Λεωνίδας Κακάρογλου, «Οι βροχές των ημερών»

Οι μέρες μυρίζουν βροχή
Θάμνοι και αναρριχητικά
Φυτρώνουνε και τις παρακαλούνε
Να κρύψουνε το φόβο και τον θάνατο
Που κόβουν βόλτες μέσα τους
Και δεν τις αφήνουν να ανασάνουν
Και να ετοιμαστούν
Για μιας χαράς την ομορφιά

Λεωνίδας Κακάρογλου, «Νυχτερινός χωρισμός»

Νυχτερινός κι αβάσταχτος ο χωρισμός
Ντύθηκες τη μελαγχολία της βραδιάς
Και χάθηκες στις ομοιοκαταληξίες
Των εκτάκτων εκδόσεων
Που διαφημίζουν
Την ανυπέρβλητη χάρη
Του καινούργιου απορρυπαντικού

Λεωνίδας Κακάρογλου, «Τι γρήγορα περνάει ο καιρός»

Κοιμάμαι με το φως αναμμένο
Λένε πως διώχνει τα άσχημα όνειρα
Και θρυμματίζει το σκοτάδι του δωματίου
Σε μικρά κομμάτια αναμνήσεων
Που ταξιδεύουν τη σιωπή
Να γίνει αντίλαλος
Στους λεκιασμένους τοίχους

Λεωνίδας Κακάρογλου, «Δανεική ομπρέλα»

Τώρα τους χειμώνες
Βρέχει ελάχιστα
Κι έτσι την ομπρέλα σου
Τη φύλαξα στη ντουλάπα
Και δεν την ανοίγω ποτέ πια
Φοβάμαι πως αν ξεγελαστώ
Και την ανοίξω
Παλιές βροχές που τη μουσκέψανε

Λεωνίδας Κακάρογλου, «Ο μικρούλης»

Ήθελα να σου μοιάζω μικρούλη τζίτζικα
Να γεννιέμαι από την ζέστη
Να γράφω για το καλοκαίρι
Και να ζω μέχρι το φως να ναι ακόμη γαλάζιο
Όμως μόνο για θανάτους γράφω
Τη σιωπή ικετεύω να μου χαμογελάσει
Και τα τραγούδια μου λυπητερά
Εκλιπαρούν για λίγη αγάπη

Λεωνίδας Κακάρογλου, «Μνήμη Φθινοπώρου»

Όταν σε ρώτησα
Γιατί μαζεύεις την βροχή
Μ’ απάντησες πως ήθελες
Να ‘χεις κάτι να θυμάσαι
Από το φθινόπωρο

Λεωνίδας Κακάρογλου, «Μνήμη σχεδόν πλήρης»

Ξεκλειδώνω την πόρτα
Ανάβω το φως
Από το ταβάνι κρέμεται η μνήμη
Σα σφαχτάρι
Σουρώνουν οι μέρες που έφυγαν
Τα χρόνια που έρχονται
Η υγρασία σαν φρέσκο αίμα

Λεωνίδας Κακάρογλου, «Το αίμα νεράκι γίνηκε»

Επιδημία άγνωστη σάρωσε την ζωή μας
Το αίμα νεράκι γίνηκε
Και στις μνήμη μας
Μια νύχτα
Ο περβολάρης φύτεψε την λησμονιά
Πέρασαν χρόνια
Κι όταν η λησμονίτσα άνθισε
Κι άρχισε πάλι να θυμάται τα παλιά

Λεωνίδας Κακάρογλου, «Ρυτίδες»

Όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη
Παρατηρώ τις ρυτίδες στο πρόσωπο
Μοιάζουν με γραμμές που ξεκλέβουν τα χρόνια
Από την ευθύτητα των ημερών

Λεωνίδας Κακάρογλου, «Σπιούνος της αγάπης»

Στην πόλη τριγυρνώ
Και προσπαθώ ν’ ανακαλύψω τα περάσματα
Στις γειτονιές που συναντιόμαστε

Μα πια δεν υπάρχουν γειτονιές
Όλες μοιάζουν μεταξύ τους
Εκτός των δρόμων τα λαμπρά ονόματα

Λεωνίδας Κακάρογλου, «Πόρτες»

Τα βράδια που δεν με παίρνει ο ύπνος
Αφήνω μισάνοιχτες τις πόρτες
Να τρίζουν όταν τις χαϊδεύει το ξαφνικό αεράκι
Να με καθησυχάζουν
Πως σε γνώρισαν μες στο σκοτάδι
Κι ανοίγουν να περάσεις

Λεωνίδας Κακάρογλου, «Η σκιά σου»

έρχεται κάθε απόγευμα η σκιά σου
Και με βασανίζει
Ποιος είχε δίκιο, ποιος είχε άδικο
Τώρα πια δεν έχει σημασία
Ο χρόνος όργωσε τις λεπτομέρειες
Κι όταν καμιά φορά συναντηθούμε
Δεν θα παραγνωρίσω τα μάτια σου

Λεωνίδας Κακάρογλου, «Ρολόι»

Αγόρασα ένα επιτραπέζιο ρολόι
Και το έβαλα στο κομοδίνο
Δίπλα στη θέση που κοιμόσουν
Μέσα στο σκοτάδι
Όταν ακούω αυτό το τικ-τακ
Νομίζω πως είναι η μικρή σου καρδιά
Και την αγγίζω