Γιώργος Αλισάνογλου, «Ακοόγραμμα Ι.»

Συνέχισε
να επαναλαμβάνει
τ’ όνομά μου
χιλιάδες φορές
η
φωνή της
έφτιαξε με

Γιώργος Αλισάνογλου, «Ακοόγραμμα ΙΙ.»

Μπορείς
άραγε
ν’ ακούσεις
τη φωνή
που ποτίζει
τα δέντρα
έξω
από

Γιώργος Αλισάνογλου, «Ακοόγραμμα ΙΙΙ.»

Δεν μπορούσε
να σκεφτεί τίποτα
καλύτερο
από κείνη
τη
σιωπή που
με μάτια κλειστά
επινοούσε καινούργιους

Γιώργος Αλισάνογλου, «Ακοόγραμμα ΙV.»

Η μέρα
βυθίστηκε αργά
στους πόρους

αδύναμος
ο μεταβολισμός
του ύπνου

Γιώργος Αλισάνογλου, «Μια υπέροχη μέρα για ελευθερία»

«Μόνο το ρόδο είναι αρκετά εύθραυστο
για να εκφράζει την Αιωνιότητα»
Paul Claudel

Άφησα ένα φιλί στην παλάμη σου
(για να κερδίσω την αγάπη σου αιώνια)

Στο δωμάτιο βρέχει όλη μέρα

Γιώργος Αλισάνογλου, «Ποίηση Επί Ματαίω ή Μύθος κι επιμύθιο για την Βεατρίκη»

 Το βράδυ
Το άγαλμα του κήπου
Τελικά με βρήκε στο όνειρό μου
Και άρχισε να μου μιλάει
Για την ματαιότητα και
Για τον κόσμο
Που δύσκολα χωράει σ’ ένα ποίημα

Γιώργος Αλισάνογλου, «Χριστούγεννα στον ακάλυπτο μου ή ο Αρθούρος κάποτε πέρασε από δω»

Δέντρο που βλέπει προς το τίποτα
στο κέντρο του ακάλυπτου – αίσθηση
που κοντοστέκεται γύρω από βολβούς γατίσιους
είναι ένας πράσινος κυκλικός ορίζοντας
μια εύθραυστη γιρλάντα – περιδινούμενη
στην κορυφή του τριγώνου, μέχρι το σβησμένο αστέρι
όταν το βλέμμα εισέρχεται μέσ’ απ’ τα χέρια μου

Γιώργος Αλισάνογλου, «Μια σκέψη για εκεχειρία»

Όταν πια βρεθώ στον τόπο μου
θα είμαι περίπου εκατό χρονών
τη νύχτα που θα πέσω να κοιμηθώ
πρέπει να πω στον Τζων ότι δεν χρειάζεται
σαξόφωνο για το βραδινό σιωπητήριο
παρά μόνον ένας επίδεσμος στα μάτια
τα στήθη της και η τρομπέτα του Μάιλς

Γιώργος Αλισάνογλου, «Πριν, ήταν πληγή»

Πριν, ήταν πληγή
που γέννησε αίμα που γέννησε ροή που γέννησε βλέμμα
που γέννησε φωνή που γέννησε τρέλα που γέννησε γη
που γέννησε ψέμα που γέννησε φυγή που γέννησε ρέμα
που γέννησε εποχή

όνειρο, κάποιου άλλου που έμοιαζε τόσο υπέροχα με το
δικό σου τραύμα

Γιώργος Αλισάνογλου, «Όμως»

Μέσα σε δέκα στρέμματα διάσπαρτα μελίσσια
με τα ονόματα Αθήνα, Βενετία, Βερολίνο,
Πράγα, Βαρκελώνη, Λισσαβώνα, Νέα Υόρκη –
ογκόλιθοι που χάνονται στην γεωμετρία
του μέρους που υπερβαίνει το όλον,
μελισσουργοί –χειρουργοί του κλεινού άστεως
υπεξαιρούν τον υπερβολικό όγκο σωμάτων
τα ελευθερώνουν λίγο πριν την άνοιξη

