Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Μετρήματα»

Πόσες να’ ναι οι ώρες μας
Φωνάζοντας σαν τ’ αγρίμια…
Πόσες…; Που κλεφτά τη νύχτα
Ονειρευόμαστε ν’ αλλάξει στέκι το φεγγάρι

Πόσα να ’ναι τα μετρήματα
Των θερινών αστερισμών

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Φοβηθήκαμε Νικόλα»

 Φοβηθήκαμε Νικόλα.
Τούτη τη νύχτα
-να ’τανε όλες αλλιώς-
τα ποιήματα μάς αμφισβητούν,
κάποτε μπαίνανε μες τα σπίτια μας,
τα ποιήματα Νικόλα,
στις ξύλινες τις πόρτες και στα βογκητά μας.

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Ένα Ποίημα»

Σε κοιτώ μες στο τρόμο
με το βλέμμα της τρελαμένης μου αβεβαιότητας,
είμαστε κατεστραμμένοι απ’ τη φαντασία μας,
το σώμα έχει διαμελιστεί
ως το χάραμα δε θα’ χουμε αντέξει.
Όσο κι αν υπερασπίστηκα να σώσω
τους σκοτωμένους απ’ το μαύρο τους απελπίστηκα.

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Ψυχάναλυση»

Ο ψυχαναλυτής μου
Έχει μαύρους τοίχους

Κάθε που του χτυπώ την πόρτα
Θέλω να φύγω

Κάθε που τον συναντώ
Κουβαλώ λευκές κιμωλίες

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Εμείς ένα φθινόπωρο»

Σε κοιτώ μες στο τρόμο
με το βλέμμα της τρελαμένης μου αβεβαιότητας
είμαστε κατεστραμμένοι απ’ τη φαντασία μας,
το σώμα έχει διαμελιστεί,
ως το χάραμα δεν θα’ χουμε αντέξει.
Όσο κι αν υπερασπίστηκα
να σώσω τους σκοτωμένους απ’ το μαύρο τους
απελπίστηκα.

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Ύμνος στην παιδική ηλικία»

Αόρατο παιδί
προσπερνάει τους τοίχους του νηπιαγωγείου,
βγάζει ως ήχο το σχήμα του ελαφιού
που κατασπαράζει τη μητέρα.

Ύποπτος άνεμος
που καταφεύγει στην ιδέα για τη λύτρωση.

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Ούτε δάκρυ τώρα πια»

Θυσία είναι να μην διανοείσαι,
ν' αφήνεσαι ολόκληρος
ενώ ήδη υπάρχεις ματωμένος.
Με τις τύψεις εμείς τελειώσαμε.
Ούτε η κραυγή σου δεν έχει
την χαραυγή που θέλησες.
Τα μάτια δεν βλέπουν
ότι πρωτίστως έχουν αισθανθεί.
Ρε ηλίθιοι,

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Όταν θα τον μνημονεύεται»

Κοίταξέ τον,
πώς κάνει έτσι ο λυσσασμένος
για έναν καλύτερο κόσμο.
Κοίταξέ το
το ευτυχισμένο αγρίμι.

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Επιβίωση»

Είπες,
ο πνιγμός θα είναι πάντα ένας πνιγμός
δίχως άλλους συντελεστές.
Αν είναι που πονάμε ακόμα
είναι γιατί φοράμε ένα δάχτυλο που δεν καίγεται,
είναι γιατί κοιτάμε προς τα πίσω ένα αύριο.
Είπες,

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Ματαίωση»

Όπως
και να ξέρεις ν’ αγαπάς
η
απόλυτη ηδονή είναι
το
να μετατρέπεις τον χειμώνα
σε

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Έβρεχε τόσο που χάθηκες για πάντα»

Όσο κι αν εξαπατήθηκα απ' την βροχή
θα επιμείνω κι άλλο.
Παρόλο που ζούμε μια τραγωδία,
αυτό το σούρουπο αισθάνομαι μια γλύκα αλλιώτικη!
Και επειδή έχω μια μανία να γλιτώνω απ' το φθινόπωρο
ξεχνάω τις αντοχές μου.
Ούτε μια στιγμή δεν μας έχουν αφήσει να ζήσουμε,

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Ωσπου να βρούμε έναν πιο καθαρό ουρανό»

Η μελαγχολία μου
δεν συνέβη έτσι απρόσμενα.
Περνώ ανάμεσά σας
αντικριστά και κάπως ηρωικά
με επιθυμίες αρχέτυπου θαύματος.
Δεν παρίσταμαι.
Ωραίο όνειρο η τόλμη,
τραύμα
που φυγαδεύτηκε σε βουνοκορφές

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Αυταπάτη για να παραμείνεις ζωντανός»

Γυρνάω σπίτι ρημαγμένη.
Θέλει αφοσίωση αυτό που κάνω
να φροντίζω την πληγή να μην την κλείσεις.
Βλέπεις;
Θέλω να ξανάρθεις να προσποιηθούμε τους ερωτευμένους
και ας μην είναι κανείς μας.
Επιλέγω φως μοναχικό.
Θα 'ρθεις;

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, «Μην κλαις δίπλα στο φως»

Τ’ άστρα τα θελήσαμε
για να μας λείπει κάτι όμορφο.
Υψίστως, ορθά
ή πλαγιαστά
-με κεφαλαία γράμματα
προς την πανσέληνο ή μη-
είμαστε ολομόναχοι.