Μιχαήλ Λέρμοντοφ (Михаил Лермонтов), «Σ’ ευχαριστώ»

Σ’ ευχαριστώ! … την ομολογία μου χθες

Και το ποίημα μου δίχως να γελάσεις δέχτηκες ∙

Παρόλο που το πάθος μου δεν κατάλαβες,

Για την προσποιητή σου προσοχή

Σ’ ευχαριστώ!

Μιχαήλ Λέρμοντοφ (Михаил Лермонтов), «Στης ιερής μονής τη πύλη»

Στης ιερής μονής τη πύλη

Στεκόταν ζητώντας ελεημοσύνη

Φτωχός ξερακιανός, ημιθανής

Από την πείνα, τη δίψα, τα δεινά.

Λίγο ψωμί ζητούσε μόνο,

Το βλέμμα του ήτανε βάσανο ζωντανό,

Μιχαήλ Λέρμοντοφ (Михаил Лермонтов), «Στον δρόμο έξω μόνος βγαίνω..»

Στον δρόμο έξω μόνος βγαίνω – όπου αυτός με πάει·

Μες στην ομίχλη πέτρινο στρατί λαμποκοπά·

Νυχτιά γαλήνια· τον Θεό η ερημιά αγροικάει,

Και το ‘να άστρο με τ̉’ άλλο στο στερέωμα μιλά.

Μιχαήλ Λέρμοντοφ (Михаил Лермонтов), «Όχι, δεν είμαι ο Μπάιρον»

Όχι, δεν είμαι ο Μπάιρον, είμαι ένας άλλος,

ένας άγνωστος ακόμη εκλεκτός,

ένας πλάνητας από τον κόσμο αποδιωγμένος

μόνο που έχω ρωσική ψυχή.

Νωρίτερα άρχισα, νωρίτερα θα φύγω,

Μιχαήλ Λέρμοντοφ (Михаил Лермонтов), «Όταν ακούω τη φωνή σου»

Όταν ακούω τη φωνή σου
Ζωντανή και τρυφερή,
Σαν το πουλί μεσ’ το κλουβί
Νιώθω το καρδιοχτύπι ∙