Γιώργος Αλισάνογλου, «Επωδός»

Κάτω απ' τη σάρκα μου
σκοτεινοί - άγνωστοι
υπογράφουν τη μοναξιά μου
εργάζονται ως εσώτερη ρωγμή
πέρα από τον νόμο της ζωής
και της ηλεκτρικής σιωπής τους

Γιώργος Αλισάνογλου, «Παιχνιδότοπος»

Η βροχή έφερε στάχτη
επέστρεψε σαν πέπλο
το γκρίζο παρελθόν
οι τάφοι χρόνια ανοιχτοί
ξεκοιλιασμένοι

Γιώργος Αλισάνογλου, «Η ζωγραφιά»

Πάντα στο ίδιο μέρος
στο ίδιο μέρος σε συναντώ—
γωνία Παύλου Μελά και Ομονοίας
Να περιμένεις στον πολύ ήλιο
με μια πελώρια ζωγραφιά στον ώμο

Γιώργος Αλισάνογλου, «Το θλιμένο τραγούδι της αχιβάδας-ημιτόνιο»

«Υπέρκοσμο ξεμυάλισμα
ευλογεί την βραδινή παλίρροια
-θα το πάρω με το μέρος σου-
Τέτοια φαντασία
κάνει το συναίσθημα να γλιστρά κανονικά
-είναι με το μέρος σου-

Γιώργος Αλισάνογλου, «Παράδεισοι χωρίς αισθήματα Ι– ΙΙ– ΙΙΙ»

Παράδεισοι χωρίς αισθήματα – Ι
Μέσα στη νύχτα την έτοιμη να εκραγεί
όλα είναι ατσάλι και αυτοσχέδια βόμβα
ναρκωμένα πρόσωπα από αβοήθητα χέρια
προσπαθούν κάτι να κρύψουν
επιλέγοντας μια σκοτεινιά μεγαλύτερη

Γιώργος Αλισάνογλου, «Love Museum»

Χτίζω το Μουσείο του Έρωτα
στον ωκεανό
πρώτα οργώνω
μέρες τώρα
οργώνω
τον βυθό

Γιώργος Αλισάνογλου, «Τελευταία ημέρα στον κόσμο μου»

 Ανέκαθεν μου άρεσαν τα πράγματα, τα τοπία, οι εικόνες που δεν σε κάνουν
να σκέφτεσαι κάτι συγκεκριμένο· απλώς υπάρχεις, υπάρχουν και δεν σε νοιάζει
τι βρίσκεται πέρα απ’ αυτά.

βαδίζεις και δεν σκέφτεσαι τίποτα, μόνον αισθάνεσαι με την αφή· σαν κάποιος που βρίσκεται εκεί που λένε πως δεν μπορείς να είσαι· σαν κάποιος που όσο πιο κοντά
φθάνει στο φως, τόσο απομακρύνεται από το όνομα.

Γιώργος Αλισάνογλου, «Εσύ: στο παράθυρο του κόσμου Εγώ: σταθερά κάτω στον βυθό»

Περπατάς απόγευμα στον μώλο
σταματάς ακριβώς
πάνω από το σημείο όπου βρίσκομαι
βυθομένος-
Η μορφή σου ορθώνεται τεράστια από πάνω μου-
δεν με βλέπεις

Γιώργος Αλισάνογλου, «Λάφυρο ύπαρξης»

Πουλί στεντόρειο
που πετάς ψηλά, πέρα από τα ναυάγια των πόλεων
πες μου, έχω πεθάνει κι είμαι ακόμα εδώ;

-είμαι αρκετά νεκρός για τον κόσμο αυτό;-

Γιατί κάθε νύχτα είναι η ίδια νύχτα
μα εγώ σε άλλο τέρμα φτάνω;

Γιώργος Αλισάνογλου, «Έγδυσα..»

Έγδυσα τον ουρανό και ντύθηκα
το μαύρο του μανδύα.
Τ’ αστέρια λαμποκοπούσαν
σαν διαμάντια
πάνω στο βελούδινο πέπλο μου.
Έγδυσα τη θάλασσα και φόρεσα