Χουάνα ντε Ιμπαρμπούρου (Juana de Ibarbourou), «Η ώρα»

Πάρε με πριν περάσει η ώρα,
όσο τα ρόδα ανθίζουν, τώρα
που λάμπει μαύρη ακόμη
η σκεφτική μου κόμη.

Τώρα που έχω το σώμα αφράτο,
το μάτι φως, το δέρμα μυρωδάτο.
Πάρε με τώρα που έχω βάλει
στο πόδι μου την άνοιξη σανδάλι.

Χουάνα ντε Ιμπαρμπούρου (Juana de Ibarbourou), «Γυμνή σου δίνω την ψυχή μου»

Γυμνή σου δίνω την ψυχή μου, να μπεις, να κατοικείς,
γυμνή σαν άγαλμα πουν καν δεν το κοσμεί το φύλλο της συκής.

Γυμνή αν το αποκορύφωμα της αναιδείας
ενός καρπού η ενός άστρου μες στον κήπο της ευδίας –

πραγμάτων τέτοιων μα και τόσων, που τηρούν με σέβας
την άπειρη ηρεμία της αμαρτησάσης Εύας.