνα μου σκυμμένη εμπρός
μου εκεί, ράβοντας στο κατάλευκο πουκάμισό μου που φοράω
ένα κουμπί προσεχτικά μη με πληγώσει όπως
κρατάει σε απόσταση ελάχιστη απ' το στήθος μου το
ρούχο. Αλλά είναι μαύρο το κουμπί κι αυτή το ράβει
τόσο φυσικά, μπορεί επειδή δεν πρόσεξε το χρώμα του