Άννα Γρίβα, «Πλάνη»

Φορτώνω στη ράχη μου
δύο νεκρά πουλιά
τα φτερά τους
-και πεθαμένα- κροταλίζουν
κρυφά περάσματα στις φυλλωσιές
και λιτανείες στο νότο
κι έναν παλμό που ήτανε κάποτε

Άννα Γρίβα, «Αδέσποτα στους ωκεανούς»

Μέσα στο μάτι μου έχω ένα ψάρι
κάθε πρωί γλιστρά απ'τα βλέφαρα
και τρέχει αδέσποτο στις θάλασσες
οι ανάσες του χορεύουν
την επιφάνεια του νερού
και τα παιδιά γελούν
πως κάποιος δύτης τρελός
κυνηγά θησαυρούς σε ρηχές καλντέρες

Άννα Γρίβα, «1321 Ο θάνατος του Dante Alighieri στην εξορία»

Δεν άκουγε πια φωνές
ούτε και βήματα
η αγορά έξω απ’ την πόρτα του
σαν να βουβάθηκε
στ’ αυτιά του μόνο έφτανε
το μέγα κύμα
που απλωνόταν και τον κρήμνιζε
στον σκοτεινό βυθό

Άννα Γρίβα, «Προορισμός»

Ψάχνω Αργοναύτες ν’ αρμενίζουν
πάνω σε τσόφλια από καρύδι
κι όταν τους τρώγω έναν έναν
να φέγγει μέσα μου η Κολχίδα
και της μνήμης το άγριο δέρας.

Άννα Γρίβα, «Τυφλοπόντικας»

 Τρυπώνω βαθιά
στις ρίζες των δέντρων
κι ακούω τον φλοίσβο
να φέρνει λυγμούς
υπόγειων κόσμων

η ιστορία του ανθρώπου
κρέμεται από τη σκαπάνη μου

Άννα Γρίβα, «Βυθός»

1
Για το στόμα που πεινά ο πυθμένας δε φτάνει
η άλμη στοιβάζεται στις πλάτες με τον τρόπο του σιδήρου
και συμπιέζει ο θρήνος του δελφινιού τη λιγοστή αναπνοή
δε νοσταλγώ τη δύναμη της πλεύσης
το πρόσωπο κόντρα στον άνεμο
τα δολώματα και τα παιχνίδια πάνω σε φουσκωτά βαρκάκια
απ’ το βυθό μπαίνει κανείς στα χαρακώματα του ύπνου

Άννα Γρίβα, «Η χαρά της όσφρησης»

Όταν είδα τις Μυκήνες
ήμουν οχτώ χρονών
μέσα στον τάφο του Ατρέα
μύριζε σάρκα πεθαμένου
κι ήμουν σίγουρη πως κάπου
είχαν ξεχάσει το κορμί του
χιλιάδες χρόνια να σαπίζει
να γίνεται χώμα η βασιλεία του

Άννα Γρίβα, «Αθανασία»

Ατενίζω τις λέξεις
το ποίημα που κλείνει
τα μάτια στο φως
ακίδες μαχαίρια
στης γειτονιάς τον πάταγο
στο κτήμα που παίζανε
μπουλούκι τα παιδιά
μπάλες μεγάλες κολοκύθες

Άννα Γρίβα, «Πονηρή αλεπού»

Άφησα τα μωρά μου στους θάμνους
και ξενιτεύτηκαν στα πλατάνια
από δω περνούν συχνά
σκιουράκια και κότσυφες

Άννα Γρίβα, «Προσευχή»

Στρόφιγγες μαύρες των ωκεανών
το ψάρι σας είμαι
κολύμπι κολύμπι
θα βρω τις πηγές σας
μη με εξορίζετε στο φως

Άννα Γρίβα, «Επιβάτες»

Βαδίζοντας νύχτα τη λεωφόρο
τα μάτια μου πονούσαν από ένα φως παράξενο
σε μια γωνιά ξεπρόβαλε ο παππούς μου
νεκρός εδώ και χρόνια
και σε ένα δέντρο είδα το γιο μου να καρπίζει

Άννα Γρίβα, «Παραμυθία»

Ας μην βγούμε ποτέ
προς το φως
ας μην δροσιστούμε
στων κυμάτων
το πέρασμα

Άννα Γρίβα, «Εις άτοπον»

Πώς να γυρίσει μια απουσία
σε χάδι θεοβρεχούμενο;
Ποιο μέρος επί γης
κρατά τον άνθρωπο στο ύψος του
και τη γραφή στην άμμο;