Χαρά Ναούμ, «Οίνος ξηρός»

Στύβω τον χρόνο εκείνον που δεν έζησα
Παρά μονάχα μέσα σε ένα ποτήρι
μοσχοφίλερη αγάπη για τον Άλλο

Πες πως ο χρόνος σταματά
μες στο φθηνό κρυστάλλινο ποτήρι
κι έρχεσαι
βουτηγμένος στο κρασί

Χαρά Ναούμ, «Το αμπέλι που βρυχάται μέσα μας»

Τα σταφύλια ματώνουν τον Αύγουστο
Τα ποδοπατούν για ώρες
κι ύστερα πίνουν τον ζωμό από τις εκδορές
Σφαγμένα ζώα
ηδύποτα
Τα σταφύλια
άμα προσεκτικά τα ακροαστείς
πονούν

Χαρά Ναούμ, «Στον εραστή-πορτρέτο που έσβηνα και ξανάσβηνα και»

Ποιός θα με πείσει
πως οι άστεγοι
                                         και τα ανέστια σ' αγαπώ που ξημεροβραδιάζονται
                                                               λίγο πιο έξω απ' το δεξιό σου κοχλία
προτού αποδημήσουν
γίνονται

-έστω για δευτερόλεπτα-

Χαρά Ναούμ, «Αμπίντα [Ωστικό κύμα]»

Tην ώρα που ο ήλιος εξατμίζεται
με λένε Αμπίντα
Ανάβω για φως ένα ταξίδι στους χάρτες
Διασχίζω δάχτυλο το δάχτυλο
τις χιονισμένες μητροπόλεις
Τα δέντρα μου ψιθυρίζουν
πήγαινε τώρα
αύριο ξημερώνει νέα νύχτα

Χαρά Ναούμ, «Τέλος-πευκοβελόνα»

Είναι μαρτύριο αυτό το πάρκο με τα πεύκα
Και πιο πολύ τα μεσημέρια
όταν μια γόβα καρφωμένη στο παγκάκι
έτοιμη να ανυψώσει τη φιγούρα που χορεύει στις σανίδες
προφέροντας λόγια ακατανόητα
σε γλώσσα αιρετική απαγορευμένη
Ή όταν ένα γάβγισμα αδιάκριτο
κάνει τη γόβα το χορό και το παγκάκι

Χαρά Ναούμ, «Σωματικός διάλογος»

Απ’ όλα τα τσακισμένα σώματα
Επιλέγω ερωμένη του Schiele
Ο πυρετός τους
εκβάλλει στις φλέβες μου
Τα χέρια των γυναικών
καρφιτσωμένα στους ώμους
κρέμονται αγκαλιασμένα
Τα κεφάλια μαρτυρούν

Χαρά Ναούμ, «Δικταίο Άντρο»

Τα σκορπισμένα ειδώλια κρυφακούν
Μέσα στα στήθη τους οι θεότητες σκάβουν
να σωθούν να φύγουν
Το σπήλαιο δονείται
Πέφτουμε
Πέφτουμε στη λίμνη
Κάποιος φωνάζει προσοχή
Κάποιος παρακούει προσευχή

Χαρά Ναούμ, «Πέντε δέκα δεκαπέντε [ένα παιδικό παιχνίδι]» (απόσπασμα)

Άλλοτε οι συρμοί αντιστέκονται
οι ράγες παριστάνουν τις τρελές
κι αν δεις τα τζάμια είναι θολά
μέσα ο κόσμος ξεφυλλίζει εφημερίδες
διαβάζοντας καρκινικά όσα δεν θα γραφτούν ποτέ
Μα δεν προσφέρεται ταξίδι
Οι κήποι στέκονται αγέρωχοι
μέσα στα σπίτια μόνο εκεί

Χαρά Ναούμ, «Άτιτλο σημείωμα καληνύχτας» (απόσπασμα)

Σε αναπολώ
διχάζοντας τη γη
σμικρύνοντας τα ήδη μικροσκοπικά άστρα
σαλεύοντας με τα άλλα ερπετά
στην υγρασία μιας τοιχογραφίας

Με εμφυτεύουν μέσα σου
-κύτταρο ολοζώντανο- να σε θεραπεύσω

Χαρά Ναούμ, «Κάποια πανσέληνος με έκλειψη που χάσαμε»

Σήμερα έχει θέση εξέχουσα
το ρόδι μήνα Οκτώβρη
τα φύλλα αποδημητικά της πανσελήνου
Και το θλιμμένο βλέμμα αγοριού
αδέξια φυτρωμένο
στο ενήλικο
ωραίο σου φύλλωμα

Χαρά Ναούμ, «Ντορέτα»

Η Ντορέτα
είναι ένα κορίτσι-φωλιά
Δεκατριών χρονών περιστερώνας
Κι όλα της τα φιλιά ανακατωμένα με τα αλάτια
απ' το πέρα-δώθε των απογευμάτων
Σέρνει μαζί της άλλοτε τη Μπουμπού
άλλοτε τη σκιά της να φορά κόκκινη μουσική
για ευγενείς τουρίστες που δειπνούν

Χαρά Ναούμ, «Ο τρόπος των κυπαρισσιών»

Τα κυπαρίσσια έχουν έναν άλλο τρόπο να βρέχονται
Κρατούν σταγόνες φτύνουν ένα κιτρινωπό απόσταγμα
Με δυο λόγια φιλτράρουν
Οι άνθρωποι μουσκεύονται αλλοιώνονται
Ολάκεροι θαμπώνουν
Κυλούνε
Αχνίζει κάποιο υπόλειμμα αμάνικου·

Χαρά Ναούμ, «Ες αεί»

Κι όποτε πότισα εκείνο το τριαντάφυλλο
ποτίστηκαν μαζί
οι εσταυρωμένοι
Κάτω απ' το περβάζι μου

Γιατί τι άλλο είναι τα ποιήματα
Από χιλιάδες χέρια
που τεντώνονται αιμόφυρτα

Χαρά Ναούμ, «Οίηση εσωτερικού χώρου ΙΙ»

Στους γονείς μου

Η μάνα μου είχε μαλλιά
ως την τσέπη του λαιμού
κι έτρεχαν μέσα στο φουστάνι της
[εκείνο το φλοράλ που της
αγάπησε ο πατέρας]
ελάφια χορευτές