Αντώνης Περδικούλης, «Βελούδο»

Βαθύς ο στεναγμός σάν κύμα
Ίδιος αλαλαγμός τού ανέμου
Καλοκαιριού γέλιο χρυσό
Τώρα που η μέρα σε ποτίζει
Ωραία στην αφή τής μέρας
Ροδοφιλί αρωματισμένο
Ιλαροφώς μέσ’απ’ τα σπλάχνα
Άφατο τών χειλιών σου χάδι...

Αντώνης Περδικούλης, «Ανυπότακτο καλοκαίρι»

τής Βικτώριας

Τήν πρώτη μέρα τής άνοιξης
Θ’ αλυσοδέσω το σύννεφο
Σ’ αγέρωχο δέντρο
Θα πλύνω στον φλοίσβο
Τήν ατέλειωτη νύχτα
Θ’ αναστήσω τα φευγάτα όνειρα
Μές στην ποδιά σου..

Αντώνης Περδικούλης, «Η μέρα πέφτει»

“ Σε λίγο θά’μαστε ερωτευμένοι
Σε λίγο θά’ναι καλοκαίρι
Σε λίγο θά’μαστε νεκροί..”
Τάκης Βαρβιτσιώτης

Η μέρα
Πέφτει σά φύλλο
Τα χρώματα
Τα χώματα

Αντώνης Περδικούλης, «Η επιθυμία νά’ χει..»

Η επιθυμία νά’ χει
Ούριον άνεμο
Ψυχή καλοκαιρινή
Να σπαρταράει
Αυλός κι αυλάκι
Φουσκωμένη σάν κύμα
Νά’ ρχεται
Υπόσχεση χαράς

Αντώνης Περδικούλης, «Άκου»

Άκου
Στην έρημη σιωπή
Τον στεναγμό
Πώς προχωράει
Περίλυπος
Πότε λυγμό
Να σε καλεί
Πότε νεφέλη

Αντώνης Περδικούλης, «Νιάτα»

Η θάλασσα μάς φίλησε στο στόμα
Μάς φίλεψε αστερίες
Χρυσά απογεύματα
Όρμησε καταπάνω μας
Με ξέλυτα μαλλιά
Ξεσήκωσε πόθους
Αστροπελέκια
Μάς έγδυσε χωρίς μιλιά

Αντώνης Περδικούλης, «Μήλος»

Γλωσσίτσες χρυσοκέντητα φεγγάρια
Τής θάλασσας τα στήθι’ αναχαϊδεύουν
Παλεύουν με τού ήλιου τα κοντάρια
Δαντέλες πράσινες το νού μου κλέβουν
Τρέχουν τα λευκογάλαζα τα σπίτια
Σ’ ένα καράβι που τρελά χορεύει
Ο βράχος σκαλιστός βρύα σειρήτια

Αντώνης Περδικούλης, «Ερημιά»

Δεν σαλεύει φτερό πουλιού
Μές στο ασήμι τού νερού

Σάρκινο φώς λευκό πανί
Σαν τον ανθό μάς καρτερεί
Δεν παιχνιδίζει νιά καμιά
Στου έρωτα τη σιγαλιά

Αντώνης Περδικούλης, «Όταν όλα υποκλιθούν»

Όταν όλα υποκλιθούν στο φως
Τα μάτια απαράλλαχτες σειρήνες
Θα υψωθούν στον ουρανό

Όνειρα θα μπούνε σ’ ασημένια πλοία
Σα να μη κύλησε ποτέ ο χρόνος
Μόνο σιωπές από διάπυρες φωτορροές…

Αντώνης Περδικούλης, «Εφήμερα»

Ποιός πόνος ασάλευτος
Σκεπάζειόλες τίς θάλασσες;
Ποιός πόθος τον ανήφορο
Ντύνει μές στα μετάξια;
Κι εμείς φτωχοί σπουργίτες
Τί θα προλάβουμε φεύγοντας;
Θα μείνει στα μάτια μας το φώς
Απ’ τη λεπτή της χάρη;

Αντώνης Περδικούλης, «Νεροσυρμές»

Τέσσερα λυρικά δώρα στον πρωτόθρονο Τάκη Βαρβιτσιώτη

Α.
Ήταν πουλιά ανόθευτα
Που κρέμονταν στην πλάση
Καράβια που τα πήγαινε
Ένας πράος άνεμος
Δυό μάτια που αναπαύονταν
Στης ερημιάς τη ράχη.