Μενέλαος Λουντέμης, «Πού χάθηκες κοριτσάκι;»

Πού χάθηκες κοριτσάκι;
    «Μυρτώ ... Μυρτώ...» Γέμισα τον κόσμο.
    Έσπειρα τον κόσμο με τ’ όνομά σου.
    Μα εσύ δεν βρέθηκες.

    Ποιοι σε πήραν κοριτσάκι;
    Ποια φτερά σε σήκωσαν απ’ τη ζωή;
    Ρωτώ τους δρόμους:

Μενέλαος Λουντέμης, «Οι κερασιές θ΄ανθίσουν και φέτος»

Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε και φέτος στην αυλή
και θα γεμίσουνε με άνθη το παρτέρι.

Πικρή που είν’ η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι,
πικρή που ’ν’ η ζωή!

Άνοιξε το παράθυρο στην πρωινή γιορτή,
για νάμπουν οι μοσκοβολιές από το περιβόλι.

Μενέλαος Λουντέμης, «Αγαλματοποιία»

Μη γυμνώνετε τα είδωλα
(τα είδωλα είναι γυμνά).
Γυμνώστε καλύτερα τους θεούς
ντύστε τους ανθρώπους!

Περιθάλψτε τα όνειρα.
- Τα καημένα τα όνειρα –

Μενέλαος Λουντέμης, «Δικτάτορες και καντήλια»

Ήταν ένα μικρό, ένα τσιμπλιάρικο
ένα κακομούτσουνο καντήλι.
Που το ανεβοκατέβαζαν στο τέμπλο της εκκλησιάς
όπως ανεβοκατεβάζουν τους Δικτάτορες
στις χώρες της Νότιας Αμερικής.
(Η Βόρεια δεν έχει δικούς της –
Φτιάχνει για τους άλλους)

Μενέλαος Λουντέμης, «Σε μια με τα σταχτιά»

Θαρρούσα ως τώρα –φίλοι μου καλοί–
Θαρρούσα –ως τώρα–
Πως όλα βάδιζαν στη γη
με το αληθινό τους χρώμα.
Η χαρά άσπρη. Η θλίψη χλωμή.
Ο έρωτας ρόδινος.
Ο θάνατος μαύρος.
Έτσι θαρρούσα.

Μενέλαος Λουντέμης, «Ο τρελός με το βέλος στο στήθος»

 Ι
Μια φορά κι έναν καιρό
ήταν ένα γραμμόφωνο.
Ένα ολομόναχο γραμμόφωνο.
Ή μπορεί και να μην ήταν κανένα γραμμόφωνο
και να ’ταν μόνο ένα τραγούδι.
Ένα ολομόναχο τραγούδι
που ζητούσε ένα γραμμόφωνο
για να πει τον καημό του.

Μενέλαος Λουντέμης, «Άουσβιτς»

 Έτσι το ΄λεγαν κάποτε. Κι ήταν
μια φάμπρικα παραγωγής στάχτης
με πρώτη ύλη τον άνθρωπο.
Σήμερα είναι ένα πελώριο χωνευτήρι.
Ένα δάπεδο που βούλιαξε στη γη
παρασέρνοντας στον Άδη τους σταυρούς του.

Συνεντεύξεις λογοτεχνών από το παρελθόν: «Μενέλαος Λουντέμης»

Ένα σπάνιο τηλεοπτικό ντοκουμέντο ψηφιοποίησε και παρουσιάζει το Αρχείο της ΕΡΤ, με αφορμή τη συμπλήρωση 42 χρόνων (το 2019) από το θάνατο του Μενέλαου Λουντέμη, στις 22 Ιανουαρίου 1977. Πρόκειται για την εκπομπή «Πορτραίτα της Πέμπτης», η οποία μαγνητοσκοπήθηκε την Τρίτη 25 Ιανουαρίου 1977, λίγο μετά την κηδεία του.

Οι πρώτες ελπίδες και τα τελευταία όνειρα του Μενέλαου Λουντέμη καταγράφονται στο αφιέρωμα που ετοίμασε ο Φρέντυ Γερμανός και προβλήθηκε λίγες μέρες μετά το

Μενέλαος Λουντέμης, «Το αληθινό μας ρούχο»

Το πιο πολύτιμο ρούχο μας.

