Νικήτας Σινιόσογλου, «Εικονοστάσια δρόμου»

1/
Ζω με τον φόβο πως θα σκοτωθώ, ή πως θα σκοτώσω κάποιον με τ’ αυτοκίνητο. Αλλά όταν σηκώνομαι απ’ το κρεβάτι, ο φόβος εξαχνίζεται απ’ το μυαλό, κι οδηγώ σαν να μην τρέχει το παραμικρό. Μπορεί πολλές μας όψεις ν’ αφανίζονται κατά παρόμοιο τρόπο κάθε πρωί, κι έτσι φέρνουμε σε πέρας την ημέρα, αγνοώντας τις ενδότερες διαθέσεις της ψυχής.

2/
Μόνον στη γειτονιά μέτρησα τέσσερα εικονοστάσια ακροβολισμένα, το κραυγαλέο πένθος τους μου προκαλεί αμηχανία.