Ορέστης Αλεξάκης, «Ό,τι πλησιάζει απομακρύνεται συγχρόνως..»

Ό,τι πλησιάζει
απομακρύνεται συγχρόνως
κι αυτό που μένει τελικά
μοιάζει με πάχνη που θολώνει τη ματιά
με γεύση πικραμύγδαλου στα χείλη

Χάνονται στο απροσπέλαστο οι μορφές
Τέφρας σωροί στη θέση των πραγμάτων

Ορέστης Αλεξάκης, «Μαρία ή το θαύμα της βροχής»

Καθώς
εγώ
τη μυγδαλιά τινάζω
πέφτουν τ’ αμύγδαλα βροχή
κι εσύ
πώς λάμπεις
μα δεν θυμώνεις

Ορέστης Αλεξάκης, «Ο θάνατος των νεκρών»

Όμως μια μέρα κ’ οι
νεκροί
πεθαίνουν
βυθίζονται διαρκώς μέσα στην πάχνη
χαμηλώνει το φως στα πρόσωπά τους
η φωνή τους ακούγεται σβησμένη

Ορέστης Αλεξάκης, «Είσαι λοιπόν η εντός μου προβολή..»

Είσαι λοιπόν

η εντός μου προβολή

μιας άλλης παρουσίας

ή μήπως

του εαυτού μου αντικατοπτρισμός;

Ορέστης Αλεξάκης, «Κάθε φορά σ’ αγγίζω και πεθαίνω..»

 Κάθε φορά
σ’ αγγίζω
και πεθαίνω

κάθε φορά

Ορέστης Αλεξάκης, «Ωκεανός»

Και πόσος κόσμος Θε μου τι βοή
μες στην καταραμένη πόλη

μες στο τριμμένο φως τον κουρνιαχτό
τις τρομαγμένες μάσκες όπου εγώ

Ορέστης Αλεξάκης, «Η απρόσμενη»

Όμως
ποια να 'σαι Εσύ που αιφνιδιάζεις
- με τόση λάμψη τόση μουσική -
το σκυθρωπό βασίλειο της σιωπής μου;

Ορέστης Αλεξάκης, «Είμαι στον τόπο και στο χρόνο...»

Είμαι
στον τόπο και στο χρόνο

δίχως τον τόπο και το χρόνο
να γνωρίζω

Ορέστης Αλεξάκης, «Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι»

Είναι που πίσω απ’ τη σιωπή σου ταξιδεύουν
τα καραβάνια
των λησμονημένων
Είναι που μες στα μάτια σου σαλεύουν

Ορέστης Αλεξάκης, «Εμφάνεια»

Εσύ
πάντοτε ανέγγιχτη απ’ το χρόνο
να με κοιτάς με το βαθύ σου βλέμμα
πίσω από ανταύγειες και κατοπτρισμούς
και ομίχλες βυθισμένων παρελθόντων

Ορέστης Αλεξάκης, «Εν αναμονή»

Ξέρω πως είσαι μέσα μου
κι ωστόσο
θαρρώ πως απ' τον έξω κόσμο θα 'ρθεις
Ακούω τα βήματά σου να πλησιάζουν