Το πιο επίσημο ρούχο μας.

Το πιο εμφανίσιμο ρούχο μας.

Η χλαμύδα μας.

Το φράκο μας.

Το νυχτικό μας.

Μενέλαος Λουντέμης, «Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους» (απόσπασμα)

«Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει, τρέχει ασυλόγιστα στους γκρεμούς, που δε διαλέγει αυλάκι, δε ρωτά τα λουλούδια που ποτίζει, ούτε και τα χαλίκια που κατρακυλά. Δε ρωτά τίποτα, μόνο τρέχει.

Να πεις «Όχι» στην αγάπη είναι σαν να κατσουφιάζεις μπροστά σ’ ένα λουλούδι που ετοιμάζεται ν’ ανοίξει. Σαν να βρίζεις το φως που σου έδειξε τον κόσμο.

Μενέλαος Λουντέμης, «Μια φορά..»

Μια φορά ήταν ένας άνθρωπος που είχε ένα πολύ ωραίο σπίτι.
Ήταν ευτυχισμένος γι’ αυτό του το σπίτι, μα πιο πολύ ήταν
για την αγάπη του.
Μια μέρα πήγαν και τον βρήκαν κάτι λαχανιασμένοι άνθρωποι.
– «Καίγεται το σπίτι σου», του είπαν.

Μενέλαος Λουντέμης, «Θα ήθελα πεθαίνοντας..»

«Θα ήθελα πεθαίνοντας
κάτι να ευχόμουν στους ανθρώπους
-να ευχόμουν πολλή, αμέτρητη ζωή-,
μα είναι περιττό.
Εκείνοι που αγάπησαν,
δε θα τη χρειαστούν…»

Μενέλαος Λουντέμης, «Εγώ ως και τα..»

Εγώ... ως και τα τουφέκια
Ως κι αυτά θα δεχόμουν να με σημαδέψουν!
Φτάνει μόνο - μαζί με αυτά -
να με σημάδευε κι η ματιά σου-
λίγο... πιο ψηλά από το μέτωπο!

Μενέλαος Λουντέμης, «Ταξίδι στον Άη Στράτη»

Χτες την αυγή φουντάραμε
στο νέο πετρονήσι μας.
Ο «Αλφειός» («Μεταγωγόν ο Αλφειός»),
εσύρθηκε νωθρά στ’ ακροθαλάσσι…
Άνοιξε τις μασέλες του. Και ξέρασε –

Μενέλαος Λουντέμης, «Βραδυνή νοσταλγία»

Απόψε ήρθε η νύχτα αντάμα με τη βροχή
– χειροπιασμένες στρίγκλες –
και μας σύναξε στο τσαντίρι μας νωρίς.
Κουρνιάζουμε άλαλοι, κι αφήνουμε
– μόνη τη βροχή –

Μενέλαος Λουντέμης, «Αν μ’ αγαπούσες δε θα μου το’ λεγες»

Αχ, τι βαρύ έγκλημα έκανα να μην πω πως σ’ αγαπούσα πολύ, πολύ,
όσο δε λέγεται, όσο δε γράφεται, όσο δεν αντέχεται.
Τότε μπορεί και να μην έφευγες.
Μα μήπως έγινε;

Μενέλαος Λουντέμης, «Βογκήστε μαζί μας»

 Βογκήστε μαζί μας.
Γιατί εμείς είμαστε λίγοι
κι είναι πολλοί κείνοι
που μας κάνουν να βογκούμε.

Μενέλαος Λουντέμης, «Άνθρωπον αιτώ»

Κοίτα εκεί. Τι ακαταλόγιστη αντινομία!
Τι μασκαράδικη αθάνατη ψευτιά!
Να ψάχνεις μες σ’ έναν ωκεανό από νερό
και να μη βρίσκεις ούτε μια σταγόνα!

Μενέλαος Λουντέμης, «Νέο σύμβολον πίστεως»

Πίστευα ότι ο Θεός πέθανε
πριν από είκοσι αιώνες.
Και μου ήταν αδύνατο να πιστέψω
ότι θα τα κατάφερνε να ζει ως τα σήμερα

Μενέλαος Λουντέμης, «Δικτάτορες»

Κυβερνάμε την ώρα
ρυθμίζουμε την ώρα
προστάζουμε την ώρα
είμαστε για την ώρα.